บทที่ 995 การรอคอย

“ถ้ากลัว คุณก็จะปล่อยเราไปเหรอ? ถ้าไม่ได้ ทำไมเราต้องกลัวคุณด้วยล่ะ?”

กษัตริย์กวนหัวเราะอย่างเย็นชาและพูด “นอกจากนี้ คุณหยางกำลังจะมาเร็วๆนี้ เรามีอะไรต้องกลัว?”

“อีกอย่าง คุณคิดว่าเราไม่รู้จริงๆหรอว่าเมืองเหมียวอยู่ที่ไหน?”

“ผมบอกคุณอย่างชัดเจนได้เลยว่า เรารู้จักเมืองเหมียว และเรารู้ว่ามีผู้แข็งแกร่งแดนเทพสิบกว่าคนในเมืองเหมียวเมื่อหลายสิบปีก่อน”

“แม้ว่าเราจะรู้เรื่องนี้ เราก็ยังคงขุดหาสายลับของสำนักมารที่แอบซุ่มไว้ในตระกูลมหาเศรษฐีต่างๆในเมืองกษัตริย์กวน คุณคิดว่าเราไม่กลัวความตายจริงหรือ?”

ชายชราในชุดคลุมของลัทธิเต๋าซึ่งวางแผนจะลงมืออยู่แล้ว สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่กษัตริย์กวนกล่าว

เขามาที่เมืองกษัตริย์กวนหลังจากที่เขาได้รับคำสั่งของผู้นำสำนักมาร และสืบสวนอย่างชัดเจนว่าทำไมสายลับในเมืองกษัตริย์กวนจึงถูกค้นพบทีละคนและฆ่า

จนกระทั่งกษัตริย์กวนพูดแบบนี้ เขาก็ตระหนักว่า ที่แท้คนในเมืองกษัตริย์กวนรู้สถานการณ์ในเมืองเหมียว

ในเมื่อพวกเขารู้ว่ามีผู้แข็งแกร่งแดนเทพสิบกว่าคนในสำนักมารเมืองเหมียว ทำไมพวกเขาถึงกล้าที่จะขุดสายลับทั้งหมดจากสำนักมารเมืองเหมียวออกมา? ไม่กลัวสำนักเมืองเหมียวแก้แค้นเหรอ?

“คุณกำลังคิดว่าในเมื่อพวกเรารู้ว่ามีผู้แข็งแกร่งแดนเทพสิบกว่าคนในสำนักมารเมืองเหมียว ทำไมพวกเราถึงกล้าที่จะขุดสายลับทั้งหมดจากสำนักมารเมืองเหมียวออกมาใช่ไหม?

ดูเหมือนว่ากษัตริย์กวนจะดูความคิดของชายชราในชุดคลุมของลัทธิเต๋าออกแล้ว จึงถามด้วยการเยาะเย้ย

ตอนนี้หยางเฉินไม่มา กษัตริย์กวนเชื่อมั่นอย่างหนักแน่นว่าหยางเฉินต้องประสบปัญหาบางอย่างและล่าช้า มิฉะนั้น เป็นไปไม่ได้ที่นานขนาดนี้เขายังไม่มา

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สามารถรั้งเวลาได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น

"ทำไม?"

ชายชราในชุดลัทธิเต๋าถามกษัตริย์กวนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เพราะว่าพวกเรามีวิธีจัดการกับสำนักมารเมืองเหมียว!”

กษัตริย์กวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“มีวิธีจัดการกับสำนักมาร? ล้อเล่นน่ะ รู้มั้ยว่าสำนักมารมีผู้แข็งแกร่งแดนเทพมากเท่าไหร่?”

ชายชราในชุดลัทธิเต๋ายิ้มแทนที่จะโกรธ และถามเองตอบเอง "ทุกกองกำลังชั้นนำในเมืองเหมียวล้วนมีผู้แข็งแกร่งแดนเทพอยู่ ส่วนสำนักมารของเราเองก็เป็นกำลังสูงสุดในหมู่กองกำลังชั้นยอด และมีผู้แข็งแกร่งแดนเทพสามคน”

ชายชราในชุดคลุมลัทธิเต๋าเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แค่เมืองกษัตริย์กวนเล็กๆ ไม่มีผู้แข็งแกร่งแดนเทพแม้แต่คนเดียว แต่คุณกลับบอกผมว่า พวกคุณมีวิธีการจัดการกับสำนักมารงั้นหรือ?"

กษัตริย์กวนยิ้มอย่างลึกลับ"คุณไม่ลองคิดดูหน่อยเหรอ ถ้าเราไม่สามารถจัดการกับสำนักมารได้ ทำไมเราถึงกล้าริเริ่มที่จะล่อผู้แข็งแกร่งแดนเทพของสำนักมารออกมาล่ะ?"

ชายชราในชุดคลุมลัทธิเต๋าก็พูดไม่ออก และเขาตอบคำถามของกษัตริย์กวนไม่ได้จริงๆ

หรือว่า เมืองกษัตริย์กวนเล็กๆ มีมาตรการรับมือสำนักมารจริงๆหรือ?

อย่างไรก็ตาม ในเมืองกษัตริย์กวน มีผู้แข็งแกร่งที่สุดคือกษัตริย์กวน แต่เป็นแค่ แดนราชาสูงสุด เมืองหลวงที่ไม่มีผู้แข็งแกร่งแดนเทพ จะสามารถสู้สำนักมารที่มีผู้แข็งแกร่งแดนเทพสามคนได้อย่างไร?

ในขณะนี้ ในหัวของชายชราในชุดลัทธิเต๋าเต็มไปด้วยความสงสัย

กษัตริย์กวนไม่พูดอะไรอีก เขายืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาคอยเฝ้าดูชายชราในชุดเต๋าอย่างระแวดระวังอยู่เสมอ

การเสียเวลาอีกฝ่ายนั้น เขาทำดีที่สุดแล้ว และตอนนี้เขาทำได้เพียงภาวนาให้หยางเฉินมาถึงในไม่ช้า

ผู้คนระดับสูงคนอื่นๆของแต่ละตระกูลก็นิ่งเงียบ และทันใดนั้นก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อยในใจ

แม้แต่พวกเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าในช่วงเวลาที่วิกฤติเช่นนี้ พวกเขาจะฝากความหวังไว้กับบุคคลภายนอกโดยสิ้นเชิง

ในหมู่พวกเขา หลายคนไม่รู้ว่าหยางเฉินเป็นใครด้วยซ้ำ

เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ชายชราในชุดลัทธิเต๋าก็นึกคำตอบไม่ออก

“พวกคุณมีวิธีรับมืออย่างไรกับสำนักมาร?”

ดวงตาที่เฉียบคมของชายชราที่สวมชุดลัทธิเต๋าจับจ้องไปที่กษัตริย์กวนโดยตรง และถามด้วยท่าทางข่มขู่

“ในเมื่อมันเป็นมาตรการรับมือสำนักมาร เราจะบอกคุณได้อย่างไร?”

กษัตริย์กวนถามด้วยรอยยิ้ม

“ในเมื่อคุณไม่พูด ผมจะฆ่าพวกคุณทั้งหมด ผมจะคอยดู ถ้าผมฆ่าพวกคุณทุกคนที่มีอำนาจในเมืองกษัตริย์กวน พวกคุณจะต่อสู้กับสำนักมารได้อย่างไร?”