บทที่ 907 พบว่าโดนหลอก

เขารู้สึกอะไรบางอย่าง หลิวฉีเป็นคนสำคัญ แต่ยังคิดไม่ออก คนที่ไม่ได้เป็นสายเลือดโดยตรงของตระกูลเดอะคิง จะกลายเป็นหมากตัวสำคัญได้อย่างไร

“มีโอกาสเป็นไปได้!”

หยางเฉินพูดว่า “กษัตริย์เซว ส่งคนมา เป็นฝ่ายประกาศเองว่า ต่อไปคนของตระกูลกษัตริย์เซวจะถอยออกจากการต่อสู้ในเมืองเยี่ยนตู แถมยังชดใช้ด้วย ซินเฉ่ากรุ๊ปที่มีมูลค่าทางการตลาดสูงถึงห้าหมื่นกว่าล้าน ให้พวกเราฟรีๆ”

“ว่ากันตามเหตุผล กษัตริย์เซวไม่ควรส่งสวะอย่างหลิวฉีมาเล่นงานเรา”

“สำหรับไป๋ชิ่ง เป็นฝ่ายแสดงเจตนาดี แต่ไม่ทำลายเป้าหมายที่แท้จริงของตัวเอง กลับลงมือกับหลิวฉี เหมือนกับไม่จำเป็นต้องเล่นงานเรา”

“เมื่อมองเช่นนี้ ทำไมฉันรู้สึกว่า เหมือนหลิวฉีเป็นหมากที่ไป๋ชิ่งวางไว้”

ลั่วปิงอึ้งไป จากนั้นจึงส่ายหน้า “น่าจะเป็นไปไม่ได้ครับ หลิวฉีเข้ามาใน ซินเฉ่ากรุ๊ป นานหลายปีแล้ว สามารถพัฒนามาถึงจุดนี้ได้ ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ”

“ทำไมตระกูลคิงไป๋ ต้องส่งคนกระจอกๆ เข้ามาใน ซินเฉ่ากรุ๊ปล่ะครับ”

หยางเฉินมองลั่วปิงแล้วพูดว่า “ถ้าพูดว่าในปีนั้น หลิวฉีเป็นเพียงหมากที่ถูกส่งเข้ามาใน ซินเฉ่ากรุ๊ปล่ะ”

ลั่วปิงมีสีหน้าตกใจ “ถ้าเป็นอย่างนี้จริง งั้นหมายความว่า ตระกูลคิงไป๋ต้องการรู้ความลับของตระกูลกษัตริย์เซวให้เยอะขึ้น โดยผ่านหลิวฉีอย่างนั้นเหรอครับ”

“ถ้าพูดให้ถูก ควรจะเป็น ไป๋ชิ่งในปีนั้นจึงส่งหลิวฉีเข้ามาใน ซินเฉ่ากรุ๊ป”

จู่ๆ หยางเฉินสีหน้าจริงจัง “ถ้าเป็นอย่างนี้จริง งั้นคนอย่างไป๋ชิ่ง เป็นคนที่คาดเดาได้ยาก ขนาดหมากตัวเล็กๆ ยังไม่ปล่อยไว้ งั้นหมายความว่าในตระกูลกษัตริย์เซว อาจจะมีหมากตัวสำคัญที่เขาเตรียมเอาไว้ด้วยหรือเปล่า”

ลั่วปิงก็หวาดหวั่น ไป๋ชิ่งเป็นลูกชายของกษัตริย์ไป๋ ฐานะสูงส่งและมีอำนาจมาก แต่ ซินเฉ่ากรุ๊ปเป็นเพียงธุรกิจที่เมืองเยี่ยนตู ของตระกูลกษัตริย์เซวเท่านั้น เป็นเพียงของเล่นสำหรับตระกูลกษัตริย์เซวเท่านั้น

แม้เป็นเช่นนี้ ไป๋ชิ่งยังส่งหมากอย่างหลิวฉีเข้ามา นี่ต้องระแวดระวังขนาดไหนกัน

“แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาของเรา สำหรับข้อเท็จจริงคืออะไร ไม่มีความสำคัญสำหรับฉัน”

หยางเฉินพูดอย่างสบายๆ จากนั้นจึงถามว่า “ใช่สิ เรื่องที่ฉันสั่งนาย เป็นยังไงบ้าง”

“ประธานวางใจได้เลย ทั้งหมดจัดการเรียบร้อยครับ สำนักงานใหญ่เยี่ยนเฉินกรุ๊ป ย้ายมาที่เมืองจิ่วโจวแล้ว สำหรับสำนักงานใหญ่เยี่ยนเฉินกรุ๊ปเดิม ตอนนี้ว่างเปล่าไม่มีอะไรแล้วครับ”

