บทที่155 ขัดตามาก

“คุณหยางครับ คือพวกมันที่ตีพ่อตาของท่านครับ!”

หวงอู่เคยดูวิดีโอกล้องวงจรปิดมา จึงจำสถานะของสองคนนี้ขึ้นได้ทันที

“แกเป็นลูกเขยของไอ้แก่คนนั้น?”

หนึ่งในนั้นพูดจาเยาะเย้ย “นึกไม่ถึงจะกล้ามาที่ตระกูลสง ไม่รู้จักที่ตายเสียจริง!”

“อย่ามารบกวนเวลาความสุขของเจ้าบ้าน ภายในสิบวินาที จัดการให้เรียบร้อย!”

บอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งพูดจาแบบเย็นชา ไม่เห็นหยางเฉินอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

“ภายในห้านาที ฉันจะทำให้พวกมันนอนที่พื้น”

มุมปากของคนคนนั้นฉีกเส้นรัศมีวงกลมที่โหดร้ายขึ้นนิดๆ ทันใดนั้นตะโกนว่า “เริ่มจับเวลาได้!”

พูดจบลง ชั่วพริบตาเดียวเขาพุ่งไปยังหยางเฉิน

ในขณะนั้นหวงอู่ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน ถึงแม้สัมผัสได้ถึงความสามารถที่แข็งแกร่งของฝ่ายตรงข้าม แต่ก็ไม่ได้ลังเลสักนิดเดียว รีบขวางไว้ด้านหน้าของหยางเฉิน “คุณหยางครับ ผมจัดการเขาเอง!”

ในสายตาหยางเฉินมีความเฉียบขาดนิดๆ แวบผ่าน หลังจากรู้ว่าคนที่ตีฉินต้าหย่งเป็นบอดี้การ์ดสองคนนี้ เขาก็มีความหมายอาฆาตแค้นต่อสองคนนี้แล้ว

“ไอ้หนุ่ม ตายซะเถอะ!”

บอดี้การ์ดคนนั้นง้างหมัดเข้าไปบนศีรษะของหวงอู่

จนถึงวินาทีนี้ หวงอู่เพิ่งสำนึกได้ว่าความสามารถของตนเองกับฝ่ายตรงข้ามต่างกันมากเหลือเกิน ทันใดนั้นนึกเสียใจอยู่บ้าง คาดไม่ถึงจะพุ่งเข้ามาหาที่ตายจริงๆ

“ปึง!”

ตามองเห็นหมัดของบอดี้การ์ดคนนั้นกำลังจะต่อยมาบนศีรษะของหวงอู่ ในเวลานี้เอง ชั่วพริบตาเดียวภาพเงาคนคนหนึ่งก็เข้ามา

หยางเฉินถีบบนคอของบอดี้การ์ดคนนั้นทีหนึ่ง ร่างกายของเขาลอยออกไปสิบกว่าเมตรทันที และชนบนต้นไม้ใหญ่อย่างแรงอีก สลบไปทันที

หวงอู่กับบอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งมองตาค้างไปแล้ว ถีบทีเดียวบอดี้การ์ดที่หนักแปดสิบเก้าสิบกิโลกรัมคนหนึ่งก็ลอยไปไกลสิบกว่าเมตรเลย นี่ยังเป็นกำลังของคนอยู่อีกเหรอ?

“ไอ้หนุ่ม วอนหาที่ตายซะแล้ว!”

บอดี้การ์ดที่เหลือคนนั้นไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย ชั่วขณะนั้นยื่นมือชักโคลท์คิงคอบร้ากระบอกหนึ่งออกมา

“กึก!”

ในขณะที่เขาชักปืนออกมา หยางเฉินได้ปรากฏตัวด้านหน้าเขาเรียบร้อยแล้ว คว้าที่ข้อมือของเขาเอาไว้ ก่อนจะใช้แรงหักข้อมือของเขาจนงอโค้งเก้าสิบองศาไปเลย

“ปัง!”

เขายังไม่ทันได้ร้องโหยหวนออกมาเลย เหมือนกันพวกเดียวกันกับเขาคนนั้น ถูกหยางเฉินถีบจนลอยออกไป กระดูกที่หน้าอกไม่รู้ว่าหักไปกี่ชิ้น และเวลานี้สลบลงไปแล้ว

หวงอู่ถลึงตาโต จนกระทั่งตอนนี้ เขาถึงเข้าใจที่หวังเฉียงคิดหนักมาก นี่เป็นโอกาสหนึ่งของเขาโดยแท้จริง

หยางเฉินหน้าตานิ่งสงบ ผลักประตูคฤหาสน์ออก ได้ยินเสียงร้องที่เร้าใจลอยออกมาจากห้องด้านในสุดทันที

“ปึง!”

เขาเดินเข้ามาแล้วถีบออกไปทีหนึ่ง ทั้งบานประตูล้มลงฉับพลัน

ชายหญิงโป๊เปลือยสองคนข้างในห้องปรากฏอยู่ในสายตาของเขา ช่างเป็นภาพเหตุการณ์ที่ขัดตามาก

ประเด็นคือสองคนนี้ หยางเฉินเคยเจอทั้งคู่ ผู้ชายคือสงโป๋เฉิงเจ้าบ้านคนปัจจุบันของตระกูลสง ตอนนั้นยังเสแสร้งมาขอโทษตนเอง แม้กระทั่งเจ้าบ้านเก่าของตระกูลสงและลูกหลานสามคนของเขา ล้วนถูกเขาวางแผนฆ่าทิ้ง

ส่วนผู้หญิง คาดไม่ถึงเป็นภรรยาของจางกว่าง ตระกูลจางตระกูลชั้นนำ หวังลู่เหยา

หยางเฉินมองหวังลู่เหยาที่หน้าตาตื่นตระหนกอยู่บนเตียง ในสายตามีความเย็นชานิดๆ แวบผ่าน

“สารเลว ไสหัวออกไป!”

สงโป๋เฉิงอึ้งทึ่งอยู่นาน ทันใดนั้นร้องคำรามขึ้นมาด้วยความโมโห เขาจำหยางเฉินไม่ได้ในทันใด

ตอนนั้นที่เขาพาสงโป๋เหรินไปขอโทษหยางเฉิน เพียงแค่ใช้เรื่องนี้มากดดันสงโป๋เหริน จึงไม่ได้มองหยางเฉินมากมายนัก

ในช่วงที่หวังลู่เหยาสับสน จึงรีบเอาผ้าห่มมาคลุมบนตัวทันที ในสายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว