บทที่157 ไม่มีกำลังต่อต้าน

หวังลู่เหยารีบพูดอย่างรวดเร็ว: “สามี ฉันมีชู้ มีอะไรกับสงโป๋เฉิงแล้ว ตอนนี้พวกเราก็นอนอยู่บนเตียง เปลือกกาย อยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกัน…..”

มองดูแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตของหยางเฉิน หวังลู่เหยาเกือบจะร้องไห้ พูดคำหนึ่งก็มองไปที่หยางเฉินแวบหนึ่ง กลัวว่าตัวเองพูดได้ไม่ละเอียดพอ หยางเฉินก็จะฆ่าตัวเองทิ้ง

“แกพูดอะไรนะ?”

จางกว่างโกรธมาก: “แกแมร่งเจอดีแน่ กูจะไปที่ตระกูลสงเดี๋ยวนี้แหละ!”

หลังจากพูดจบ จางกว่างก็วางสายทันที

หวังลู่เหยาอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัว ดวงตาทั้งสองหม่นหมอง สงโป๋เฉิงก็ไม่ได้แย่ไปกว่ากัน สีหน้าซีดเซียวเป็นอย่างมาก

“ผม ผมไปโรงพยาบาลก่อนได้มั้ย?”

สงโป๋เฉิงกัดฟันพูด อาจจะเป็นเพราะสูญเสียเลือดมากเกินไป เขาเวียนหัว รู้สึกเหมือนจะนอนลงไป

หยางเฉินมองไปที่เขาอย่างราบเรียบ: “แกนอนกับภรรยาของคนอื่นแล้ว จะมีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับหมายความของคนอื่นแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของสงโป๋เฉิงซีดเผือด จางกว่างจะปล่อยตัวเองไปได้อย่างไร?

คฤหาสน์หลายหลังชั้นสูงของเจียงโจว ตระกูลจางและตระกูลสงก็เป็นตระกูลชั้นนำ และไม่ได้อาศัยอยู่ห่างไกลกัน

ประมาณเจ็ดถึงแปดนาทีแบบนี้ ข้างนอกก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอย่างฉับพลัน ต่อจากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้ายุ่งเหยิงอย่างฉับพลัน

“สงโป๋เฉิง แกแมร่งอยู่ที่ไหน? ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”

จางกว่างตะคอกด้วยความโกรธ ข้างหลังยังมีชายร่างใหญ่กำยำตามอยู่สิบกว่าคน

“สามี ฉันอยู่ที่นี่!”

หยางเฉินมองไปแวบเดียว หวังลู่เหยาก็กลัวจนรีบตะโกนขึ้นมา

จางกว่างพาคนพุ่งเข้าไปในห้องนอน ก็เห็นเพียงหวังลู่เหยาที่โผล่หัวออกมา กับสงโป๋เฉิงที่กุมข้อมือนอนอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกัน

และโซฟาที่อยู่ข้างๆ ยังนั่งอยู่สองร่าง หนึ่งคนในนั้น เขายังรู้จัก

“คุณนี่เอง!”

สีหน้าของจางกว่างเปลี่ยนไปอย่างมาก ครั้งก่อนอยู่ในร้านอาหาร หวังลู่เหยาเรียกเขาไปแก้แค้น ปรากฏว่าโดนหยางเฉินคนเดียว ต่อยตีผู้ต่อสู้แข็งแกร่งที่เขาพาไปจนล้มลงกับพื้นทั้งหมด

แต่เขาก็เพียงแค่มองหยางเฉินแวบเดียว ดวงตาทั้งสองที่โกรธก็จับจ้องไปที่บนตัวของสงโป๋เฉิง: “สงโป๋เฉิง แกแมร่งกล้านอนกับภรรยาของฉัน เรื่องนี้ จะเคลียร์ยังไง?”

บนใบหน้าของสงโป๋เฉิงไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย ทั้งหมดอาศัยการยึดเหนี่ยวจิตใจ เขากัดฟันพูดว่า: “พี่จางผมขอโทษพี่ด้วย ผมสามารถเอาอุตสาหกรรมครึ่งหนึ่งของตระกูลสง เป็นการชดเชยให้กับพี่ได้ ขอเพียงแค่พี่ส่งผมไปที่โรงพยาบาลก่อน”

จางกว่างถึงได้พบว่า ข้อมือของสงโป๋เฉิงหักไปแล้ว บนข้อมือมีเพียงเนื้อที่ติดอยู่เล็กน้อย และเลือดก็แปดเปื้อนไปบนเตียงใหญ่

“ไปตายซะ! นอนกับภรรยาของฉันแล้ว ยังอยากจะให้ฉันส่งแกไปโรงพยาบาลเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

จางกว่างเลือดขึ้นหน้า และออกคำสั่งว่า: “จัดการมัน!”

ชายร่างใหญ่สิบกว่าคนที่เขาพามา ก็พุ่งเข้าไปทั้งหมดในทันที ทั้งเตะทั้งต่อยสงโป๋เฉิง

“แกนังผู้หญิงสารเลว ยังมีหน้าให้ฉันมารับแกเหรอ?”

จางกว่างลากหวังลู่เหยาลงมาจากบนเตียง ก็ตบลงไปหลายครั้งอย่างต่อเนื่อง ปากของหวังลู่เหยาเต็มไปด้วยเลือด ขอร้องอย่างไม่หยุด: “สามี ฉันผิดไปแล้ว ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้วจริงๆ!”

“ยังไม่รีบใส่เสื้อผ้าอีก รอกลับไปแล้ว ดูว่ากูจะจัดการกับแกยังไง!” จางกว่าตบไปห้าถึงหกครั้ง ถึงหยุดลงมา

และสงโป๋เฉิงก็ถูกต่อยตีจนหมดสภาพ

“สามี เขา เขาให้คนถ่ายวิดีโอและรูปถ่าย ของฉันและสงโป๋เฉิง”

กำลังจะจากไป ทันใดนั้นหวังลู่เหยาก็พูดอย่างสั่นเทา มองไปที่หยางเฉิน ก็ก้มหน้าลงทันที ไม่กล้าสบตา

สีหน้าของจางกว่างเย็นชา ดวงตาทั้งสองมองไปที่หยางเฉินแล้วพูดว่า: “คุณหยาง รบกวนคุณเอาวิดีโอและรูปถ่ายออกมาให้ด้วย!”

เขาไม่อนุญาตให้ใครเก็บวิดีโอภรรยาของตัวเองไว้ เนื่องจากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหน้าตาของตระกูลจาง เกิดเผยแพร่ออกไปข้างนอก ไม่เพียงแค่ตบหน้าของเขา ตระกูลจางก็จะได้รับผลกระทบเป็นอย่างมากจากสาเหตุนี้