บทที่ 922 บุกคฤหาสน์คิงกวนII

ต่งจ้านกังถอนหายใจด้วยความโล่งอก และสั่งเครื่องบินพิเศษขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ท่านจอมพล..."

ทันทีที่ต่งจ้านกังเพิ่งเปิดปาก หยางเฉินก็ขัดจังหวะเขา “ผมได้ออกจากแดนเหนือแล้ว และไม่เหมาะสมที่จะเรียกผมว่าจอมพลอีก”

แม้ว่าหยางเฉินจะเป็นตำนานของแดนเหนือ แต่เขาก็ได้สละตำแหน่งให้คนที่เก่งกาจแล้ว ขณะนี้ แดนเหนือมีจอมพลคนใหม่แล้ว จึงไม่เหมาะที่จะเรียกเขาว่าจอมพลอีก

“คุณหยาง?”

ต่งจ้านกังลองเรียกดู เมื่อเห็นว่าหยางเฉินไม่ได้ห้าม เขาพูดอย่างระมัดระวัง “ผู้อาวุโสเฝิงฝากบอกมาว่า เขากล่าวว่า 'หลายปีมานี้ ความเย่อหยิ่งของตระกูลคิงยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ และจำเป็นต้องสาดน้ำเย็นให้พวกเขาตื่น แต่มีข้อสำคัญบางประการ คุณหยางต้องกะประมาณเอา อย่าทำเกินไป"

“นอกจากนี้ ในขณะที่คุณไม่อยู่ในเยี่ยนตู จะมีคนปกป้องคนรอบกายของคุณ เว้นแต่กษัตริย์ของตระกูลคิงเหล่านั้นจะมาด้วยตนเอง นอกนั้นไม่มีใครสามารถทำร้ายคนในครอบครัวของคุณได้”

ดวงตาของหยางเฉินหรี่ลงเล็กน้อย“ผู้อาวุโสเฝิงไม่ใช่แค่ฝากคุณบอกแค่นี้ให้ผมหรอกใช่ไหม?”

ต่งจ้านกังรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย พยักหน้าและกล่าวว่า "ผู้อาวุโสเฝิงหวังว่า คุณจะออกมา เป็นผู้นำ 4 แดน และสานต่อตำนานอมตะของคุณ!"

เมื่อต่งจ้านกังเพิ่งพูดว่าผู้อาวุโสเฝิงต้องการเชิญหยางเฉินออกมา และเป็นผู้นำของแดนทั้งสี่ ความเคารพในสายตาของเขาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

4 แดนในจิ่วโจวได้แก่ แดนตะวันออก แดนตะวันตก แดนเหนือและแดนใต้ โดยแต่ละแดนมีจอมพลปกครองดูแล ตำแหน่งสูงและมีอำนาจ

ตอนนี้ ผู้อาวุโสเฝิงต้องการให้หยางเฉินปกครองทั้งสี่แดน ซึ่งนี่เป็นเกียรติที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน?

เมื่อมองไปทั้งจิ่วโจว กลัวว่าหยางเฉินจะเป็นคนเดียวที่ได้รับเกียรติแบบนี้ใช่ไหม?

หยางเฉินตกตะลึงเล็กน้อย ในอดีต เขาเป็นจอมพลแดนเหนือ และเขายืนอยู่บนจุดสูงสุดแล้ว คิดไม่ถึงว่า ตอนนี้เขาจะมีคุณสมบัติที่จะปกครองแดนทั้งสี่ได้

“คุณหยาง ผู้อาวุโสเฝิงกล่าวว่า ขอเพียงคุณยินดีที่จะเป็นผู้นำของแดนทั้งสี่ ภรรยาและลูกสาวของคุณ จะได้รับการปกป้องอย่างลับๆจากผู้แข็งแกร่งแดนราชาสูงสุด”

ต่งจ้านกังกล่าวอย่างระมัดระวังอีกครั้ง

เดิมทีเขาคิดว่า เขากำลังจะได้เป็นสักขีพยานการเกิดขึ้นของตำนานที่เป็นเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ของจิ่วโจวที่ครอบครองแดนทั้งสี่

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ หยางเฉินปฏิเสธโดยไม่ลังเล "ตั้งแต่วินาทีที่ผมออกจากแดนเหนือ ผมแค่อยากจะเป็นสามีและพ่อที่ดี"

“ถ้ามีวันที่ประเทศมีสงคราม เรียกก็จะกลับไป ไปสู้รบก็จะชนะ!”

