บทที่ 985 พละกำลังของหลินเฮ่า

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลินหลางรู้สึกตระหนกใจทันที เขาตวาดอย่างโมโหว่า “พูดไร้สาระอะไร ยังไม่ลงมืออีก”

ครั้งนี้ ผู้แข็งแกร่งทั้งสองคน ไม่ลังเลอีกแล้ว พูดเพียงประโยคเดียวว่า “หลินเฮ่า ทั้งหมดเพราะนายหาเรื่องใส่ตัว!”

เมื่อพูดจบ ทั้งสองพุ่งเข้าไปหาหลินเฮ่าพร้อมกัน

หันกลับมามองหลินเฮ่า มือหนึ่งถือพินัยกรรม ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ในแววตาทั้งสองข้างของเขา ฉายแววดุดัน

“หลินเฮ่าคงไม่ได้โง่ใช่ไหม หรือเขาไม่รู้ว่าสองคนนี้ เป็นผู้แข็งแกร่งแดนราชาขั้นกลาง”

“เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิม นี่เขายอมแพ้ เลยยืนรอความตายเหรอ”

“น่าเสียดายจริงๆ ไม่ว่ายังไง หลินเฮ่าก็เป็นลูกชายที่เจ้าบ้านหลินรักที่สุด ตายไปแบบนี้ ช่างน่าเสียดาย!”

คนตระกูลหลิน เห็นหลินเฮ่ายืนอยู่ที่เดิม แววตาแต่ละคนดูทนไม่ได้

“ไสหัวไป!”

ทันใดนั้น เสียงโมโหดังขึ้น

เห็นผู้แข็งแกร่งแดนราชาขั้นกลางสองคน เพิ่งพุ่งเข้าไปข้างหลินเฮ่า ร่างกายของพวกเขาเหมือนว่าวสายขาด โดนกระแทกจนปลิวออกไป

“อะไรกัน”

“เป็นไปได้ยังไง”

“หลินเฮ่ากำราบผู้แข็งแกร่งแดนราชาขั้นกลาง ภายในพริบตางั้นเหรอ”

ตอนนี้คนระดับสูงในตระกูลหลิน ลุกขึ้นทันที สีหน้าช็อก จนไม่รู้จะช็อกยังไงแล้ว

หลินหลางเบิกตาโต เขารู้ดีว่าผู้แข็งแกร่งสองคนนี้ พละกำลังแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ภาพที่เห็น สองคนนี้โดนหลินเฮ่าโจมตี จนลอยออกไปเหมือนลูกบอล

คนระดับสูงในตระกูลหลินก็ตกใจเช่นนี้ หัวหน้าแต่ละฝ่าย ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งแดนราชาขั้นกลาง ทั้งตระกูลหลิน มีเพียงหลินเทียนเสียง ที่อยู่ในสภาวะสูงสุด ถึงจะมีพละกำลังแดนราชาขั้นปลาย

ตอนนี้หลินเฮ่า กลับปล่อยพลังแดนราชาขั้นปลายออกมา ไม่มีใครรับความจริงนี้ได้ แต่ความจริงอยู่ตรงหน้าพวกเขาจะไม่เชื่อก็ไม่ได้

หลินหลางจ้องหลินเฮ่าเขม็ง ความอาฆาตในตาพลุ่งพล่าน

เขาไม่เคยเห็นหลินเฮ่าอยู่ในสายตา ในความคิดของเขา หลินเฮ่าประจบเก่ง ถึงทำให้หลินเทียนเสียงโปรดปราน

แค่หลินเทียนเสียงตาย หลินเฮ่าก็จะหลุดออกจากอำนาจศูนย์กลางของตระกูลหลิน

หลินเฮ่าที่ไม่ได้อันตรายสักเท่าไร ในสายตาของเขา ตอนนี้กลับแสดงพละกำลังอันยิ่งใหญ่ออกมา นี่ทำให้เขารับไม่ได้

“ที่แท้ ตาเฒ่าถ่ายทอดวิถีบู๊ของตัวเอง ให้นายแล้วสินะ มิน่าหลายปีมานี้ นายเอาแต่ตามตาเฒ่าตลอด”

หลินหลางกัดฟันแน่น แล้วพูดออกมา “หลินเฮ่า คิดไม่ถึงว่านายจะซ่อนไว้ลึกขนาดนี้”

ตอนนี้หัวหน้าแต่ละฝ่าย ไม่มีใครพูดอะไร แต่มองหลินเฮ่าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หลินเฮ่าเดินมาข้างหลินหลาง ตอนที่ทุกคนกำลังเดาว่าหลินเฮ่าจะทำอะไร

“เพียะ!”

จู่ๆ เสียงตบดังสนั่นขึ้นทั้งห้องประชุม

ทุกคนมองอย่างอึ้งๆ หลินหลางโดนหลินเฮ่า ตบจนกระเด็นจากเก้าอี้ผู้นำ

“เขาเป็นพ่อของเรา ไม่ใช่ตาเฒ่าอะไรทั้งนั้น ถ้านายกล้าดูถูกพ่ออีก ฉันจะฆ่านายเอง!”

หลินเฮ่าไม่ซ่อนความอาฆาตในแววตาของตัวเอง จ้องหลินหลางที่ล้มอยู่บนพื้น แล้วเอ่ยขึ้น

“หลินเฮ่า!”

หลินหลางตะเกียกตะกายขึ้นจากพื้น สีหน้าโหดเหี้ยม เหมือนกัดฟันเรียกชื่อของหลินเฮ่าออกมา

แต่ทว่าหลินเฮ่ากลับไม่มองหลินหลางด้วยซ้ำ นั่งลงตรงตำแหน่งผู้นำ กวาดตามองทุกคน แล้วพูดเนิบๆ ว่า “จากพินัยกรรมของผู้นำ ฉันควรเป็นคนสืบทอดตำแหน่งผู้นำ พวกนายมีใครไม่ยอมบ้าง”

ตอนแรกกดดันด้วยวิถีบู๊ ต่อมาก็แข็งข้อใส่หลินหลาง ตอนนี้ใครจะกล้าพูดอะไรล่ะ

หลินหลางยืนอยู่อีกด้าน สีหน้าบูดเบี้ยวผิดรูป จ้องหลินเฮ่าเขม็ง “ฉันไม่ยอม!”

“ไม่ยอมงั้นเหรอ สวะตัวเดียว มีอะไรที่ไม่ยอม”

หลินเฮ่าถามอย่างเย็นชา “ในเมื่อนายไม่ยอม งั้นนายจะจัดการฉันยังไง ใช้พละกำลังวิถีบู๊ แดนราชาขั้นกลางของนายเหรอ หรือจะร่วมมือกับห้าฝ่ายตระกูลหลิน หรือจะใช้ฝ่ายหลักมาจัดการฉัน”