บทที่191ใครกล้ามาเหยียดหยามหล่อน

หล่อนเพิ่งพูดจบลงไป พนักงานขายคนหนึ่งถือบัตรธนาคารของเฉาเจี้ยนเดินเข้ามาแล้ว “คุณผู้ชายคะ ขอโทษด้วยนะคะ บัตรของคุณวงเงินไม่พอค่ะ!”

“อะไรนะ? ไม่พอ? เป็นไปได้ยังไง?”

เฉาเจี้ยนได้ยินแล้วโมโหยกใหญ่ “ในบัตรฉันยังมีเงินสองแสนกว่า เสื้อโค้ตตัวหนึ่งแค่นั้น ไม่พอได้ยังไงกัน?”

“คุณผู้ชายคะ เสื้อโค้ตตัวนี้ราคาสามแสนแปดหมื่นแปดพันแปดร้อยค่ะ รุ่นใหม่ไม่มีส่วนลด บัตรของคุณ วงเงินไม่พอจริงๆ ค่ะ!”

บนหน้าพนักงานขายไม่มีรอยยิ้มแบบเมื่อสักครู่แล้ว มีเพียงความนิ่งเฉย แม้กระทั่งยังมีความโกรธระดับหนึ่ง

ผู้คนมุงดูอยู่ด้านข้าง หลังจากได้ยินคำพูดของพนักงานขาย ต่างมองไปยังเฉาเจี้ยนด้วยท่าทางดูถูก

เมื่อสักครู่พวกเขายังคิดว่าเฉาเจี้ยนยอดเยี่ยมมากอยู่เลย นึกไม่ถึงว่าแม้แต่เสื้อโค้ตกันลมที่ราคาไม่ถึงสี่แสนยังซื้อไม่ได้

ชั่วขณะนั้นความรู้สึกบนหน้าของเฝิงเจียแข็งทื่อแล้ว ไม่นานหล่อนได้สติกลับมา แกล้งทำเป็นพูดจาแบบเรียบเฉย “ที่รักคะ คุณหยิบบัตรผิดใบหรือเปล่า?”

สีหน้าของเฉาเจี้ยนดูแย่ถึงขั้นสุด ทันใดนั้นไม่รู้ว่าควรตอบกลับอย่างไร เพราะเขามีเพียงบัตรใบเดียว หยิบผิดใบได้ที่ไหนกัน?

ชั่วขณะนั้นเขาทั้งอายทั้งโมโห รีบส่งสายตาไปให้เฝิงเจียทันที

“ที่รักคะ ตาคุณเป็นอะไรแล้ว?”

เฝิงเจียกลับคิดว่าดวงตาของเฉาเจี้ยนมีปัญหาอะไร ถามออกมาอย่างโง่เขลามาก

“นี่มันเสื้อผ้าอะไรกัน? ทุเรศจะตาย ยังอยากมาขายสามแสนแปดหมื่นแปดพันแปดร้อย ต่อให้เอาให้ฉันฟรีๆ ฉันก็ไม่ใส่หรอก”

เฉาเจี้ยนทำท่าทางดูถูก เอาเสื้อโค้ตกันลมที่ราคาแพงตัวนี้มาต่อว่าเสียหายจนไม่เหลือคุณค่า

“ที่รักคะ ฉันว่าเสื้อโค้ตตัวนี้ดูดีมากเลยนะ เหมือนตัดมาเพื่อคุณโดยเฉพาะเลยทีเดียว”

เฝิงเจียไม่ยินยอม เดิมทีเพื่อแย่งกับฉินซีอยู่แล้ว หล่อนถึงยืนยันจะซื้อเสื้อโค้ตกันลมตัวนี้ให้ได้

ถ้าไปแบบนี้จริงๆ งั้นก็แพ้ให้ฉินซีน่ะสิ ไม่ง่ายที่จะเจอโอกาสดีๆ เข้า หล่อนจะยอมได้อย่างไร?

