บทที่ 848 สายเข้า

หยางเฉินตบๆ ไหล่ของเขาแล้ว พูดด้วยเสียงทุ้มว่า “ฉันหยางเฉินไม่มีตอนที่เสียเปรียบ”

ได้ยินคำพูดของหยางเฉิน ในสายตาลั่วปิงถึงมีราศีขึ้นมาก

นี่ถึงพบว่า ในห้องทำงานที่เรียบง่ายห้องนี้ นอกจากเตียงสนามและเก้าอี้คอมพิวเตอร์แล้ว ไม่มีตรงไหนนั่งได้เลย

“ท่านประธาน ท่านนั่งก่อนครับ!”

ลั่วปิงรีบย้ายเก้าอี้คอมพิวเตอร์เข้ามาทันที

หยางเฉินไม่เกรงใจเช่นกัน นั่งลงบนเก้าอี้คอมพิวเตอร์แล้ว พูดกับลั่วปิงที่ยืนอยู่ด้วยความจำใจ “ฉันเคยบอกนายไปตั้งหลายรอบแล้วไง อยู่ต่อหน้าฉัน ไม่ต้องเกร็งขนาดนี้ นายก็นั่งสิ!”

พูดอยู่ เขายังชี้ไปที่เตียงสนามแล้ว

ลั่วปิงหัวเราะแหยๆ สักหน่อย จากนั้นถึงนั่งลงบนเตียงสนามแล้ว

ทั้งสองคุยเรื่องชีวิตประจำวันทั่วไปบางส่วน หยางเฉินไม่ได้พูดถึงเรื่องงานสักประโยคหนึ่ง อารมณ์ของลั่วปิงจึงค่อยๆ กลับสู่สภาพปกติ

“ท่านประธาน ท่านว่า เมืองเยี่ยนตูในตอนนี้ ยังมีใครกล้าล่วงเกินเยี่ยนเฉินกรุ๊ปอยู่ครับ?”

สุดท้าย ยังเป็นลั่วปิงที่ย้ายหัวข้อสนทนากลับมายังเรื่องงานก่อน

หยางเฉินหัวเราะเฉยๆ “เมืองเยี่ยนตูอาจจะไม่มี แต่ไม่ได้หมายความว่าจิ่วโจวที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ จะไม่มีคนกล้าล่วงเกินพวกเรา”

“ความหมายของท่านคือ คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ไม่ใช่คนของเมืองเยี่ยนตู?”

ชั่วขณะหนึ่งลั่วปิงตึงเครียดขึ้นมา

เขาเดาความเป็นได้บางอย่างได้แล้ว เพียงแค่ไม่กล้ายืนยัน

หยางเฉินพยักหน้า “ไม่นาน นายก็จะรู้ว่าเป็นใครกัน”

ในเวลานี้ มือถือของหยางเฉินดังขึ้นมา

เป็นหมายเลขแปลกหน้าโทรมา แต่ว่าหมายเลขโทรศัพท์นี้หยางเฉินคุ้นเคยมาก นี่คือหมายเลขโทรศัพท์ที่เซวหยวนป้าโทรมาเมื่อคืนนี้ ซึ่งคือหมายเลขนี้

“คุณหยาง ผมมีเรื่องหนึ่งจะรายงานท่านครับ เมื่อครู่นี้ ผมได้รับข่าวมาว่า เซวหยวนจี๋๋จะลงมือกับโครงการเมืองจิ่วโจวครับ ดีที่สุดท่านเตรียมพร้อมเอาไว้นะครับ”

หยางเฉินเพิ่งรับสายโทรศัพท์ เสียงของเซวหยวนป้าก็ดังขึ้นแล้ว

“เซวหยวนป้า ข่าวของนายล้าหลังอยู่หน่อยนะ”

หยางเฉินพูดด้วยเสียงเย็นชา

“คุณหยาง ท่านทราบแล้วเหรอ? เป็นไปไม่ได้มั้ง? ข่าวนี้ ผมเพิ่งได้รับเมื่อสักครู่เองครับ!”

น้ำเสียงของเซวหยวนป้าดูตกใจมาก เหมือนว่าเพิ่งรู้จริงๆ

“งั้นนายคิดว่าไงล่ะ?”

หยางเฉินถามกลับไป

เขาไม่เชื่อว่าเซวหยวนป้า ในฐานะเจ้าชายสามแห่งตระกูลเซว จะมาเกรงใจต่อหยางเฉินขนาดนี้ได้อย่างไร?

ถ้าพูดว่า เซวหยวนป้าไม่มีเป้าหมาย หยางเฉินคงไม่อาจเชื่อได้

เซวหยวนป้ากับเซวหยวนจี๋๋เป็นความสัมพันธ์แบบแข่งขัน ใครจะรู้ว่าเรื่องนี้คือเซวหยวนป้าจัดฉากอยู่เบื้องหลังหรือไม่ จงใจกระตุ้นความแค้นระหว่างหยางเฉินและเซวหยวนจี๋๋ขึ้น

“ขอโทษครับ! ขอโทษครับ!”

เซวหยวนป้ารีบขอโทษทันที “ครั้งนี้เป็นข่าวผมล้าหลังเอง ผมขอโทษมากจริงๆ ครับ! แต่ผมรับรองว่า ครั้งหน้าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเด็ดขาดครับ”

หยางเฉินพูดจานิ่งๆ “พอแล้ว อย่ามัวพูดไร้สาระ ตอนนี้บอกที่อยู่และวิธีติดต่อของเซวหยวนจี๋๋มา ไม่ว่าเรื่องนี้เป็นเขาทำหรือไม่ ฉันจะต้องไปหาเขา”

“อีกอย่าง เรื่องที่นายบอกฉันเมื่อคืนนี้ ฉันรับปาก แต่ขอเตือนไว้ก่อนว่า ครั้งต่อไป ถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก นายจำเป็นต้องบอกฉันตั้งแต่วินาทีแรก”

ฟังคำพูดของหยางเฉินแล้ว เซวหยวนป้าเหมือนฮึกเหิมมาก รีบบอกว่า “ขอบคุณคุณหยางที่ให้โอกาสนี้กับผม ท่านวางใจได้เลย ข่าวต่อจากนี้ไปจะไม่ล้าหลังเด็ดขาด ผมจะส่งที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ของเซวหยวนจี๋๋ให้ท่านตอนนี้เลยครับ”

หยางเฉินวางสายโทรศัพท์ลงโดยตรง

ทั้งกระบวนการรับโทรศัพท์ หยางเฉินไม่ได้หลบซ่อนลั่วปิง

คบหากับลั่วปิงมานานขนาดนี้แล้ว หยางเฉินยังเชื่อใจลั่วปิงอย่างมาก เรื่องราวพวกนี้ไม่จำเป็นต้องปิดบังเขาไว้

“ท่านประธานครับ เป็นเซวหยวนจี๋๋ทำ?”

ลั่วปิงสอบถาม เมื่อสักครู่ตอนที่หยางเฉินและเซวหยวนป้าคุยโทรศัพท์กัน เขาได้ยินชื่อนี้แล้ว