บทที่ 827 ชอบผู้หญิง

เสี้ยวเสี้ยวยืนอยู่ต่อหน้าเย่ม่าน และพูดอย่างจริงจังว่า

เย่ม่านตื่นเต้นมากจริงๆ ได้ยินคำพูดของเสี้ยวเสี้ยวก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น ราวกับว่ากลัวตัวเองจะกระตือรือร้นเกินไป จะทำให้เสี้ยวเสี้ยวตกใจ

เธอยื่นมือสองข้างออก จับมือเล็กๆของเสี้ยวเสี้ยวอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าเสี้ยวเสี้ยวไม่ได้ขัดขืน เธอถึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ช่างปากหวานจริงๆ!"

เย่ม่านมีความสุขมาก ตื่นเต้นจนพูดจาสะเปะสะปะ

ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงบางสิ่ง รีบพูดว่า “เสี้ยวเสี้ยว ยายให้ของขวัญหนูชิ้นหนึ่ง”

พูดจบ เธอรีบเปิดกระเป๋าถือของตัวเองอย่างรวดเร็ว หยิบกล่องเครื่องประดับอันประณีตงดงามออกมา แล้วหยิบสร้อยข้อมือเล็กๆอันประณีตออกมาจากกล่อง

สร้อยข้อมือเส้นเล็กเปล่งประกาย แค่มองก็รู้ว่าเป็นสร้อยข้อมือเพชรอันล้ำค่า

คาดว่าสร้อยข้อมือเพชรนี้น่าจะเริ่มต้นอย่างน้อยสิบล้าน

แม้ว่าเสี้ยวเสี้ยวจะไม่รู้คุณค่าของสร้อยข้อมือนี้ แต่เธอก็ถูกแสงเพชรแวววาวบนสร้อยข้อมือดึงดูดทันที

ดวงตากลมโตแวววับคู่นั้น เต็มไปด้วยความคาดหวัง

“เสี้ยวเสี้ยว ชอบสร้อยข้อมือเส้นนี้ไหม?”

เย่ม่านถามด้วยรอยยิ้ม

เสี้ยวเสี้ยวรีบพยักหน้า “ชอบค่ะ!”

“ถ้าชอบก็ดี มายายใส่ให้”

เย่ม่านพูดอย่างมีความสุข

แม้ว่าเสี้ยวเสี้ยวจะชอบมาก แต่ฉินซีได้สอนเธอมาโดยตลอดว่าไม่ควรรับของขวัญจากผู้อื่นง่ายๆ

ทันใดนั้น สายตาที่คาดหวังของเธอก็ไปอยู่ที่ฉินซี

ฉินซีก็ลังเลเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าสร้อยข้อมือนี้มีค่า แม้ว่าเธอจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเย่ม่าน แต่ยังไงก็ยังไม่ได้มีการยอมรับว่าเป็นแม่ลูกกัน

ถ้าหากยอมรับสร้อยข้อมือเพชรอันล้ำค่านี้แบบนี้ จะรู้สึกไม่เหมาะสมหรือเปล่า?

ในขณะที่ฉินซีกำลังลังเลอยู่ หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "เสี้ยวเสี้ยว ยายไม่ใช่คนนอก นอกจากคุณพ่อคุณแม่ น้าสาวกับคุณปู่ เขาก็เป็นญาติที่สนิทของเธอด้วยนะ"

“ถ้าหากชอบสร้อยข้อมือ ก็ให้ยายช่วยสวมข้อมือให้”

ทันใดนั้นเย่ม่านรู้สึกขอบคุณ ฉินซีเดิมทียังลังเลอยู่ แต่หลังจากได้ยินหยางเฉินพูดเช่นนี้ ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป และพยักหน้าไปทางเสี้ยวเสี้ยว