ลั่วปิงยกยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ “ไม่เพียงแค่นี้ ตอนนี้สำนักงานใหญ่เยี่ยนเฉินกรุ๊ปเดิม กำลังแบกรับเงินที่กู้แสนล้าน จะเรียกให้ถูกก็คือ เยี่ยนเฉิงกรุ๊ปครับ”

“เฉิน”กับ “เฉิง” แม้ต่างกันเพียงตัวอักษรเดียว แต่เป็นธุรกิจคนละธุรกิจกัน

สัญญาโอนหุ้นที่หยางเฉินเซ็นก่อนหน้านี้ อันที่จริงบนสัญญาเป็นธุรกิจของเยี่ยนเฉิงกรุ๊ป ในสถานการณ์แบบนั้น กวนซินอวดดีเกินเหตุอยู่แล้ว เข้าใจว่าตัวเองควบคุมทุกอย่าง หยางเฉินจำเป็นต้องยินยอม

เว้นแต่ว่าเธอจะอ่านสัญญาอย่างจริงจัง อ่านทีละตัวจนจบ ไม่งั้นคงไม่เห็นว่าชื่อของธุรกิจเขียนผิดไปหนึ่งตัว

ส่วนเยี่ยนเฉิงกรุ๊ปเดิมทีเป็นธุรกิจจดทะเบียนของหยางเฉิน มีไว้เพื่อหลีกเลี่ยงพวกหาโอกาส โหนกระแสของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป จึงจดทะเบียนธุรกิจขึ้นมา คิดไม่ถึงว่าจะมีประโยชน์เป็นอย่างมาก

เมื่อวานหยางเฉินรู้สึกพะวง จึงให้ฉินยีใช้นามเยี่ยนเฉิงกรุ๊ป ไปกู้เงินแสนล้าน เงินทั้งหมดไหลเข้าเยี่ยนเฉิงกรุ๊ป

ถึงตอนนี้ที่เมืองจิ่วโจวยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่มีบางส่วนที่สร้างเสร็จแล้ว หยางเฉินจึงใช้โอกาสย้ายเยี่ยนเฉิงกรุ๊ปมาที่เมืองจิ่วโจว

ส่วนอาคารเยี่ยนเฉินกรุ๊ปเดิม เรียกให้ถูกก็คือ เยี่ยนเฉิงกรุ๊ป บริษัทที่จดทะเบียนใหม่เพียงเปลือกนอก อีกทั้งยังมีหนี้เป็นแสนล้าน

แสดงว่าที่กวนซินเซ็นชื่อของเธอลงไป เธอได้เป็นหนี้แสนล้านแล้ว

“ประธานครับ มีเงินกู้แสนล้านจากเยี่ยนเฉิงกรุ๊ป ความคืบหน้าของโปรเจคที่เมืองจิ่วโจว ยิ่งเร็วขึ้นอีกครับ!”

ลั่วปิงพูดอย่างตื่นเต้น

หยางเฉินหัวเราะ “เมื่อเป็นเช่นนี้ นายก็ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาแล้ว”

ลั่วปิงใช้ความคิดกับโปรเจคที่เมืองจิ่วโจวเป็นอย่างมาก เขาทำงานอยู่ที่สถานที่ก่อสร้างด้วยตัวเอง เพื่อสร้างความปลอดภัยในการก่อสร้าง

ตอนนี้สำนักงานใหญ่เยี่ยนเฉิงกรุ๊ปย้ายมาแล้ว ลั่วปิงก็ทำงานสะดวกขึ้นมาก

ขณะเดียวกัน ภายในคฤหาสน์เดี่ยวสุดหรูแห่งหนึ่ง

กวนซินกับกวนหงเหว่ยผู้เป็นพ่ออยู่ที่นี่ สีหน้าของกวนซินไม่สู้ดีเป็นอย่างมาก เธอกัดฟันกรอด แล้วพูดว่า “คิดไม่ถึงว่าไอ้เลวนั่นยอมยกเยี่ยนเฉิงกรุ๊ปให้ฉัน แต่ไม่ยอมลงมือ”

“สถานการณ์ในตอนนั้น ขอแค่เขายอมลงมือ ผู้แข็งแกร่งที่ปู่สั่งให้คุ้มครองเรา ก็จะมีเหตุผลในการฆ่าเขาแล้ว”