ตอนที่ 893
บทที่ 894 เจ้าชายรองตระกูลกวน
October 21, 2026
“เหตุผลที่กวนซินได้รับการดูแลจากคุณปู่เมื่ออยู่ในครอบครัว ก็เพราะเธอไม่ไว้หน้าใคร แข็งกระด้าง โหดเหี้ยม”
กวนเย่วพูดด้วยสีหน้ากังวลใจ “คุณเกือบจะฆ่าเธอ ฉันเกรงว่าเธอยังคิดจะทำอะไรคุณอีก”
“ถ้าเธอเบื่อโลกมากนัก ผมก็ยินดีที่จะสงเคราะห์เธอล่วงหน้า”
หยางเฉินกล่าวด้วยแววตาอาฆาต
เขาจะไม่มีวันพลั้งมือฆ่าผู้บริสุทธิ์ แต่บางคนที่ท้าทายขีดจำกัดความอดทนของเขา ก็ถูกเขาส่งเข้าบัญชีรายชื่อคนตายไปนานแล้ว
เมื่อได้ยินหยางเฉินพูดเช่นนั้น กวนเย่วก็รู้สึกปวดหัวมาก
กวนซินจะเป็นหรือตายมันไม่ได้สำคัญสำหรับเธอ
แต่ประเด็นคือ ถ้าหยางเฉินฆ่ากวนซิน กษัตริย์กวนจะไม่ยอมปล่อยหยางเฉินไปง่ายๆ
เธอรู้ดีว่ากษัตริย์กวนรักและทะนุถนอมกวนซินมากแค่ไหน ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่ยอมให้น้องสาวอย่างเธอที่อ่อนกว่ากวนซินหลายปีไปแต่งงานเหรอ?
“ปัง!”
ในขณะนั้น ประตูห้องพักถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน ตามเข้ามาด้วยร่างที่แข็งแรงกำยำหลายคน บุกเข้ามาอย่างฮึกเหิม
“กวนเย่ว เธอกล้าดียังไงมารังแกพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอ?”
ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าพูดอย่างโกรธเคือง
“อา อาสอง ท่าน ท่านมาที่นี่ทำไม?”
เมื่อเห็นชายวัยกลางคน กวนเย่วก็ดูประหลาดใจ หน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม
หยางเฉินขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนขวางอยู่ข้างหน้ากวนเย่ว มองอีกฝ่ายอย่างเฉยเมยและพูดว่า “ไสหัวออกไป!”
ชายวัยกลางคนที่เมื่อครู่ไม่ทันได้สังเกตเห็นหยางเฉิน ในเวลานี้ถึงตระหนักว่า ในห้องพักของกวนเย่ว ยังมีชายหนุ่มอยู่คนหนึ่ง แถมยังตวาดไล่เขาออกไป
สีหน้าของเขาขรึมลงทันที “ไอ้หนุ่ม คุณนั่นเอง ที่เกือบฆ่าลูกสาวของผม?”
“อารอง ไม่ใช่นะ ทุกอย่างมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ท่านอย่ามาโทษอาจารย์ของฉัน”
กวนเย่วรีบพูดด้วยความร้อนใจ
เธอพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาห้าม แต่ก็ถูกหยางเฉินจับกดลงบนเตียงเหมือนเดิม พลางขมวดคิ้วพูดว่า “คุณห้ามขยับไปไหน!”
กวนเย่วได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะช่วยบังกระสุนให้เขา หมอยังบอกด้วยว่าถ้าบาดแผลของกวนเย่วฉีกขาดอีก เธออาจจะถึงขั้นพิการได้
“อาจารย์ ฉัน...”
ก่อนที่กวนเย่วจะพูดอะไรมากกว่านี้ ก็ถูกหยางเฉินตัดบท “คุณไม่ต้องห่วง ตราบใดที่คนของตระกูลกวนไม่ทำอะไรเกินไป ผมจะไม่ทำอะไรเขา”
“คุณบาดเจ็บสาหัส ต้องอยู่บนเตียงและพักผ่อนให้เพียงพอ จะได้ไม่ต้องเจออาการแทรกซ้อนไม่รู้จบ”
กวนเย่วกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอเบ้า
พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอพาเธอออกจากโรงพยาบาลโดยไม่สนใจว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บสาหัสแค่ไหน เพียงเพื่อจะล่อให้หยางเฉินออกไป
ตอนนี้อารองของตัวเองยังบุกเข้ามาในห้องพักด้วยท่าทีก้าวร้าว และตะโกนใส่เธอ
ตรงกันข้ามหยางเฉิน คนที่เธอเพิ่งรู้จักได้เพียงไม่นาน เป็นผู้ชายที่เธอตามตื๊อให้มาเป็นอาจารย์ กำลังปกป้องเธอ คำนึงถึงเธอทุกอย่าง
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่ามันช่างน่าเยาะเย้ยนัก
คำพูดของหยางเฉินดูเหมือนจะมีเวทมนตร์ กวนเย่วหยุดดิ้นรน แค่พูดอย่างกังวลว่า “อาจารย์ ถือว่าฉันขอร้องคุณสักครั้ง อย่าทำอะไรเลยนะ”
“ตกลง!”
หยางเฉินพยักหน้า
“ช่างเป็นหญิงร้ายชายชู้ที่เหมาะสมกันจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะไร้ยางอายถึงขนาดนี้ คุณปู่ของเธอกำหนดงานแต่งงานให้เธอแล้ว เธอหนีงานแต่งก็ว่าแย่แล้ว ตอนนี้ยังมาจู๋จี๋กับคนนอกอีก”
ชายวัยกลางคนพูดอย่างประชดประชัน “เธอทำแบบนี้ ไม่กลัวว่าปู่จะโกรธและกักขังเธอไปตลอดชีวิตหรือยังไง?”
สีหน้าของกวนเย่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอกัดฟันและพูดว่า “อารอง ฉันกับอาจารย์บริสุทธิ์ใจต่อกัน ท่านอย่ามาพูดจาเหลวไหล”
“พูดจาเหลวไหล?”
ชายวัยกลางคนเยาะเย้ย “เธอยินดีบังกระสุนให้เขา แม้แต่ชีวิตของตัวเองก็ไม่สน ยังคิดจะปิดบังอะไรอีก”
“ฉันเตือนเธอแล้ว เธออย่าไปยุ่งกับไอ้หนุ่มคนนี้เลยดีกว่า มิฉะนั้น ถ้าทำให้ปู่ของเธอโกรธ ไม่เพียงแต่เธอจะถูกลงโทษ แต่ปู่ของเธอจะไม่ยอมปล่อยคนรักหนุ่มของเธอไปแน่นอน”
หยางเฉินหน้านิ่วคิ้วขมวด ถ้าเมื่อครู่เขาไม่ได้สัญญากับกวนเย่วไว้ว่าจะไม่ทำอะไร เขาคงจะถีบไอ้เวรนี่ออกไปตั้งนานแล้ว
“ถ้าคุณกล้าพูดจาเหลวไหลอีก ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจคุณ”
หยางเฉินพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว