บทที่ 842 การเผชิญหน้า

“หยางเฉิน นายกับเสี่ยวซีทะเลาะกันเหรอ ทำไมนายไม่กลับบ้านตั้งหลายวัน? เสี่ยวซีตาบวมทุกวันเลยนะและสภาพจิตใจของเธอก็ดูแย่มากเลยนะ”

หยางเฉินเพิ่งมาที่โรงเรียนอนุบาลเพื่อรับเสี้ยวเสี้ยว และฉินต้าหย่งก็มาด้วย และคำพูดของเขายังมีความโกรธบ้าง

“พ่อครับ เสี่ยวซีกับผมมีเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อยครับ ผมยุ่งมาหลายวันแล้ว ไม่สะดวกอธิบาย วันนี้ผมจะอธิบายให้เสี่ยวซีฟังครับ”

หยางเฉินพูดอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นหยางเฉินพูดเช่นนี้ ฉินต้าหย่งก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พยักหน้าและพูดว่า “ถ้ามีความเข้าใจผิดกันก็รีบอธิบายโดยเร็วที่สุด ไม่อย่างงั้น ยิ่งยืดเยื้อ ความสัมพันธ์ของก็จะยิ่งแย่ลงไปอีก "

หยางเฉินพยักหน้า: “พ่อครับ ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะอธิบายให้ชัดเจนครับ”

“พ่อกลับก่อนเลยครับ ผมจะรับเสี้ยวเสี้ยวเสร็จ แล้วจะไปรับเสี่ยวซีต่อครับ” หยางเฉินพูดอีกครั้ง

โรงเรียนอนุบาลอยู่ในชุมชนที่อยู่ยอดเมฆา และการกลับบ้านของ ฉินต้าหย่ง อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

“โอเค งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ ฉันจะทำอาหารเย็นให้ แล้วรอนายกลับบ้านไปทานอาหารเย็น”

ฉินต้าหย่งพูดจบและหันหลังเดินจากไป

ในไม่ช้า โรงเรียนอนุบาลก็เลิกเรียน และหยางเฉินได้รับเสี้ยวเสี้ยว

"พ่อ!"

เสี้ยวเสี้ยวเห็นหยางเฉิน ใบหน้าเล็กๆ ของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เธอรีบวิ่งไป และโยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของหยางเฉิน

หยางเฉินได้อุ้มลูกสาวของเขาขึ้นมาหัวเราะและพูดว่า "เสี้ยวเสี้ยว ช่วงที่ผ่านมาคิดถึงพ่อบ้างไหม?

"คิดถึงสิ เสี้ยวเสี้ยวคิดถึงจะตายแล้ว!"

เสี้ยวเสี้ยวพยักหน้าอย่างรัวๆ และจากนั้นใบหน้าของเธอก็เศร้าเล็กน้อย: “พ่อคะ พ่อหย่ากับแม่แล้วใช่ไหมคะ?”

"หย่า?"

หยางเฉินตกตะลึงครู่หนึ่ง “พ่อกับแม่มีความสัมพันธ์ที่ดีกันมาก จะหย่ากันได้ไงล่ะ?”

“แล้วทำไมพ่อถึงไม่กลับบ้านล่ะคะ?”

เสี้ยวเสี้ยวพูด ดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดง และดูเหมือนว่าเธออยากจะร้องไห้: “เสี่ยวฮัวบอกหนูว่าพ่อและแม่ของเธอหย่ากัน และยังโกหกเธอว่าไม่ได้หย่า แต่พ่อของเธอไม่เคยกลับบ้านเลย "

“พ่อคะ พ่อไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้ว พ่อหย่ากับแม่แล้วเหรอคะ พ่ออย่าโกหกหนู หนูไม่อยากให้พ่อหย่ากับแม่”

“เสี้ยวเสี้ยวไม่อยากถูกเรียกว่าเด็กป่าโดยที่ไม่มีพ่อ”

เสี้ยวเสี้ยวพูดไป น้ำตาไหลออกมา ใบหน้าเล็กๆ ของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าและเสียใจ

คำพูดของลูกสาวทำให้หยางเฉินรู้สึกผิดมากขึ้น

เขากอดลูกสาวแน่น และพูดด้วยท่าทีหนักแน่นว่า “เสี้ยวเสี้ยวอย่าร้องไห้สิ พ่อจะไม่มีวันหย่ากับแม่แน่นอน”

ยี่สิบนาทีต่อมา หยางเฉินขับรถไปที่ประตูแมมบ้าแดงกรุ๊ปกับเสี้ยวเสี้ยว

ในเวลานี้ เป็นช่วงที่แมมบ้าแดงกรุ๊ปเลิกงาน และก็มีแต่พนักเงินเลิกงานกัน

เป็นเพียงว่าพ่อและลูกสาวรอเป็นเวลานาน แต่พวกเขาไม่เห็นฉินซีออกมา

“พ่อคะ ทำไมแม่ยังไม่เลิกงานคะ?”

เสี้ยวเสี้ยวเริ่มกังวลแล้ว

หยางเฉินเหลือบมองดูเวลา ผ่านไปครึ่งชั่วโมงตั้งแต่เลิกงาน

“แม่น่าจะยุ่งอยู่นะ เรารออีกแป๊บหนึ่ง”

หยางเฉินอุ้มลูกสาวของเขาขึ้นมาและจ้องไปที่ประตูของแมมบ้าแดงกรุ๊ปแดงกรุ๊ป

หลังจากที่พ่อและลูกสาวรออีกห้านาที ในที่สุดร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นที่ประตู นั่นคือฉินซี

หลังจากไม่ได้เจอเธอมาสองสามวัน ฉินซีก็ดูผอมลง และใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดมาก

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้หยางเฉินรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยก็คือมีชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ข้างๆ ฉินซี

ชายหนุ่มอายุประมาณ 30 ปี ใส่สูทแล้วดูหล่อมาก

ทั้งสองสนิทกันมาก ไม่รู้ว่าชายหนุ่มพูดอะไรออกไป ฉินซีมีรอยยิ้มบนใบหน้าเธอ

เมื่อเห็นฉากนี้ หัวใจของหยางเฉินก็ร้อนรุ่มด้วยความโกรธ

"แม่คะ!"

เสี้ยวเสี้ยวก็เห็นฉินซีเช่นกัน ตะโกนและรีบพุ่งไปหาฉินซีทันที

“เสี้ยวเสี้ยว ลูกมาที่นี่ได้ไง?” ฉินซีกอดเสี้ยวเสี้ยวและถามด้วยความประหลาดใจ