บทที่11 เจ็บปวดมากมาย

บทที่11 เจ็บปวดมากมาย

ฉินซีหน้าตาหม่นหมอง เมื่อวานหลังจากที่ไล่หยางเฉินไป ลูกสาวก็เอาแต่ร้องไห้งอแงบอกว่าจะหาคุณพ่อ

ตอนแรกเธอยังรู้สึกเสียใจเล็กน้อย กลัวว่าลูกสาวที่รอคอยพ่อที่กลับมาแล้วก็ต้องจากไปอีก แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ในขณะที่เธอต้องเผชิญหน้ากับปัญหาด้วยตนเอง หยางเฉินกลับโผล่มา

ท่าทางของหยางเฉินที่ไม่เกรงกลัว เหมือนกับว่าไปสะกิดจุดอ่อนสักที่ในใจเธอ ในใจกระตุกไปทีหนึ่งอย่างแรง

“แกเป็นใคร? ถึงได้กล้าบุกเข้ามาในห้องประชุมตระกูลฉินของฉัน รปภ.ละ? จับมันโยนออกไปเดี๋ยวนี้!”

นายท่านตอนนี้จำหยางเฉินไม่ได้ ปีนั้นหยางเฉินก็ไม่ค่อยได้เจอกับคนตระกูลฉินสักเท่าไหร่ สักพักก็ห้าปีผ่านไปแล้ว พวกเขาจะจำได้ในทันทีได้ยังไงกัน?

“คุณปู่ครับ มันก็คือหยางเฉิน มันคือไอ้ขยะเมื่อห้าปีก่อนหลังจากที่แต่งงานกับฉินซีได้ไม่นานก็หายไปคนนั้นครับ”

แต่ฉินเฟยที่ได้ข่าวว่าหยางเฉินกลับมาแล้ว จึงจำได้ในทันที มองฉินซีอย่างหาสนุกสนาน

ตอนนี้นายท่านถึงนึกขึ้นได้ว่าหยางเฉินคือใคร ดวงตาจ้องมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า นอกจากท่าทางที่อยู่ไม่เหมือนเดิม อย่างอื่นก็ดูไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ก็ยังเป็นการแต่งตัวที่ดูจนเหมือนเดิม

ถึงแม้ว่าฉินซีจะอยากมีคนที่แบกรับปัญหาด้วยกัน แต่หยางเฉินปรากฏตัวตอนนี้ จะยิ่งทำให้เรื่องวุ่นวายมากขึ้น เธอโมโห “ใครให้นายมา?”

ฉินซีคิดร้ายกับตัวเขา หยางเฉินนั้นไม่แปลกใจ ถ้าหากว่าเพิ่งกลับมาก็ได้รับการยอมรับจากฉินซี งั้นการยอมรับจากฉินซีก็ดูจะไร้ค่าเกินไปสิ?

ตอนนี้นายท่านโบกมือห้ามฉินซีพูด สายตาจ้องไปที่หยางเฉิน “ที่แท้ก็ขยะอย่างแกนี่เอง ปีนั้นที่ทำลายชื่อเสียงตระกูลฉินของฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะแก ตระกูลฉินก็คงได้ขึ้นเป็นตระกูลระดับหนึ่งของเจียงโจวแล้ว ไม่คิดเลยว่าแกยังจะกล้ากลับมา”

สายตาหยางเฉินประกายความคมแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า “ผมทำลายชื่อเสียงตระกูลฉิน? ความจริงเป็นยังไง ผู้นำตระกูลฉินอย่างม่าน ไม่รู้หรอครับ?”

หม่าชาวสืบเรื่องของเมื่อปีนั้นมาอย่างละเอียดแล้ว ทั้งหมดก็เพราะตระกูลฉินที่อยากได้ซานเหอกรุ๊ป จึงจัดแสดงขึ้นมาเองทั้งนั้น

ถ้าไม่ใช่เพื่อฉินซี ตระกูลฉินคงจะล่มสลายตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

“แกพูดมั่วอะไร?”

นายท่านโมโห ฟาดมือลงกับโต๊ะ แล้วเด้งตัวลุกขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความโกรธ

เพราะอารมณ์แปรปรวน อยู่ดีๆนายท่านก็ไอหนัก ร่างกายล้มลง

“คุณปู่คะ!”

ฉินซีรีบพุ่งเข้าไป แต่ว่าฉินเฟยไปถึงก่อนเธอแล้วพยุงนายท่านไว้

“หลีกไป!”

ฉินเฟยโมโห “ยังมีหน้าเรียกคุณปู่อีก? แกให้ผัวขยะนี่มา เพื่อจงใจมาทำให้คุณปู่โมโหใช่มั้ย?”

“ถ้านายท่านเป็นอะไรไป พวกเราไม่มีทางปล่อยพวกแกไปแน่”

“ห้าปีก่อนก็เพราะเรื่องอื้อฉาวที่พวกแกทำ ทำให้ตระกูลฉินอับอาย ห้าปีหลัง พวกแกยังจะอยากทำให้นายท่านตายใช่มั้ย? ทำให้ตระกูลฉินล่มสลาย?”

“จากที่ฉันดู พวกแกทั้งบ้าน ก็คือตัวกาลกิณี สมควรถูกไล่ออกจากตระกูลฉิน ชาตินี้อย่าได้ก้าวเข้าบ้านตระกูลฉินอีก”

.............

ฉินซีเสียสละมากมายเพื่อตระกูล รวมทั้งซานเหอกรุ๊ปที่ควรจะเป็นเพียงแค่ของเธอยังถูกยึดมาให้เป็นส่วนหนึ่งของตระกูล แต่วันนี้กลับกลายเป็นการทำให้เสียญาติพี่น้อง

มองดูร่างกายที่ทรุดลงของฉินซี หยางเฉินรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูก