บทที่150 สวัสดีครับคุณหยาง

รอตอนฉินซีออกไป ทั้งสองคนก็ตีกันเสร็จแล้ว

ผมยาวของโจวยู่ชุ่ยยุ่งเหยิงตกลงมา รองเท้าแตะที่เท้าก็ไม่เห็นแล้ว

ส่วนฉินต้าหย่งยิ่งย่ำแย่ บนใบหน้ายังมีรอยข่วนสามแถบ มีเลือดสดซึมออกมาด้วย เห็นได้ชัดว่าถูกโจวยู่ชุ่ยข่วนเข้าให้

“ฉินต้าหย่ง ฉันแต่งงานกับคนขี้ขลาดอย่างคุณมาใกล้สามสิบปีแล้ว หลายปีมานี้ คุณเคยให้อะไรฉันบ้าง?”

“ไม่ง่ายที่จะได้ใช้ชีวิตดีหน่อย คุณกลับอยากให้ฉันย้ายออกไปเช่าห้องอยู่กับคุณ มีสิทธิ์อะไรกัน?”

“ถ้าอยากไป คุณก็ไปคนเดียว!”

โจวยู่ชุ่ยเอามือเท้าสะเอว ท่าทีแข็งกร้าวมากว่าไม่ยอมย้ายบ้านไป

หยางเฉินและพวกเขาถึงได้รู้ว่าสองคนนี้ตีกันขึ้นมาหุนหัน ที่แท้เพราะเรื่องย้ายบ้าน

“ฉันไม่เคยให้อะไรเธอ แต่เธอเคยให้อะไรฉันบ้าง? ทำอะไรให้กับครอบครัวของพวกเราบ้าง?”

“ทั้งวันคุณเอาแต่อยู่เฉยๆ วันหนึ่งรู้จักแต่ดูทีวี งานบ้านไม่ทำก็แล้วไป แม้แต่กับข้าวยังไม่ยอมทำ คุณมีสิทธิ์อะไรพักอยู่ที่นี่?”

“คุณจะไปก็ต้องไป ไม่ไปก็ต้องไป!”

ท่าทีของฉินต้าหย่งแน่วแน่มาก นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาเด็ดเดี่ยวเช่นนี้

เวลานี้สองสามีภรรยา ไม่ว่าคนไหนต่างไม่ยอมประนีประนอม

“เสี่ยวยีบอกแล้วว่าเดือนหน้าจะจ้างแม่บ้านมา ต่อไปจะมีคนทำกับข้าวเก็บกวาดบ้าน!” โจวยู่ชุ่ยพูดแบบนิ่งเฉยมาก

“คุณยังรู้จักอายอยู่ไหม?”

ได้ยินดังนั้น ฉินต้าหย่งยิ่งโมโหเพิ่มขึ้น ตะคอกว่า “คุณว่างเฉยๆ อยู่ที่บ้านทั้งวัน ไม่ทำอะไรเลย แต่กลับให้ลูกสาวเสียเงินจ้างแม่บ้าน? มีแม่ที่หน้าไม่อายอย่างคุณด้วยเหรอ?”

“ฉันไม่ได้ให้หล่อนจ้างแม่บ้านสักหน่อย คุณมาตะคอกใส่ฉันทำไม? จะว่าไปฉันเลี้ยงพวกหล่อนโตมาขนาดนี้ ตอนนี้พวกหล่อนใช้เงินมาตอบแทนบุญคุณฉันบ้าง หรือว่ามีปัญหาอะไรเหรอ?” โจวยู่ชุ่ยพูดยิ้มเยาะ

ฉินต้าหย่งโมโหจนใกล้ระเบิดแล้ว “ลูกสาวผมเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย? ลูกสาวสองคนโตมาขนาดนี้ คุณเคยให้ความรักกับพวกหล่อนเหรอ? คุณเอาหน้ามาจากไหน ยังอยากอยู่ทำลายลูกสาวของผมที่นี่ต่อ?”

ภายใต้อารมณ์ร้อนรน ไม่ว่าอะไรฉินต้าหย่งล้วนพูดออกมาหมด เพียงแต่เดิมทีฉินซีและฉินยีไม่ได้สังเกตถึง

โจวยู่ชุ่ยกลับสับสนพอสมควรทันใด สายตาหลบเลี่ยงอยู่บ้าง พูดอย่างหวาดผวามาก “ฉินต้าหย่ง อยากไปคุณไปคนเดียว อย่างไรเสียฉันจะไม่ย้ายออกไปด้วยหรอก”

“โจวยู่ชุ่ย คุณไม่ไปใช่มั้ย? ได้ ในเมื่อคุณไม่ไป งั้นพรุ่งนี้เช้า ผมจะรอคุณที่สำนักงานเขต รอหย่าแล้ว คุณก็ไม่ความเกี่ยวข้องใดๆ กับผมอีก” ฉินต้าหย่งพูดจบ หมุนตัวออกไป

ชั่วขณะนั้นโจวยู่ชุ่ยตกใจสีหน้าเปลี่ยน ในสายตายังมีความสับสนอยู่บ้าง

“เสี่ยวซี พ่อลูกอยากหย่ากับแม่ ลูกรีบไปกล่อมเขาหน่อยสิ!”

โจวยู่ชุ่ยร้อนใจแล้ว คว้ามือของฉินซีไว้ พูดด้วยอารมณ์กระตือรือร้น

ฉินซีทำหน้านิ่งเฉยมองหล่อนทีหนึ่ง “แม่คะ แม่ก็รู้นิสัยของพ่อ หากเขาตัดสินใจแล้ว ใครก็กล่อมไม่ได้ ในเมื่อพ่ออยากย้ายออกไป แม่ก็ไปเถอะค่ะ ไม่ว่าอย่างไรก็ดูแลซึ่งกันและกันได้”

ได้ยินคำพูดของฉินซี โจวยู่ชุ่ยหน้าตาเซ่อซ่า อย่างไรเสียหล่อนก็นึกไม่ถึงว่าฉินซีที่แต่ไหนแต่ไรว่านอนสอนง่าย จะสามารถพูดคำพวกนี้ออกมาได้

“นี่แกกำลังไล่ฉันไป?” โจวยู่ชุ่ยตาแดงก่ำสอบถามขึ้น

ฉินซีพูดจานิ่งๆ “หนูไม่ได้ไล่แม่ไปค่ะ แต่ว่าไม่อยากให้พ่ออยู่คนเดียว”

พูดจบ ฉินซีหมุนตัวออกไป

มองภาพด้านหลังของฉินซีจากไป อารมณ์บนใบหน้าของโจวยู่ชุ่ยนับวันยิ่งดุร้าย “ดี ดีมาก พวกแกแต่ละคนอยากทำแบบนี้กับฉัน ฉันจะทำให้พวกแกชดใช้กัน!”

โจวยู่ชุ่ยในเวลานี้ ท่าทางดุร้าย ในสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดแค้น เพียงแค่ไม่มีใครมองเห็น

“ไม่เป็นไรนะ?”

หยางเฉินมองฉินซีกลับมาถึงห้อง ถามเสียงเบาๆ

ฉินซีส่ายหน้า “ไม่เป็นไร พวกเรานอนกันเถอะ!”

จากนั้นก็ไม่พูดจากันทั้งคืน เช้าตรู่วันต่อมา