บทที่106 ในไวน์มียาพิษ

ลั่วปิงร้อนใจขึ้นมาจริงๆแล้ว เผิงกางเพิ่งถูกสั่งสอนต่อหน้าผู้คน ถึงขั้นยังตัดนิ้วทั้งสองต่อหน้าคนหมู่มากอีกด้วย

ตอนนี้กลับเสียชีวิตแล้ว ถ้าเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป จะต้องสร้างปัญหาให้บริษัทอย่างใหญ่หลวงแน่นอน

“เผิงกางกระโดดตึกฆ่าตัวตายแล้ว! ก่อนที่เขาจะกระโดดตึก ยัง ยังพูดว่า…...”

เลขาท่าทางกลัวตัวสั่น ไม่กล้าพูดต่อไป

“มันพูดอะไรกันแน่?" ลั่วปิงเกรี้ยวกราด

“เขาพูดว่า ท่านบีบให้เขาตาย เป็นผีก็ไม่มีทางปล่อยท่านไว้แน่” เลขากล่าว

ลั่วปิงนั่งอยู่บนโซฟา ด้วยสีหน้าซึม

สายตาทั้งคู่ของหยางเฉินเปลี่ยนเป็นเลือดเย็นขึ้นทันใด ถ้าเป็นการเล่นงานทั่วไป เขารับได้ แต่ตอนนี้ถึงขั้นเอาชีวิตกัน มันเกินกว่าที่เขาจะรับได้แล้ว

“แจ้งความก่อน!”

หยางเฉินออกคำสั่ง

เลขาไม่รู้ตัวตนของหยางเฉิน ได้ยินเขาพูดแบบนี้ ก็มองไปที่ลั่วปิงด้วยสีหน้าไม่ดี

“รีบทำตามคำพูดของท่านประธานสิ! จะยืนแข็งทื่ออยู่ทำไมกันเล่า?"

ลั่วปิงตะคอกออกมา เลขาได้ยินคำว่าประธานคำนี้ ก็ตกใจอย่างมาก

ถึงแม้มักจะเห็นหยางเฉินและลั่วปิงอยู่ด้วยกัน แต่กลับไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของหยางเฉิน วันนี้เพิ่งจะรู้ ว่าที่แท้วัยรุ่นท่านนี้ จะเป็นประธานของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป

หลังจากที่เลขาออกไปแล้ว หยางเฉินกล่าว “เรื่องนี้ ตำรวจจะต้องพาคุณไปให้ปากคำแน่นอน เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น คุณไปมอบตัวเดี๋ยวนี้”

“เรื่องที่เกิดขึ้นในการประชุมก่อนหน้านี้ ปิดบังไว้ไม่อยู่อย่างแน่นอน ตอนนี้เผิงกางตายแล้ว ต่อให้คุณไม่ไปมอบตัว ยังไงก็สาวมาถึงตัวคุณแน่นอน”

ลั่วปิงเข้าใจหยางเฉิน รีบกล่าวว่า “ผมฟังท่านครับ!”

พูดจบ เขาก็จากไป

หยางเฉินโทรออก “สืบให้ฉันหน่อย ก่อนหน้าที่เผิงกางจะเสียชีวิตติดต่อใครบ้าง แล้วก็เด็กและคนแก่ของครอบครัวเผิงกาง เช็คให้ดีทั้งหมด!”

เขารู้ การตายของเผิงกาง ไม่ได้เป็นเรื่องง่ายดายอย่างนั้นแน่นอน

ถ้าเขาไม่กลัวตายจริงๆละก็ ทำไมตัดนิ้วสองนิ้วของเขา แล้วเขาจึงพูดออกมาทั้งหมดละ?

และด้วยตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการขายของเยี่ยนเฉินกรุ๊ปอย่างเขา ต่อให้ออกจากบริษัทไป ด้วยวัยวุฒิของเขา หางานที่ไม่เลวสักงาน ไม่ยากเลย

เขาคนที่กลัวเจ็บคนหนึ่ง จะกระโดดตึกได้อย่างไรกัน?

นี่หมายความว่า เขาจะต้องถูกข่มขู่ สำหรับระดับสูงอย่างเขา ถ้าจะถูกข่มขู่ ก็มีแค่ครอบครัว

ไม่นาน ฉินยีถูกเรียกเข้าไปในห้องทำงานประธานบริษัท

เธอเห็นหยางเฉินที่นั่งในตำแหน่งประธาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ “พี่เขย พี่มาที่นี่ได้ไง?

อาจเพราะตกใจกับเรื่องที่เผิงกางกระโดดตึกฆ่าตัวตาย สีหน้าของฉินยีจึงซีดเป็นอย่างมาก

หยางเฉินกล่าว “ผมให้ลั่วปิงไปมอบตัวแล้ว จากนี้ไปช่วงระยะหนึ่ง เขาจะไม่ปรากฏตัว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณรักษาการแทนผู้จัดการทั่วไปชั่วคราว รับผิดชอบทุกเรื่องในบริษัท

แม้ฉินยีจะรู้ว่าหยางเฉินไม่ธรรมดา แต่ไม่เคยเอาหยางเฉินมาพัวพันกับเยี่ยนเฉินกรุ๊ป

ขณะนี้ คำพูดของหยางเฉิน ทำให้ในหัวของเธอผุดความคิดอันแรงกล้าออกมา

“พี่เขย พี่……”

ฉินยีไม่รู้ว่าจะพูดออกมาดีมั้ย สุดท้ายแล้วหยางเฉินก็ไม่เคยบอกเธอมาก่อน เกี่ยวกับเรื่องของตัวเอง

หยางเฉินพูดเสียงโทนต่ำ “ผมคือประธานของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ตอนนี้ไม่มีเวลาอธิบาย ต่อจากนี้ไปต้องเกิดเรื่องอีกมากมายแน่นอน ตอนนี้ผมพูด คุณทำตาม!”

“ค่ะ!”

หลังจากที่มั่นใจกับการคาดเดาในใจแล้ว ฉินยีก็ช็อก แต่ก็รู้ดีถึงความร้ายแรงของปัญหา จึงรอฟังคำสั่งของหยางเฉินอย่างตั้งใจ