บทที่ 892 แผนการร้าย

“ไม่ๆๆ ผมไม่สนใจเลยสักนิดเดียว ต่อไปผมจะเป็นเจ้านายที่เอาแต่ชี้นิ้วสั่งเหมือนพี่เฉิน”

หม่าชาวรีบโบกมือ ทันใดนั้นก็พูดอย่างสับสน “แต่อ้ายหลินไม่ชอบทำธุรกิจ ผมเองก็ไม่มีน้องเมียที่ชอบทำธุรกิจเหมือนกัน ควรจะทำยังไงดี?”

“พี่เฉิน คุณไม่ให้ผมยืมตัวประธานลั่วสักสองสามปีได้ไหมล่ะ พอเขาช่วยผมจัดการเรื่องภายในบริษัทได้เข้าที่เข้าทางแล้ว ผมค่อยคืนเขาให้กับคุณ?”

หยางเฉินพูดอย่างโกรธเกรี้ยว “ไปไกลๆ เลย ถ้าให้นายยืมตัวประธานลั่ว แล้วทางฉันจะทำยังไงล่ะ? คงจะให้ตัวฉันที่ไม่รู้เรื่องธุรกิจเลยไปทำการค้าไม่ได้หรอกนะ”

สองพี่น้องหัวเราะลั่น แล้วทั่วทั้งห้องทำงานก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

ในขณะเดียวกัน หลิวฉีก็ได้ออกมาจากซินเฉ่ากรุ๊ปแล้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมาเขาก็มาถึงคฤหาสน์พร้อมสวนที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยว

“หลิวฉี คุณมาที่นี่ทำไม?”

ทันทีที่เขาเข้าไปในลานหน้าวิลล่า หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินออกมาถามหลิวฉี

“พี่ครับ ผมถูกคนรังแกมา พี่เขยอยู่หรือเปล่า?”

หลิวฉีเอ่ยปากถาม

หญิงวัยกลางคนจึงได้สังเกตเห็นบาดแผลบนใบหน้าของหลิวฉี เธอขมวดคิ้วและพูดอย่างโกรธเคือง “ใครน่ะช่างกล้ามาทำร้ายน้องชายของฉันได้ถึงขนาดนี้?”

“พี่ครับ เดี๋ยวเจอพี่เขยแล้วเราค่อยมาพูดถึงรายละเอียดกัน”

หลิวฉีพูดเร่งรัด

หญิงวัยกลางคนจึงรีบพาหลิวฉีเข้าไปด้านในวิลล่า

ในห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางของวิลล่า มีชายวัยกลางคนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาระดับไฮเอนด์ที่นุ่มสบาย พร้อมกับถือหนังสือพิมพ์อยู่ในมือ

“ที่รัก หลิวฉีถูกคนอื่นรังแกมา คุณเป็นพี่เขย บอกมาเลยว่าต้องการล้างแค้นให้เขาไหม”

หญิงวัยกลางคนเห็นสามีของตัวเอง จึงรีบพูดด้วยดวงตาแดงก่ำ “ฉันมีน้องชายแท้ๆ เพียงคนเดียว ไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน แต่วันนี้ดันมาถูกคนอื่นทำร้ายบาดเจ็บ”

ชายวัยกลางคนไม่ได้เงยหน้าขึ้น สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หนังสือพิมพ์ แต่กลับพูดอย่างใจเย็น “แล้วคนคนนั้นมันเป็นใครกัน ถึงกล้ามาแตะต้องน้องชายของไป๋ชิ่ง?”

ไป๋ชิ่ง สมาชิกของตระกูลคิงไป๋

เขามาที่เมืองเยี่ยนตูในครั้งนี้ในฐานะผู้ดูแลตระกูลไป๋ รับผิดชอบควบคุมทุกอย่างในเมืองเยี่ยนตู

“เขาเป็นชายหนุ่มอายุราวๆ 27-28 ปี เป็นประธานเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ไม่รู้ว่าตระกูลกษัตริย์เซวกำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้มอบซินเฉ่ากรุ๊ปให้กับไอ้สารเลวคนนี้”

“ที่น่าเกลียดที่สุดคือไอ้สารเลวนี้เอาซินเฉ่ากรุ๊ปที่มีมูลค่าตลาดสี่หมื่นกว่าล้านมอบให้กับสุนัขรับใช้ข้างกายเขา”

“ที่แย่ไปกว่านั้นคือ หมาตัวนี้มันทำร้ายผม แล้วยังขับไล่ผมออกจากซินเฉ่ากรุ๊ปด้วย”

หลิวฉีพูดอย่างเร่งรีบ

ไป๋ชิ่งที่เอาแต่อ่านหนังสือพิมพ์มาโดยตลอด รู้สึกตกใจกับคำพูดของหลิวฉี สีหน้านิ่งสงบเริ่มมีร่องรอยความหวาดกลัวในที่สุด

“ชายหนุ่มที่คุณกำลังพูดถึงชื่อหยางเฉินหรือเปล่า?”

ไป๋ชิ่งขมวดคิ้วถาม

“ใช่แล้ว หยางเฉินนั่นแหละ เขายังดูเด็กมาก อายุประมาณ 27-28 ปี”

หลิวฉีรีบพยักหน้าตอบ

ไป๋ชิ่งตกอยู่ในภวังค์ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ไป๋ชิ่ง ฉันไม่สน ตอนนี้ฉันมีน้องชายเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของฉัน เขาได้รับความอยุติธรรมขนาดนี้ คุณต้องช่วยเขา”

หญิงวัยกลางคนเห็นไป๋ชิ่งไม่พูดจา ก็ร้อนใจและกล่าวอย่างโกรธเคือง

“เรื่องนี้ผมเกรงว่าจะช่วยไม่ได้แล้วล่ะ”

ทันใดนั้นไป๋ชิ่งก็พูดด้วยสีหน้าที่ยังคงสงบนิ่งเช่นเคย

“อะไรนะ? ช่วยไม่ได้?”

“ไป๋ชิ่ง คุณหมายความว่ายังไง?”