บทที่114 ฆ่าคนด้วยใบไม้

หยางเฉินมองหยางเซี่ยวหมิงอย่างไร้ความรู้สึก ทันใดนั้นก็มองไปที่เฉียนเปียว ที่ขณะนี้ถูกปืนสิบกว่ากระบอกเล็งอยู่

เมื่อเฉียนเปียวเห็นหยางเฉิน ก็ไม่กล้าสบตาเขา หลบสายตา ด้วยความรู้สึกผิด

หยางเฉินเพียงแค่อยากเห็นเฉียนเปียว จากนั้นจึงได้มองกลับไปที่หยางเซี่ยงหมิง

＂แกอยากฆ่าฉัน？＂

หยางเฉินกล่าวออกมาทันใด ด้วยสีหน้าสงบ

หยางเซี่ยงหมิงเป็นราชาแห่งความดุร้าย มิเช่นนั้นคงจะไม่จัดคนไปฆ่าหยางเฉิน เพียงเพราะหยางเวยถูกทำให้พิการ ตอนนี้เห็นหยางเฉินท่าทีสงบ ในใจเขากลับไม่สงบอย่างมาก

เฉียนเปียวกำลังถูกปืนสิบกว่ากระบอกจ่ออยู่ เพียงแค่เขาสั่งการ ปากปืนเหล่านี้ก็จะเล็งไปที่หยางเฉินอย่างพร้อมเพรียงกัน

คนแบบนี้ ถ้าไม่มั่นใจเต็มร้อย ก็เป็นคนบ้า

หยางเซี่ยงหมิงเชื่อมั่นมากว่าเขาเป็นพวกมั่นใจเต็มร้อย

“แกทำให้หลานชายฉันพิการ ทำให้เขาต้องใช้ชีวิตติดเตียงตลอดไป ถ้าฉันจะฆ่าแก จะมีปัญหางั้นเหรอ?" หยางเซี่ยงหมิงหน้าตาเกรี้ยวกราด

หยางเฉินยิ้มเบาๆ “แกตัวจริงกับแกในอุดมคติของฉัน ต่างกันโดยสิ้นเชิง!”

“ต่างกันตรงไหน?"

หยางเซี่ยงหมิงถาม

“เดิมทีฉันคิดว่า ที่แกทำให้ตระกูลเล็กๆตระกูลหนึ่ง กลายเป็นตระกูลชั้นนำของเมืองโจวเฉิงได้ เพราะรู้ความผิดชอบชั่วดีและมีความสามารถ แต่ตอนนี้ดูๆแล้ว ฉันเข้าใจไปเอง”

หยางเฉินกล่าวด้วยหน้าตามีเลศนัย “ถ้าจะให้ฉันติชม แปดคำเพียงพอแล้ว! คิดอะไรสั้นๆ กบในกะลา!

“บังอาจ!”

หยางเซี่ยงหมิงเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันใด “แกคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าแกจริงๆเหรอ?"

เมื่อเขาพูดจบ เดิมทีปืนสิบกว่ากระบอกจ่อไปที่เฉียนเปียว ปากปืนที่เป็นช่องดำๆ ได้เปลี่ยนไปจ่อที่หยางเฉินทันใด

เฉินเปียวหน้าถอดสี หลังจากที่เดาตัวตนของหยางเฉินออกแล้วนั้น แล้วเขาจะมองหยางเฉินถูกคนอื่นเอาปืนจ่ออย่างไม่ไยดีได้อย่างไรกัน? เขาขยับตัว แว็บเดียวได้ไปขวางที่ด้านหน้าของหยางเฉินไว้ แล้วเกรี้ยวกราด “ใครกล้าแตะต้องเขา!”

เมื่อหยางเซี่ยงหมิงเห็นการกระทำของเฉียนเปียว ก็ประหลาดใจขึ้นมา เฉียนเปียวที่ไม่กลัวแม้แต่ความตาย ขณะนี้ได้ปกป้องอยู่ด้านหน้าของหยางเฉิน

แม้ในใจจะตะลึง แต่ไม่นาน หยางเซี่ยงหมิงก็หัวเราะออกมา “เฉียนเปียว เดิมทีฉันหาจุดอ่อนของแกไม่เจอ แต่ตอนนี้ ก็หาเจอแล้ว”

“แกหมายความว่าไง?" เฉียนเปียวพูดเบาๆ

“ในเมื่อแกยอมตายเพื่อปกป้องมัน แสดงว่ามัน คือจุดอ่อนของแก”

หยางเซี่ยงหมิงยิ้มอย่างสะใจ “เพียงแค่แกทำงานให้ตระกูลหยาง แล้วฉันจะปล่อยมันไป!”

เฉียนเปียนหน้าถอดสี สำหรับเขา ต่อให้ตาย ก็ไม่ยอมที่จะอยู่ที่ตระกูลหยางอีกต่อไป แต่ใครจะรู้ ว่าหยางเฉินจะปรากฏกาย ถ้าหยางเฉินเป็นอะไรไป เขาจะเป็นนักโทษที่เลวที่สุดของแดนเหนือ

หยางเฉินไม่พูดอะไร มองเฉียนเปียวอย่างชื่นชมมาก ก่อนหน้านี้ หม่าชาวได้สืบเรื่องของเฉียนเปียวอย่างละเอียด

แม้เฉียนเปียวไปจากแดนเหนือตั้งแต่เมื่อแปดปีที่แล้ว แต่บางเรื่อง จะโทษเขาก็ไม่ได้

“ตระกูลหยางไร้มโนธรรม ฉันไม่มีทางอยู่ที่ตระกูลหยางต่ออย่างแน่นอน!”

สักพัก เฉียนเปียวเอ่ยปากออกมา ด้วยน้ำตาคลอเบ้า

“ในเมื่อแกปฏิเสธ งั้นก็ตายไปพร้อมกับมันเลยละกัน”

หยางเซี่ยงหมิงค่อยๆหลับตา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอาฆาตอย่างรุนแรง

เฉียนเปียวไม่พูดใดๆ ได้แต่กัดฟัน ป้องกันหยางเฉินไว้ด้านหลังอย่างแน่วแน่ จู่ๆก็พูดขึ้นมาว่า “เพียงแค่พวกมันยิง ผมจะต้านกระสุนทุกนัดไว้ แล้วพวกคุณฉวยโอกาสหนีไป”

เขารู้ดีถึงความสามารถของผู้แข็งแกร่งขั้นสุดยอดของแดนเหนือ และเชื่อมั่นในตัวของหยางเฉินและหม่าชาว และเขาเตรียมตัวที่จะตายแล้ว

จู่ๆหยางเฉินก็หัวเราะขึ้นมา เดินไปด้านหลังของเฉียนเปียว ตบบ่าเขาเบาๆ “ฉันไม่ให้แกตายหรอก ใครจะฆ่าแกได้?"