บทที่ 990 แผนการที่จะนำงูออกจากรู

“เจียงสยง สิ่งที่คุณพูดมันเกินไปแล้ว ผมแค่พูดความจริง และต้องการแสดงความขอบคุณต่อคุณหยาง เป็นไปได้อย่างไรที่คุณหยางจะตกอยู่ในอันตรายในเมืองกษัตริย์กวน”

สีหน้าของกษัตริย์กวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา และเขาพูดอย่างไม่พอใจ “ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลย คุณเซนซิทีฟเกินไปแล้ว”

หลังจากนั้น กษัตริย์กวนก็มองหยางเฉินอีกครั้ง "คุณหยาง ผมไม่มีเจตนาอื่นๆ แน่นอน ถ้าคุณคิดว่าผมต้องการหลอกใช้คุณ ไม่ต้องกังวล เรื่องที่คุณหยางช่วยตระกูลเจียงจัดการกับสำนักมารเมืองเหมียว ผมสามารถช่วยคุณปิดบังได้ "

“ไม่เพียงแค่นั้น แม้แต่ร่องรอยของคุณหยางที่กำลังมาถึงเมืองกษัตริย์กวน ผมก็เต็มใจที่จะช่วยซ่อนมันไว้”

เจียงสยงส่งเสียงอย่างเย็นชา และไม่พูดอะไรอีก อย่างไรก็ตาม สิ่งที่กษัตริย์กวนพูดในตอนนี้ ไม่สามารถจับผิดได้

“คุณสองคนจริงจังเกินไปแล้ว!”

หยางเฉินยิ้ม “อย่าทำลายความสามัคคีระหว่างคุณสองคนเพราะผม”

“ไม่ว่ายังไง ผมและตระกูลเจียงก็เป็นเพื่อนเก่า หากเรื่องเล็กๆน้อยๆดังกล่าวส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลของเรา ความสัมพันธ์ระหว่างเรานั้นจะเปราะบางเกินไปหรือเปล่า?”

กษัตริย์กวนก็หัวเราะ มองเจียงสยงแล้วพูดว่า “ผู้นำเจียง ผมพูดถูกไหม?”

“แน่นอน! เมื่อกี้ผมเซนซิทีฟเกินไป กษัตริย์กวน ผมขอโทษ!”

เจียงสยงก็เอ่ยปากกล่าว

แม้ว่าเขาจะรู้ว่ากษัตริย์กวนมีเจตนาที่จะใช้หยางเฉินจริงๆ แต่ในปัจจุบัน หยางเฉินก็ต้องการร่วมมือกับตระกูลคิงกวนด้วย และโดยธรรมชาติแล้ว เขาจะไม่ฉีกหน้ากษัตริย์กวน

“ฮ่าฮ่า ผู้นำเจียงก็พูดเกินไป มันเป็นเพียงการถกเถียงกันด้านคำพูด ไม่มีอะไรต้องขอโทษ”

กษัตริย์กวนยิ้มอย่างจริงใจ และริเริ่มยกแก้วขึ้น “มาดื่มชากันเถอะ!”

ถ้วยชาที่ร้อนเทลงในคอของเขา และความตึงเครียดก็หายไปอย่างสมบูรณ์

กษัตริย์กวนถามอีกครั้ง “คุณหยาง ที่คุณพูดก่อนหน้านี้ว่าจะล่อคนของสำนักมารเมืองเหมียวออกมา ไม่ทราบว่าจะใช้วิธีอะไร?”

เจียงสยงก็มองไปที่หยางเฉิน เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของเมืองกษัตริย์กวน และเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของหยางเฉินด้วย

อย่างไรก็ตาม เรื่องของตระกูลเจียง สงบลงโดยหยางเฉิน หากสำนักมารเมืองเหมียวต้องการชำระบัญชีจริงๆ หยางเฉินจะถูกมองว่าเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งแน่นอน

“พูดถึงสำนักมารเมืองเหมียว คุณสองคนน่าจะรู้จักอีกที่ ตี้ชุน?”

หยางเฉินถามด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินตี้ชุน กษัตริย์กวนและเจียงสยงก็สีหน้าเคร่งขรึมทันทีและพยักหน้า

“ฟังที่คุณหยางพูดถึง สำนักมารเมืองเหมียวเหมือนกับตี้ชุนอยู่บ้าง แต่ชื่อเสียงของสำนักมารเมืองเหมียวนั้นไม่ใหญ่เท่ากับตี้ชุน”

กษัตริย์กวนกล่าว “มีข่าวลือว่ามีผู้แข็งแกร่งแดนเทพอย่างน้อยสิบคนในเมืองเหมียว แต่สำหรับสถานการณ์ของตี้ชุนนั้น ไม่รู้อะไรเลย รู้เพียงว่าร้อยปีที่แล้ว คนที่เดินออกจากตี้ชุนนั้น พึ่งพละกำลังของตน จัดการกับรางวงศ์ทั้งห้าในรางวงศ์ทั้งเก้า"

“จากเหตุการณ์นั้น ราชวงศ์ทั้งห้าได้กลายเป็นตระกูลเดอะคิงทั้งห้า และความแข็งแกร่งโดยรวมของพวกเขาก็อ่อนแอลงอย่างมาก จนถึงตอนนี้พวกเขายังไม่สามารถฟื้นฟูถึงจุดสูงสุดได้”

หยางเฉินพยักหน้าเล็กน้อย “เป็นเวลาหลายปีที่ชุนตี้ซ่อนจากโลก ต้องมีกฎของตี้ชุน ไม่เช่นนั้นทำไมตี้ชุนต้องถูกปิด โลกภายนอกไม่ดีกว่าในตี้ชุนเหรอ?”

เจียงสยงตระหนักในทันทีว่า "ดังนั้น เมืองเหมียวก็น่าจะมีกฎที่คล้ายคลึงกัน สำนักมารเป็นเพียงความแข็งแกร่งสูงสุดของเมืองเหมียว และไม่ได้เป็นตัวแทนของทั้งเมืองเหมียว"