บทที่ 854 แลกเปลี่ยน

ในเมื่อถูกเปิดโปงแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป กลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่ระเบิดออกมาจากบนตัวเขา

“ปึง!”

เขาไม่ได้ลังเลสักนิด ใช้เท้าถีบบนหน้าอกของหยางเฉิน ฉวยโอกาสหลุดพ้นจากในมือหยางเฉิน

“ วิชาหดกระดูก?”

มองกุ่นเจี้ยนโฉวที่หลุดออกจากในมือตนเองไป หยางเฉินอดขมวดคิ้วไม่ได้

ตอนอยู่ที่ชายแดนเหนือ เขาเคยเห็นทักษะความสามารถมามากมาย ย่อมเคยเห็น วิชาหดกระดูกเป็นธรรมดาเช่นกัน เพียงแค่นึกไม่ถึงว่า ศิลปะวิชาที่ยอดเยี่ยมที่สุดอันนี้ จะสามารถพบเจอที่เมืองเยี่ยนตูได้

เมื่อสักครู่ กุ่นเจี้ยนโฉวใช้ วิชาหดกระดูกขึ้นฉับพลัน เหมือนว่าคอเล็กลงกะทันหัน ถึงหลุดรอดจากในมือหยางเฉินได้

“นึกไม่ถึงว่า ยังมีคนดู วิชาหดกระดูกออกด้วย”

กุ่นเจี้ยนโฉวหรี่ดวงตาขึ้นมาแล้ว

เดิมทีเขาหน้าเสียโฉมอย่างหนัก พอหรี่ดวงตา จึงมีเพียงร่องแถวหนึ่ง รวมตัวด้วยกันกับรอยแผลเป็นบนหน้าแล้ว ยากมากที่จะแยกแยะดวงตาออกได้

ราวกับเป็นศพที่ไร้หน้าร่างหนึ่ง

“แกน่าจะคือกุ่นเจี้ยนโฉวสินะ?”

หยางเฉินถามอย่างเย็นชา “แกทำอะไรเฉียนเปียวแล้ว? ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”

เขาสงสัยกุ่นเจี้ยนโฉวตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่เพื่อปกปิดไว้ ภายใต้ความจำใจ ถึงเสแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งสิ้น

เฉียนเปียวแต่ไหนแต่ไรไม่พูดไร้สาระมากนัก เป็นไปไม่ได้ที่จะมาสอบถามหยางเฉินด้วยคำถามมากขนาดนั้น

เมื่อสักครู่ถือโอกาสบอกให้พักผ่อนและเดินออกไป ถึงหาโอกาสจัดการกุ่นเจี้ยนโฉวได้

“เขาตายแล้ว!”

กุ่นเจี้ยนโฉวหัวเราะคิกคักขึ้นมา เสียงน่าสยองขวัญไร้ที่เปรียบ

กุ่นเจี้ยนโฉวพูดจบลง ทันใดนั้นความรู้สึกหนาวเหน็บระเบิดออกจากบนตัวของหยางเฉิน

ถึงแม้ระหว่างทั้งสองคนจะมีระยะห่างช่องเล็กๆ แต่ยังทำให้กุ่นเจี้ยนโฉวรู้สึกได้แล้ว

“ฉันถามแกอีกเป็นครั้งสุดท้าย แกทำอะไรกับเฉียนเปียวแล้ว? ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”

หยางเฉินถามไปอีกครั้ง

ครั้งนี้ รอยยิ้มบนหน้าของกุ่นเจี้ยนโฉวหายไป จากบนตัวหยางเฉิน เขารู้สึกถึงแรงอาฆาตที่น่าสะพรึงกลัว

หยางเฉินไม่เชื่อว่าเฉียนเปียวจะตายแล้วจริงๆ และเขายังรู้ดีมากเช่นกัน ขอเพียงมีคนอยากพาตัวฉินซีไป เฉียนเปียวต้องช่วยเหลือสุดชีวิตแน่นอน

เพียงแต่คนที่เขาพบเจอ แกร่งเหลือเกิน เดิมทีไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

“ฉันบอกแล้วไง เขาตายไปแล้ว ทำไมแกถึงไม่เชื่อล่ะ?”

“ต้องยอมรับว่า เฉียนเปียวคนนี้ยังเป็นคนเก่งมาก ถ้าไม่ใช่ฉันทุ่มไปจนสุดกำลัง คงยังฆ่าเขาไม่ตายจริงๆ”

กุ่นเจี้ยนโฉวหัวเราะหึๆ บอกว่า “หยางเฉิน ฉันสงสัยมาก ภายใต้สถานการณ์ตอนนี้ คนที่แกควรเป็นห่วงที่สุดไม่ใช่ผู้หญิงของแกเหรอ?”

หยางเฉินไม่ได้ตอบคำถามข้อนี้ ไม่ใช่เขาไม่อยากรู้ว่าฉินซีอยู่ที่ไหน แต่ว่าอีกฝ่ายพุ่งเป้ามาที่เขา ย่อมรู้คุณค่าของฉินซีเป็นธรรมดา

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จะให้หยางเฉินรู้ว่าฉินซีอยู่ที่ไหนโดยง่ายดายได้อย่างไร?”

“ในเมื่อแกไม่พูด งั้นฉันคงได้แต่ลงมือแล้ว”

ชั่วขณะที่หยางเฉินพูดจบลง ทั้งตัวหายไปจากที่เดิม

วินาทีต่อมา เขาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของกุ่นเจี้ยนโฉวแล้ว

จนกระทั่งวินาทีนี้ กุ่นเจี้ยนโฉวถึงสำนึกได้ว่า ศัตรูที่ตนเองเผชิญหน้าอยู่แกร่งมากแค่ไหน

ทันใดนั้น ชั่วพริบตาเดียวสีหน้าเขาเปลี่ยนไปมาก ไม่มีความลังเลสักนิด ยกมือกำหมัดไว้ ควงไปยังหยางเฉิน

“ตึง!”

หยางเฉินควงหมัดออกมาเช่นกัน

ชั่วขณะที่หมัดทั้งสองปะทะกัน กำลังอันน่าตื่นตกใจระเบิดขึ้น เห็นเพียงร่างกายของกุ่นเจี้ยนโฉว กระเด็นลอยออกไปโดยตรง

ในใจกุ่นเจี้ยนโฉวหวาดหวั่น เซวหยวนจี๋เคยเตือนเขาแต่แรกแล้วว่า ถ้าเกิดความแตก ให้รีบหลบหนีทันที

แต่เขาไม่เชื่อว่า ตนเองอยู่ในมือหยางเฉินจะไม่มีแรงต่อต้านใดๆ

ต่อให้ไม่ใช่คู่แข่งจริงๆ ก็ไม่ถึงกับหนีไม่พ้น

แต่ว่าตอนนี้ เขาเสียใจแล้ว เสียใจที่ไม่ได้ออกไปในวินาทีแรก

หมัดเมื่อสักครู่นั้น ทำให้ทั้งแขนขวาของเขากระดูกหัก อยากลงมือกับหยางเฉินอีก มีเพียงถูกทารุณอย่างโหดเหี้ยม

“บอกมา เฉียนเปียวอยู่ไหน?”