บทที่ 929 ความแข็งแกร่งของหม่าชาว

ตอนนี้ แดนบูโดของเขาอยู่ในแดนราชาขั้นต้นแล้ว และก้าวไปอีกนิด ข้างหน้าคือแดนราชาขั้นกลาง

ผู้แข็งแกร่งอย่างปรมาจารย์หู พบได้ยาก และมีเพียงต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งอย่างปรมาจารย์หูเท่านั้น จึงจะทำให้เขาสามารถฝึกฝนบูโดของเขา และทำให้เขาบุกทะลวงสู่แดนราชาขั้นกลางโดยเร็วที่สุด

เมื่อมองไปที่หม่าชาวที่ดุร้าย ปรมาจารย์หูทำได้เพียงกัดฟันและสู้กับเขา

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากความสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของหม่าชาว เขาจึงไม่สามารถออกแรงอย่างเต็มที่

อย่างไรก็ตาม หม่าชาวกลับยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม และทุกการเคลื่อนไหวก็เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

นี่เป็นการต่อสู้แห่งความเป็นความตาย ทำไมต้องซ่อนพลังด้วยล่ะ?

กวนหงอี้ตกตะลึง และเจตนาฆ่าในดวงตาของเขาก็เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

เนื่องจากชายที่แข็งแกร่งเช่นหม่าชาว ถูกกำหนดให้ไม่สามารถพิชิตได้ เขาทำได้เพียงฆ่าเขา มิฉะนั้นจะมีปัญหาไม่รู้จบ

แค่ตอนนี้ เขาก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย หม่าชาวเชื่อฟังคำพูดของหยางเฉิน หม่าชาวแข็งแกร่งมากขนาดนี้ แล้วความแข็งแกร่งด้านบูโดของหยางเฉิน จะน่ากลัวแค่ไหน?

“คุณมีกำลังเพียงเท่านี้หรือ?”

หม่าชาวถามด้วยการเยาะเย้ย หลังจากปรมาจารย์หูถอยกลับไปหลายก้าว

สีหน้าของปรมาจารย์หูซับซ้อน ก่อนที่จะรู้จักตัวตนของหม่าชาว เขาไม่กล้าที่จะฆ่าเขา

“ปรมาจารย์หู คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

กวนหงอี้โกรธเล็กน้อย "เขาเป็นเพียงผู้แข็งแกร่งแดนราชาขั้นต้น คุณเป็นถึงแดนราชาขั้นกล่ง ทำไมถึงถูกเขากดได้อย่างไร?"

ปรมาจารย์หูไม่ได้สนใจกวนหงอี้ มองตรงมาที่หม่าชาว และถามอีกครั้งว่า “คุณเป็นใคร?”

กวนหงอี้เพิ่งตระหนักได้ว่า ปรมาจารย์หูกังวลว่าหม่าชาวมีภูมิหลังที่แข็งแกร่ง ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะฆ่าเขา

“ปรมาจารย์หู ไม่ต้องกังวลไป เขาเป็นเด็กกำพร้า เขาถูกลักพาตัวโดยผู้ค้ามนุษย์ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และเขาก็เข้าร่วมกองทัพมาสองสามปีแล้ว”

กวนหงอี้พูดเสียงดัง "ถ้าเขามีภูมิหลังที่ใหญ่จริงๆ เขาจะกลายเป็นแบบนี้จนถึงทุกวันนี้ได้อย่างไร"

หม่าชาวมีใจแห่งการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง และรู้ว่ามันเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะหลบหนีไป ดังนั้นเขาจึงยอมรับตามตรง "ถูกต้อง ผมเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีภูมิหลัง"

“ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมคงต้องฆ่าคุณไว้ที่นี่”

ออร่าของปรมาจารย์หู ดูเหมือนจะได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก และรัศมีของเขาก็ปีนขึ้นไปถึงจุดสูงสุดในทันใด

“เจิ้ง!”

ดาบยาวถูกดึงออกจากฝัก แสงดาบสั่นไหว และเลือดอันน่าสะพรึงกลัวเต็มไปในอากาศ

ดาบยาวเล่มนี้เป็นดาบพิฆาต และมันได้ฆ่าคนไปมากมาย

สีหน้าของหม่าชาวก็เคร่งขรึมอย่างยิ่ง และเขาจ้องไปที่ปรมาจารย์หูอย่างจริงจัง

ในเวลานี้ รัศมีที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างของปรมาจารย์หูอยู่ไกลเกินกว่าแดนราชาขั้นกลาง

และหม่าชาวนั้นอยู่ในแดนราชาขั้นต้นเท่านั้น และอาจเป็นเรื่องยากที่จะสกัดกั้นการโจมตีของปรมาจารย์หู

“ไอ้หนู กินดาบของผมซะ!”

ปรมาจารย์หูตะโกนด้วยความโกรธ เท้าของเขาขยับ และร่างกายของเขาก็วาบวับ

ดาบยาววาดส่วนโค้งที่สวยงามในช่องว่าง แสงดาบสั่นไหว และคมดาบก็ตกลงตรงไปที่หัวของหม่าชาว

“บูม!”

ในขณะนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้น

หม่าชาวผู้ซึ่งทุ่มเทพลังงานทั้งหมดให้กับปรมาจารย์หู ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนยิงในเวลานี้

กระสุนทะลุผ่านหน้าอกของเขา และเลือดก็เบ่งบานราวกับกลีบกุหลาบ

เห็นเพียงกวนหงอี้ถือปืนพกอยู่ในมือ โดยมีควันสีน้ำเงินเหลืออยู่ไม่กี่หยดที่ปากกระบอกปืน สายตาที่มองไปที่หม่าชาว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

ในเวลาเดียวกัน ดาบยาวของปรมาจารย์หูก็ร่วงหล่นไปแล้ว และมันกำลังจะโดนหัวของหม่าชาว

"ปั้ง!"

ในเสี้ยววินาที เสียงที่คมชัดก็ดังขึ้น และดาบยาวในมือของปรมาจารย์หู ราวกับแก้วแตกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่มันจะสัมผัสศีรษะของหม่าชาว

ด้ามของดาบพุ่งออกจากมือของปรมาจารย์หูและเนื้อระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เลือดก็ไหลไม่หยุด

"ใคร?"

กวนหงอี้และกวนเจิ้นไห่ รวมถึงปรมาจารย์หู ต่างก็ตกตะลึงในเวลาเดียวกัน

"ปัง!"

ในวินาทีถัดมา ร่างเงนก็เคลื่อนผ่านไป และปรมาจารย์หูซึ่งเป็นแดนราชาขั้นกลาง ได้บินออกไปไกลกว่าสิบเมตรในทันทีราวกับว่าวที่เชือกขาด

"ใคร?"