บทที่ 840 ความโกลาหล

ไม่เพียงแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในห้องน้ำในก่อนหน้านี้ แต่ครั้งแรกที่ได้พบกับหยางเฉิน แม้ว่าหยางเฉินจะไปช่วยเสี้ยวเสี้ยว เขาก็ช่วยเธอด้วย

หลังจากนั้น หยาง เฉินก็แอบช่วยแม่ของเธอที่กำลังป่วยเป็นโรคยูเรเมีย และกังวลว่าเธอจะรู้สึกเป็นภาระในใจหลังจากรู้เรื่องนี้ เขาจึงตั้งใจตั้งกองทุนเพื่อบรรเทายูริเมีย

หลังจากนั้น หยางเฉินช่วยเธอหลายครั้ง และแต่ละครั้งมีความสำคัญต่อเธอมาก

“ฉันคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย”

เซี่ยเหอก็ถอนหายใจและต่อยๆหลับตาลง

แต่ว่า น้ำตาก็ไหลจากหางตาที่ปิดสนิท

เธอรู้ว่าเธอตกหลุมรักหยางเฉินไปแล้ว ผู้ชายเธฮกับเขาไม่สามารถเป็นไปได้

อีกด้านหนึ่ง ในคฤหาสน์ยอดเมฆา ฉินซีเองก็นอนไม่หลับ

เธอนอนอยู่บนเตียง เสี้ยวเสี้ยวร้องไห้จนเหนื่อยละหลับไปแล้ว ซุกอยู่ในอ้อมแขนของเธอ

และดวงตาของเธอก็แดงและบวม เห็นได้ชัดว่าเธอร้องไห้

“ทำไม? ทำไมคุณถึงโกหกฉัน”

ฉินซีคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และน้ำตาก็ร่วงลงมาอีกครั้ง

เธอจำไม่ได้ นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่เธอเสียน้ำตาในคืนนี้

ทุกครั้งที่กลั้นน้ำตาไว้ ไม่นานก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เธอเต็มไปด้วยความคับข้องใจ เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมหยางเฉินถึงโกหกเธอ

ก่อนหน้านี้มีผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนทางโทรศัพท์ หยางเฉินอธิบายว่ามีคนเดินผ่านไปมาอยู่ริมถนนซึ่งขาเขาพลิก ซึ่งเธอก็เลือกที่จะเชื่อเขา

สิ่งที่ทำเธอผิดหวังคือ เมื่อเธอกำลังจะวางสาย ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเธอลื่นล้มในห้องน้ำและขอให้หยางเฉินช่วย

แต่สิ่งที่ทำเธอสิ้นหวังคือ หยางเฉินตอบรับกลับว่าจะรีบไปทันที

กลางดึกแบบนี้ หยางเฉินอยู่ในห้องเดียวกันกับผู้หญิงคนนั้น จะไม่เกิดไรขึ้นได้อย่างไร?

ในเวลานี้ จิตใจของฉินซีเต็มไปด้วยภาพของหยางเฉินและผู้หญิงคนอื่นๆ ที่พลิกเมฆเหนือสายฝน และเธอก็รู้สึกสกปรกขึ้นมาทันที

นี้เป็นค่ำคืนที่ข่มตาไม่ลงแน่นอน และยังมีอีกหลายคนที่นอนไม่หลับ

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางเฉินซึ่งนอนไม่หลับทั้งคืนได้ออกจากบ้านของหม่าชาวอย่างเงียบๆ

เขากลับไปที่ยอดเมฆา เพียงเพราะบาดแผลบนร่างกายของเขาชัดเจนเกินไป เขาไม่ได้กลับเข้าบ้าน แต่เพียงแค่ซ่อนตัวอยู่ข้างนอกและมองเข้าไปในคฤหาสน์อย่างเงียบๆ

เขาเห็น ฉินต้าหย่งยุ่งอยู่ในครัว และ ฉินยีที่เพิ่งแต่งตัวและเดินออกจากห้องนอน แต่ฉินซีไม่ปรากฏตัวสักที

นี่ยิ่งทำให้เขากังวลมากขึ้นไปอีก

ที่บ้านกิจวัตรของฉินซีเป็นวินัยอย่างมาก เพราะเธอต้องหวีผมให้เสี้ยวเสี้ยวทุกเช้า ดังนั้นเธอจึงตื่นแต่เช้าทุกวัน

แต่งตัวให้เสร็จก่อน ก็จะมีเวลาหวีผมให้เสี้ยวเสี้ยว

หลังจากแต่งตัวให้เสี้ยวเสี้ยวสวยงามแล้ว แม่และลูกสาวจะไปที่ห้องอาหารเพื่อทานอาหารเช้า

ในห้องอาหาร ฉินต้าหย่งได้วางอาหารไว้บนโต๊ะ และถามด้วยความสงสัย "ฉินยี ทำไมพี่สาวเธอยังไม่ลงมาอีก"

ฉินยีก็รู้สึกแปลกเช่นกัน: "ฉันไปเรียกหล่อน"

ในไม่ช้าฉินยีก็มาที่ประตูห้องของฉินซี กำลังจะเอื้อมมือไปเคาะประตู "คลิก" ประตูห้องก็เปิดออก

“พี่ ทำไมพี่พึ่ง...”

ขณะที่ฉินยีกำลังจะถาม เขาก็พบว่าดวงตาของฉินซีแดงและบวม ร่างกายดูโทรมไม่ปกติ เธอก็ตกใจและถามขึ้นว่า: "พี่ เกิดอะไรขึ้นกับพี่?"

“เมื่อคืนพี่ร้องไห้ ตอนนี้ยังไม่ได้นอนใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นทำไมสีหน้าดูโทรมจัง?”

ฉินซีแสดงรอยยิ้มอย่างจางๆ: "เมื่อคืนฉันทำงานล่วงเวลา ฉันดื่มกาแฟมากเกินไป เมื่อคืนเลยนอนไม่หลับ"

“พี่ อย่าโกหกฉันเลย พี่คงร้องไห้เป็นเวลานาน”

ฉินยีพูดด้วยใบหน้าเป็นห่วง

หลังจากอาศัยอยู่กับฉินซีมาหลายปีแล้ว น้องสาวจะไม่รู้ได้ไงว่าฉินซีร้องไห้?

“ว่าแต่ พี่เขยอยู่ไหน? พี่เขารังแกแกอีกแล้วไหม?”