บทที่ 931 หลานสาวของผู้อาวุโสเฝิง

ต่งจ้านกังเองก็เป็นผู้แข็งแกร่งแดนราชาเช่นกัน แต่ในเวลานี้ เขาถูกผู้อาวุโสเฝิงตะคอกจนถอยไป

เขารู้สึกเหมือนกับว่า หากเขาไม่ถอยกลับ ผู้อาวุโสเฝิงอาจฆ่าเขาจริงๆ

“ผู้อาวุโสเฝิง การช่วยคน1 ชีวิต ดีกว่าการสร้างเจดีย์ 7 ชั้น ช่วยเหลือชีวิตคนเป็นบุญกุศลยิ่ง ผมขอร้องล่ะ ช่วยเพื่อนของผมหน่อยได้ไหม ขอเพียงคุณสามารถรักษาเพื่อนของผมให้หาย ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ผมก็สามารถทำให้คุณได้”

หยางเฉินรีบไปข้างหน้า ท่าทีของเขาจริงใจอย่างยิ่ง และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยการอ้อนวอน

ผู้อาวุโสเฝิงเยาะเย้ยและพูดอย่างประชดประชัน “คุณทำทุกอย่างที่ผมขอได้จริงๆเหรอ?”

ทันใดนั้น หยางเฉินรู้สึกว่าขี่เสือแล้วลงยาก เมื่อกี้เขาเผลอพูดออกมาเพราะรีบร้อน

กว่าผู้อาวุโสเฝิงจะพูดอย่างอื่นที่ไม่ใช่คำว่า "ไปให้พ้น" แน่นอนอยู่แล้วว่าเขาจะไม่พลาดโอกาสนี้ พยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ขอเพียงคุณสามารถรักษาเพื่อนผมให้หายได้ แม้ว่าจะให้ผมไปตาย ผมก็ยอม!"

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ขอเพียงคุณสัญญาว่าจะแต่งงานกับหลานสาวของผม ผมสัญญาว่าจะช่วยเพื่อนของคุณ”

ผู้อาวุโสเฝิงกล่าว

หยางเฉินตกตะลึงในทันที ทำไมชายชราผู้นี้จึงขอเรื่องแบบนี้กับเขา?

หญิงแนวโบราณที่อยู่ข้างๆผู้อาวุโสเฝิง มีใบหน้าที่แดงก่ำ และเธอดูเขินอายเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ปฏิเสธผู้อาวุโสเฝิง

เห็นได้ชัดว่า ผู้หญิงคลาสสิกคนนี้คือหลานสาวของผู้อาวุโสเฝิง

“ผู้อาวุโสเฝิง ผมขอโทษที่ทำตามคำสั่งไม่ได้ ผมแต่งงานแล้วและมีลูกสาวแล้ว ดังนั้นผมไม่สามารถแต่งงานกับหลานสาวของคุณได้อีก”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หยางเฉินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ผู้อาวุโสเฝิง ผมขอร้องคุณช่วยชีวิตเพื่อนของผมเถอะ ถือซะว่าผมเป็นหนี้บุญคุณของคุณ ขอเพียงมันถูกกฎหมาย ผมสามารถทำทุกอย่างเพื่อคุณได้ "

"หึ!"

ผู้อาวุโสเฝิงหัวเราะอย่างเย็นชา“สำหรับผม หนี้บุญคุณของคุณ มีประโยชน์ไหม?”

ต่งจ้านกังพูดอย่างรวดเร็ว "ผู้อาวุโสเฝิง ท่านอาจไม่รู้ว่าเขาเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ปกป้องครอบครัวและประเทศ เขาคืออดีตผู้พิทักษ์แดนเหนือ หนี้บุญคุณของเขาจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอย่างแน่นอน"

“นอกจากว่าคุณจะรับปากแต่งงานกับหลานสาวของผม มิเช่นนั้นจะไม่ช่วย!”

ผู้อาวุโสเฝิงพูดอย่างเฉยเมย จากนั้นจึงก้าวเข้าไปในห้อง "ปัง" ประตูห้องปิดลง และหยางเฉินและต่งจ้านกังก็โดนทิ้งไว้นอกประตู

“ผมให้เวลาคุณคิดสิบนาทีเท่านั้น เมื่อเกินสิบนาที คุณยังปฏิเสธที่จะแต่งงานกับหลานสาวของผม หากคุณต้องการให้ผมยื่นมือช่วยอีก ชีวิตนี้ก็เป็นไปไม่ได้แล้ว!”

ทันใดนั้น เสียงของผู้อาวุโสเฝิงก็มาจากภายในห้อง

หยางเฉินขมวดคิ้วอย่างกะทันหัน เขาไม่เข้าใจ เขาแต่งงานกับภรรยาแล้วและมีลูกสาวแล้ว ทำไมผู้อาวุโสเฝิงถึงต้องการให้เขาแต่งงานกับหลานสาวของเขา?

“เขาล้อผมเล่นเหรอ?”

หยางเฉินกัดฟันและถาม

ต่งจ้านกังส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “เท่าที่ผมรู้ ผู้อาวุโสเฝิงไม่เคยพูดเล่น ในเมื่อเขาบอกว่าเขาต้องการให้คุณแต่งงานกับหลานสาวของเขา เขาต้องจริงจัง”

หลังจากฟังคำพูดของต่งจ้านกังแล้ว หยางเฉินก็โกรธมากขึ้นในทันที

หม่าชาวได้รับบาดเจ็บจากกระสุนปืน และกระสุนยังไม่ถูกนำออกไป และเลือดก็ไหลไม่หยุด ความเป็นและความตายอยู่อยู่ตรงหน้า

ในฐานะแพทย์อัจฉริยะ ผู้อาวุโสเฝิงไม่เพียงแต่ไม่ได้ช่วยเขา แต่ยังข่มขู่หยางเฉินว่า เขาต้องแต่งงานกับหลานสาวของเขาก่อน เขาถึงจะยอมช่วยชีวิต

"ไปกันเถอะ!"

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของหม่าชาวซีดจนไม่มีเลือดเลย หยางเฉินแทบรอไม่ไหวอีกต่อไป

เขาไม่เชื่อว่าไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้นอกจากผู้อาวุโสเฝิง

“คุณหยาง คุณต้องเชื่อผม ทั้งเมืองกษัตริย์กวน ไม่มีใครสามารถช่วยหม่าชาวได้นอกจากผู้อาวุโสเฝิง”

ต่งจ้านกังพูดอย่างรวดเร็ว "นอกจากนี้ โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างจากเราอย่างน้อย 10 กิโลเมตร อาการของหม่าชาวสาหัสมาก หากไม่ช่วยอีก มันจะสายเกินไปแล้ว"

“ผู้อาวุโสเฝิงไม่ยอมช่วย จะให้ผมทำอย่างไร?”

หยางเฉินพูดอย่างโกรธเคือง “หรือคุณต้องการให้ผมแต่งงานกับหลานสาวของเขาจริงหรือ?”

ต่งจ้านกังรีบพูดด้วยเสียงต่ำ“การช่วยชีวิตคนเป็นสิ่งสำคัญ คุณสัญญากับเขาก่อน และเมื่อหม่าชาวหายเป็นปกติ คุณสามารถชดเชยผู้อาวุโสเฝิงด้วยวิธีอื่นใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินคำพูดของต่งจ้านกัง ดวงตาของหยางเฉินก็สว่างขึ้นในทันใด