บทที่ 988 คุกเข่าขอโทษ

หลินเทียนเสียงผงะไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยท่าทางโล่งใจ “อย่างที่คุณคิด ผมจะใช้อนาคตของตระกูลหลิน เพื่อเดิมพันชัยชนะของคุณหยาง”

“แน่นอนว่ายังมีองค์ประกอบของการตอบแทนบุญคุณ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหยาง ตระกูลหลินในปัจจุบันคงถูกทำลายไปแล้ว”

“อย่างไรก็ตาม ที่สำคัญกว่านั้น ผมว่าคุณหยางมีโอกาสชนะ ผู้แข็งแกร่งแดนเทพที่มีอายุน้อยกว่า 30 ปี ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ เขาจะขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของโลกนี้ในอนาคตอย่างแน่นอน”

หลินเฮ่าตกตะลึง การมองคนของหลินเทียนเสียงนั้นแม่นยำมาก แต่เขาก็ไม่เคยประเมินใครสูงเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดถึงวัยเยาว์ของหยางเฉิน และคิดถึงความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัวของหยางเฉิน หลินเฮ่าก็ต้องยอมรับว่า หยางเฉินเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาเคยพบ

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ หยางเฉินยังเด็กมาก

“ปล่อยข่าวออกไป และบอกว่าคุณหยางเป็นแขกผู้มีเกียรติของตระกูลหลินของเรา ไม่ว่าใครที่กล้าหาเรื่องคุณหยาง ก็เหมือนเป็นการหาเรื่องของตระกูลหลิน”

หลินเทียนเสียงลุกขึ้นยืน ดวงตาของเขาแสงสั่นไหว และเขาพูดช้าๆว่า "เมื่อเผชิญหน้ากับสำนักมารเมืองเหมียว เขายังมีดาบคมที่จะชนะ!"

“พ่อหมายความว่าไง?”

หลินเฮ่าถามด้วยความสงสัย

“เยี่ยนตู!ตี้ชุน”

หลินเทียนเสียงกล่าวช้าๆ

--

หลังจากที่หยางเฉินออกจากบ้านของตระกูลหลิน

เขาก็ไปที่บ้านของตระกูลเจียง

ทันทีที่เขามาถึงบ้านของตระกูลเจียง ร่างที่คุ้นเคยก็เข้ามาทักทายเขา

"พลั๊บ!"

ด้วยความตกใจของทุกคน ชายวัยกลางคนจึงคุกเข่าลง

“คุณหยาง ผมเคยทำผิดต่อคุณมามาก โปรดยกโทษให้ผมด้วย!”

ใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความรู้สึกขอโทษอย่างจริงใจ

“คุณหยาง ผมขอโทษ เรามาช้าไป!”

ในเวลานี้ มีร่างที่คุ้นเคยอีกคน ด้วยการเคียงกายของเจียงสยง เขาเดินไปหาหยางเฉินทีละก้าว และพูดขณะที่เดินไปว่า "วันนี้ ผมนำไอ้ลูกเลวมาขอโทษเป็นการส่วนตัว หวังว่าจะได้รับการอภัยจากคุณหยาง"

“กษัตริย์กวน!”

มีเจียงสยงเคียงกายได้ นอกจากกษัตริย์กวนแล้วยังมีใครมีคุณสมบัตินี้อีก?

และชายวัยกลางคนที่คุกเข่าลงแทบเท้าของหยางเฉินในขณะนั้นคือกวนหงอี้ บุตรชายของกษัตริย์กวน

ทุกคนในตระกูลเจียงมองไปที่กวนหงอี้ที่คุกเข่าลงที่เท้าของหยางเฉิน ทุกคนเบิกตากว้างราวกับว่าพวกเขาได้เห็นบางสิ่งที่เหลือเชื่อ

ในฐานะเจ้าชายใหญ่ของตระกูลคิงกวน กวนหงอี้มีแนวโน้มที่จะสืบทอดบัลลังก์ในอนาคตมาก เป็นเจ้าชายผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ กลับคุกเข่าลงแทบเท้าของหยางเฉิน

“กษัตริย์กวน นี่มันหมายความว่ายังไง?”

หยางเฉินมองไปที่กษัตริย์กวนอย่างไร้ความรู้สึกและกล่าว "ถ้าผมจำไม่ผิด เมื่อสามวันก่อน เจ้าชายใหญ่ได้ตามหาผมในหมู่บ้านอู๋ใช่ไหม?"

เมื่อสามวันก่อน กวนหงอี้คุกเข่าอยู่ที่หน้าประตูบ้านของหมอเทวดาเฝิงเพื่อขอการให้อภัยจากหยางเฉิน

เพียงแต่หยางเฉินปฏิเสธที่จะให้ความสนใจ จนกระทั่งหลังจากที่กษัตริย์กวนมาถึง หยางเฉินบอกเป็นนัยว่าเขาสามารถปล่อยให้กวนหงอี้ไปต่อแขนที่เขาทำหักได้

วันนี้ กษัตริย์กวนนำกวนหงอี้มาหาเขาเป็นการส่วนตัว เห็นได้ชัดว่ากวนหงอี้ได้ต่อแขนของเขาและใส่เฝือกแล้ว

ในเวลานี้ เขาคุกเข่าลง ดูน่าสลดใจอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้หยางเฉินงงเล็กน้อยคือ จากสายตาของกวนหงอี้ เขาไม่เห็นร่องรอยของความไม่พอใจ แต่มีเพียงความยำเกรง