เสี้ยวเสี้ยวก็ส่งเสียงดีใจขึ้นทันที และรีบยื่นแขนเล็กๆสีชมพูที่เนียนนุ่มออกไป

เย่ม่านสวมสร้อยข้อมือเพชรบนข้อมือของเสี้ยวเสี้ยวเอง เหมาะสมกับเสี้ยวเสี้ยวมากจริงๆ

เสี้ยวเสี้ยวที่เดิมทีก็สืบทอดความงามมาจากฉินซี แม้ว่าเธอจะยังเด็ก แต่เธอดูน่ารักเหมือนตุ๊กตา

มีสร้อยข้อมือสว่างไหวเส้นนี้ ยิ่งน่ารักขึ้นไปอีก

"ขอบคุณค่ะคุณยาย!"

เสี้ยวเสี้ยวยิ้มและพูดอย่างมีความสุข และจูบที่แก้มของเย่ม่าน

เย่ม่านรู้สึกว่าความสุขเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป หัวใจแทบละลาย

ในขณะที่ครอบครัวของหยางเฉินอยู่พร้อมหน้ากัน เซี่ยเหอก็มาถึงร้านอาหารหนานเซียงหยวนตรงเวลา

ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าร้านอาหารหนานเซียงหยวน ทันใดนั้นเซี่ยเหอก็ลังเลเล็กน้อย คำพูดที่ผู้กำกับหลี่กำชับเธอยังคงจำได้ดี

แม้ว่าเธอจะใจดีเรียบง่าย แต่ก็ไม่ใช่คนงี่เง่า ผู้หญิงอย่างซุนจื้อเจียวนั้น อันตรายมาก

แต่ว่าหยางเฉินมีธุระก็มาไม่ได้ เธออยู่ที่เมืองเยี่ยนตูก็ไม่มีเพื่อนผู้ชายคนอื่นๆ ยิ่งไม่กล้าล่วงเกินซุนจื้อเจียว

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็ต้องไปพบซุนจื้อเจียว

“สวัสดีค่ะใช่คุณเซี่ยเหอหรือเปล่า?”

ขณะที่เซี่ยเหอยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าร้านอาหารหนานเซียงหยวน และกำลังรู้สึกไม่สบายใจ หญิงวัยกลางคนในชุดที่เป็นทางการก็เดินเข้ามา

หญิงวัยกลางคนมีบัตรทำงานแขวนอยู่บนหน้าอก โดยเขียนชื่อและตำแหน่งของเธอด้วย

เธอชื่อหวังเจี้ยนหอง เป็นผู้จัดการของร้านอาหารหนานเซียงหยวน

"ฉันเอง!"

เซี่ยเหอพยักหน้า

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหวังเจี้ยนหองเป็นผู้จัดการร้านอาหารหนานเซียงหยวน ประธานซุนรอคุณอยู่ข้างในแล้ว ให้ฉันมารอต้อนรับคุณที่นี่”

บนใบหน้าของหวังเจี้ยนหองมีรอยยิ้มแบบมืออาชีพ

ตอนนี้แม้ไม่อยากเข้าไป ก็สายไปแล้ว เซี่ยเหอได้แต่เดินตามหวังเจี้ยนหองเข้าไปร้านอาหารหนานเซียงหยวน

ที่ทำให้เซี่ยเหอประหลาดใจคือ จุดนี้ ควรเป็นเวลาที่ธุรกิจของร้านอาหารหนานเซียงหยวนที่ดีสุด แต่ตอนนี้ นอกจากพนักงานแล้ว ก็ไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว

หวังเจี้ยนหองดูเหมือนจะดูออกถึงความสงสัยของเซี่ยเหอ อธิบายด้วยรอยยิ้ม "ประธานซุนชอบความสงบ ดังนั้นทุกครั้งที่เขากินข้าว ก็จะเหมาจองหมด"

“ร้านอาหารหนานเซียงหยวนเป็นอุตสาหกรรมของตระกูลซุน ตอนนี้ประธานซุนเป็นผู้ดูแล ท่านอยู่ที่นี่ จะปลอดภัยมาก”