หยางเฉินกล่าวอย่างหนักแน่น

ในขณะนี้ ต่งจ้านกังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคารพ และเลือดในร่างกายของเขาก็เดือดจนหมด

จู่ๆเขาก็มีความคาดหวังบางอย่าง เมื่อวันนั้นมาถึง บุคคลในตำนานก็ปรากฏตัวขึ้นในจิ่วโจว

เมื่อมองดูในจิ่วโจว ตำนานเช่นนี้ กลัวว่ามีเพียงหยางเฉินเท่านั้น

ตอนนี้ เป็นเกียรติของเขาที่เขาได้เป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวของหยางเฉิน

เดิมทีหยางเฉินกังวลเล็กน้อย แต่เมื่อรู้ความคิดของผู้อาวุโสเฝิง ความกังวลในใจของเขาก็หายไปอย่างสมบูรณ์

ผู้อาวุโสเฝิงฝากคำพูดเหล่านี้แก่ต่งจ้านกัง เพื่อบอกหยางเฉิน ให้เขาทำด้วยความมั่นใจและความกล้าหาญ หากมีอะไรผิดพลาด ผู้อาวุโสเฝิงจะจัดการมันเอง

อย่างไรก็ตาม มีสิ่งสำคัญบางอย่างที่เขาต้องปฏิบัติตามด้วย ห้ามทำเกินเลย

ราชวงศ์ทั้งสี่ ตระกูลเดอะคิงทั้งห้า ไม่ว่าตระกูลไหน ล้วนมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อจิ่วโจว

แดนทั้งสี่สามารถปกป้องความปลอดภัยของจิ่วโจวได้ แต่ราชวงศ์และตระกูลคิงได้ควบคุมเศรษฐกิจของจิ่วโจว

การหายตัวไปของตระกูลใดๆ อาจสร้างปัญหาใหญ่ให้กับจิ่วโจว

เมื่อหยางเฉินขึ้นเครื่องบินพิเศษ และกำลังรีบไปที่เมืองกษัตริย์กวน เครื่องบินโดยสารโบอิง 747 ก็ลงจอดที่สนามบินเมืองกษัตริย์กวนอย่างมั่นคง

เมืองกษัตริย์กวนเป็นหนึ่งในเก้ารัฐหลักที่มีการพัฒนาอย่างมากทั้งในด้านเศรษฐกิจและการทหาร

แม้ว่าจะเป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว แต่เมืองกษัตริย์กวนก็ยังสว่างไสว และยานพาหนะบนทางหลวงก็ผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว

ขณะที่หม่าชาวเดินออกจากสนามบิน แสงเย็นเฉียบสองอันพุ่งออกมาจากดวงตาของเขา

“ตระกูลคิงกวน ผมมาแล้ว!”

หม่าชาวมองไปทางข้างหน้าด้วยตาทั้งสองข้าง และพูดอย่างเย็นชา

ทิศทางที่เขากำลังมองคือ คฤหาสน์คิงกวนที่เขากำลังจะบุกเข้าไปคืนนี้

จนถึงขณะนี้ หมีเสวี่ยยังไม่ฟื้น

แม้ว่าอ้ายหลินจะบอกว่าหมีเสวี่ยมีความหวังที่จะฟื้นขึ้น แต่เขารู้ดีว่าความหวังที่หมีเสวี่ยจะฟื้นขึ้นนั้นน้อยมาก

สำหรับเขา นี่เป็นความทุกข์ครั้งใหญ่

เมื่อเขาส่งหมีเสวี่ยออกจากโรงแรมในวันนั้น เขาเห็นรถที่หมีเสวี่ยนั่งถูกรถบรรทุกชนจนบินออกไปด้วยตาของเขา