บทที่ 833 สั่งสอนซุนจื้อเจียว

แม้แต่ตระกูลเฉาที่อยู่เบื้องหลังตระกูลซุน หยางเฉินก็ยังไม่กลัว นับประสาอะไรแค่รุ่นหลานของตระกูลซุน?

“ไอ้หนุ่ม นายช่างจองหองนัก ในอาณาเขตของฉัน นายเป็นคนแรกที่กล้าพูดกับฉันแบบนี้”

ซุนจื้อเจียวไม่ได้กังวลว่าแม้แต่น้อยว่าหยางเฉินจะทำอะไรเธอ นั่งอยู่อีกด้านหนึ่งของโซฟา จุดซิการ์คิวบาให้ตัวเองหนึ่งม้วน

ไขว้ขาสองข้าง เผยร่างออกมา เธอก็ไม่สนใจ

แต่ตาที่มองหยางเฉินเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้า

หยางเฉินไม่สนใจ แต่พูดกับเซี่ยเหอว่า "คุณใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน"

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฉิน เซี่ยเหอถึงได้สติว่า ตอนนี้ตัวเองเปลือยกายอยู่

เมื่อกี้อารมณ์รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ตอนที่ ลุกขึ้นนั่งพูด ผ้าห่มก็หลุดออกมา เผยให้เห็นสิ่งที่ไม่สามารถบรรยายได้ของร่างกายส่วนบน

เซี่ยเหอรีบเข้าไปในผ้าห่ม หยางเฉินหันหลังให้กับเธอ

ไม่นาน เซี่ยเหอก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย แก้มของเธอยังมีสีแดงเล็กน้อย

แม้ว่าจะถูกซุนจื้อเจียวมองจนทั่วร่าง แต่ก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เธอก็ไม่ได้อายมาก

แต่เมื่อกี้หยางเฉินเห็นร่างกายส่วนบนของเธอจนหมด แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกเขินอาย หัวใจเต้นแรง

ในเวลานี้ เธอก็ตื่นตัวมากขึ้นแล้ว และอาการวิงเวียนศีรษะก็ลดลงด้วย

"ฉันพร้อมแล้ว!"

ทันใดนั้นเซี่ยเหอก็พูดขึ้น

จากนั้นหยางเฉินถึงหันหลังกลับ เทน้ำร้อนหนึ่งถ้วยแล้วนำไปให้เซี่ยเหอ "คุณดื่มน้ำร้อนสักถ้วยก่อน"

เซี่ยเหอเหมือนสะใภ้ตัวน้อยที่เชื่อฟัง หยิบถ้วยขึ้นมาดื่มอย่างว่าง่าย ดื่มไปครึ่งหนึ่ง

ซุนจื้อเจียวกำลังจะเป็นบ้า หยางเฉินเมินเขาไปเลย เขาแทบไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเลย

“ไอ้สารเลว! ฉันกำลังพูดกับนายอยู่ นายไม่ได้ยินเหรอ?”

ซุนจื้อเจียวตะโกนด้วยความโกรธ

ตามด้วยสายตาเธอก็มองไปที่เซี่ยเหออีกครั้ง กัดฟันพูดว่า "เซี่ยเหอคุณคิดว่าผู้ชายของคุณมาที่นี่จริงๆแล้ว ก็สามารถทำอะไรกับฉันได้เหรอ?"

“ฉันจะบอกคุณให้ ถ้าวันนี้เขาไม่คุกเข่าขอโทษ ฉันไม่เพียงไม่ปล่อยเขาไปเท่านั้น แม้แต่คุณ ก็จะไม่มีวันปล่อยไป”

“เมื่อฉันเล่นจนเบื่อ ก็จะให้คุณอยู่ในร้านอาหารหนานเซียงหยวนตลอดไป และปล่อยให้ผู้ชายนับไม่ถ้วนมาย่ำยีเธอ ของต่ำ”

ใบหน้าของเซี่ยเหอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ยังไม่ทันพูด ก็ได้ยินหยางเฉินพูดว่า "ถ้าคุณกล้าพูดเรื่องไร้สาระอีกประโยค ตอนนี้ผมก็จะให้คุณเห็นฤทธิ์เดชบ้าง"

“ไอ้สาระเลว นี่นายขู่ฉันเหรอ?”

ซุนจื้อเจียวตระโกนพูด

"เพี้ยะ!"

ทันทีที่เธอพูดจบ หยางเฉินก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธอเหมือนวิญญาณ ตบฝ่ามือลงบนหน้าของเธอ

“ซุนซวี่ สั่งสอนคุณแบบนี้เหรอ ไอ้สารเลวชิงหมาเกิด?”

สีหน้าของหยางเฉินดุร้าย และเขาก็ตบหน้าซุนจื้อเจียวอีกครั้ง และพูดอย่างโมโหโกรธ ผมไม่ได้ต่อต้านรักร่วมเพศ แต่คุณกล้าบังคับเพื่อนของผมให้เป็นผู้หญิงของคุณ นี่มันไม่ได้!”

"เพี้ยะ!"

หยางเฉินตบเธออีกครั้ง “ยังกล้าที่จะข่มขู่เพื่อนของผม ยังจะให้เธออยู่ในร้านอาหารหนานเซียงหยวนตลอดไป และปล่อยให้ผู้ชายนับไม่ถ้วนมาย่ำยีเธอด้วย?”

"เพี้ยะ!"

มือของหยางเฉินยังคงโบกไม่หยุด ตบหนึ่งทีก็ตามด้วยคำถามหนึ่งประโยด

ตบติดต่อกันหกเจ็ดฝ่ามือใบหน้าที่สวยงามแต่เดิมของซุนจื้อเจียว ขณะนี้แก้มบวมสูงขึ้นทั้งสองข้าง

เซี่ยเหอที่อยู่ด้านข้างตกตะลึง

ยังไงก็คิดไม่ถึงว่า หยางเฉินจะตบซุนจื้อเจียวจริงๆ และยังตบหลายครั้งด้วย

ซุนจื้อเจียวก็ถูกตบจนมึนงงเช่นกัน เธอมีตระกูลซุนอยู่เบื้องหลังและมีอำนาจอันยิ่งใหญ่ในตระกูลซุน เธอเคยถูกตบหน้าเมื่อไหร่กัน

วันนี้ไม่เพียงโดนตบ แต่ยังโดนตบติดต่อกันหลายครั้งด้วย

“อ้า...ฉันจะฆ่านาย!”

ซุนจื้อเจียวจู่ๆก็ตะโกนออกมา และกัดฟันเปิดกรงเล็บพุ่งเข้าหาหยางเฉิน

"ปัง!"