บทที่ 899 งานมงคลของหม่าชาว

กว่าจะเจอ หมีเสวี่ยไม่ใช่เรื่องง่าย อยากให้เธอมีชีวิตที่ดี แต่ทว่าตอนนี้ หมีเสวี่ยกลับปฏิเสธที่จะเจอหม่าชาว

“เงินสามล้านที่ติดพี่ไว้ ฉันจะพยายามคืนให้ ส่วนงานของอสังหาริมทรัพย์เมืองในฝัน ฉันว่าช่างมันเถอะ ขอโทษ!”

จู่ๆ หมีเสวี่ยลุกขึ้น โค้งคำนับหยางเฉิน และวิ่งออกไป

“เสียวเสวี่ย!”

หยางเฉินตะโกนเสียงดัง

แต่ หมีเสวี่ยไม่หันกลับมา และหันหลังวิ่งไปทันที

หยางเฉินจะตามไป แต่เมื่อคิดถึงความรู้สึกของ หมีเสวี่ยในตอนนี้ เขาทนไม่ได้ที่จะทำร้ายผู้หญิงคนนี้อีก

“เสียวเสวี่ย เธอกังวลอะไรอยู่กันแน่”

หยางเฉินเศร้าใจมาก ถึงรู้จัก หมีเสวี่ยได้ไม่นาน แต่เขาเห็น หมีเสวี่ยเป็นน้องสาวแท้ๆ ตั้งนานแล้ว

จากที่เขารู้จัก หมีเสวี่ยมาไม่กี่วัน หลังจากที่เธอรู้ว่าหาพี่ชายแท้ๆ เจอ ควรจะดีใจและรอคอยเป็นอย่างมากสิ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ

ตอนนี้ หมีเสวี่ยวิ่งออกมาจากร้านอาหารแซ่เฉินแล้ว

“ทำไม ทำไม”

หมีเสวี่ยร้องไห้โวยวาย สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ทำไม ทำไมตอนนั้นต้องทิ้งฉัน แล้วหนีไปคนเดียว รู้ไหมว่าตอนนั้น หลังจากที่หาพี่ไม่เจอ ฉันกลัวขนาดไหน”

“ตอนนั้นฉันเพิ่งสิบเอ็ดขวบ เพิ่งสิบเอ็ดขวบเองนะ! พี่คือโลกทั้งใบในใจฉัน!”

“ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ฉันกลัวแค่การเสียพี่ไป!”

หมีเสวี่ยร้องไห้สะอึกสะอื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา

ตอนนั้นเธอกับหม่าชาว โดนพวกค้ามนุย์ลักพาตัว ก่อนหม่าชาวจะหนีไป เขาบอกว่าจะกลับมาช่วยเธอ

แต่เธอรอมาสามวันเต็มๆ ก็รอหม่าชาวไม่ได้อีก กลับโดนพวกค้ามนุยษ์ ขายให้กับบ้านของพ่อแม่บุญธรรม

ผ่านไปหลายปี เธอสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้ายบ่อยๆ ในฝัน เธอเห็นพี่ชายตัวเอง นอนบนถนนอันเย็นเฉียบ เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด

เหมือนที่พ่อแม่โดนรถชนตายในปีนั้น

เธอเข้าใจมาตลอดว่าพี่ชายตายไปแล้ว เหมือนพ่อแม่ที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตาย

จู่ๆ วันหนึ่ง คนที่เธอถือเป็นพี่ชายมาบอกเธอว่า หาพี่ชายแท้ๆ ของเธอเจอแล้ว เธอไม่สามารถยอบรับความจริงได้ทันที

“พี่บอกว่าจะมาช่วยฉัน พี่บอกว่าจะมาช่วยฉัน แต่พี่ไม่มา พี่ไม่มา!”

หมีเสวี่ยร้องไห้โวยวาย

จู่ๆ ท้องฟ้ามืดสนิท มีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาไม่หยุด

หมีเสวี่ยนั่งยองอยู่ใต้ไฟข้างถนน ร้องไห้เสียงดัง ราวกับต้องการร้องไห้ เอาความน้อยเนื้อต่ำใจที่มีมาหลายปีออกมาให้หมด

ฤดูหนาวของเมืองเยี่ยนตู หิมะตกไม่บ่อย แต่คืนนี้กลับมีหิมะโปรยปราย

หยางเฉินยืนอยู่ตรงบานหน้าต่างใหญ่ ในห้องอาหารสุดหรู มองเด็กผู้หญิงที่เอามือกุมหัว ร้องไห้อยู่ใต้ไฟข้างถนน เขารู้สึกแย่มาก

“ร้องเถอะ ร้องไห้ออกมา จะได้สบายใจขึ้น”

หยางเฉินมอง หมีเสวี่ยด้วยสีหน้าเจ็บปวด และพูดว่า “ต่อไป เธอไม่ได้เป็นแค่น้องสาวหม่าชาว แต่เป็นน้องสาวของคนอย่างหยางเฉินด้วย”

พูดจบ เขากดเบอร์โทรออก “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จัดเตรียมผู้แข็งแกร่งสูงสุดสองคน จากทีมผู้พิทักษ์เงาลับ คอยคุ้มครอง หมีเสวี่ยน้องสาวฉันอย่างเงียบๆ!”

“ครับ!”

เมื่อได้ยินหยางเฉินพูดว่าน้องสาวของเขา อีกฝ่ายถึงกับมีสีหน้าตกตะลึง และรับปากทันที

เช้าวันต่อมา หยางเฉินตื่นนอน มองภรรยาและลูกสาวที่นอนอยู่ข้างๆ จิตใจเขาเต็มไปด้วยความสุข

จู่ๆ เขานึกถึงหม่าชาว วันนี้เป็นงานแต่งงานของหม่าชาว

ต่อไปหม่าชาวกับอ้ายหลิน ก็คงจะมีความสุขไปตลอดชีวิตสินะ

แต่เมื่อคิดถึง หมีเสวี่ย หยางเฉินเศร้าขึ้นมาทันที

เดิมทีเขาคิดว่าให้ หมีเสวี่ยปรากฏตัวในงานแต่งของหม่าชาววันนี้ เพื่อมอบคำอวยพรที่แสนงดงามให้หม่าชาว

แต่ หมีเสวี่ยกลับปฏิเสธ

“ตื่นแล้วเหรอที่รัก!”