“พวกเราไปอาร์มานี่ที่ด้านข้างกัน แบรนด์ระดับล่างแบบนี้ มีแค่คนจนแบบพวกเขาถึงมาเดินกัน”

เฉาเจี้ยนดึงเฝิงเจียอยากจะเดินไป

เขาพูดประโยคนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าได้ล่วงเกินคนมากมายแล้ว

โดยเฉพาะในร้านแบรนด์ Versace แห่งนี้ ยังมีคนอื่นอีกมากที่มาเดินช็อปปิ้ง คำพูดของเขาเหมือนเป็นการด่าทุกคนไปด้วย

เหล่าพนักงานในร้านแต่ละคนหน้าตาดูโกรธเคืองเต็มที่

“เชี้ย! ไอ้เวรนี่! แกด่าใครว่าคนจนกัน?”

เฉาเจี้ยนกำลังอยากจะออกไป ทว่ากลับถูกชายกล้ามโตที่รูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งดักทางไปเอาไว้ ถลึงตามองเฉาเจี้ยนด้วยหน้าตาโหดเหี้ยมพลางตะคอกใส่

เขาถอยหลังสองก้าวโดยจิตใต้สำนึก สำนึกได้ว่าภายใต้สถานการณ์คับขันเมื่อสักครู่ คาดไม่ถึงด่ารวมคนอื่นเข้าไปด้วยกันแล้ว

หลังจากสัมผัสได้ถึงสายตาที่โหดร้ายนับไม่ถ้วน เฉาเจี้ยนเกือบตกใจแทบแย่ รีบพูดว่า “ขอโทษจริงๆ ครับ ผมไม่ได้มีเจตนาจะว่าพวกคุณ เป็นผมพูดไม่ชัดเจนเอง”

เขาพูดอยู่ ยื่นมือชี้ไปยังหยางเฉิน “ผมพูดหมายถึงเจ้าหมอนี่ เขาเป็นคนจน”

“เมื่อสักครู่ที่คุณพูดว่าแบรนด์Versaceของพวกเราเป็นแบรนด์ระดับล่าง?”

เวลานี้ชายวัยกลางคนที่ติดป้ายว่าผู้จัดการร้านไว้ที่หน้าอกเดินเข้ามาแล้ว สอบถามด้วยหน้าเย็นชา

เฉาเจี้ยนรู้ว่าเวลานี้อยากจะออกไปจากร้านนี้แบบอยู่รอดปลอดภัย เกรงว่าคงยากมาก

“ทำไม? ฉันบอกว่าแบรนด์Versaceเป็นแบรนด์ชั้นล่าง เหมือนว่านายไม่พอใจ?”

เฉาเจี้ยนส่งเสียงหัวเราะเยาะพูดขึ้น

“แม้แต่เสื้อโค้ตราคาไม่ถึงสี่แสนตัวหนึ่งคุณยังซื้อไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรมาเยาะเย้ยแบรนด์Versaceเป็นแบรนด์ระดับล่างกัน?”

ผู้จัดการร้านพูดจาท่าทางเสียดสี

ชั่วขณะหนึ่งเฉาเจี้ยนอับอายจนโมโห “ใครบอกฉันซื้อไม่ได้? เสื้อสามแสนกว่าตัวหนึ่ง แพงมากเหรอ? นายดูเสื้อเชิ้ตบนตัวฉัน ของอาร์มานี่ ตัวหนึ่งก็สามแสนกว่า นายดูนาฬิกาฉันด้วยหน่อย โรเล็กซ์ราคาแปดแสนกว่า นายคิดว่าเสื้อผ้าสามแสนกว่าๆ ฉันซื้อไม่ไหวเหรอ?”

ได้ยินคำพูดของเฉาเจี้ยน คนโดยรอบถึงสังเกตเห็น บนตัวเขาเป็นของหรูหราทั้งนั้น

แม้แต่ผู้จัดการร้านของร้านแห่งนี้ สีหน้าก็ดูแย่มากเช่นกัน

เพียงเพราะเฉาเจี้ยนเหยียดหยามVersaceเป็นแบรนด์ระดับล่าง เขาจึงโกรธแค้นอยู่บ้าง กลับนึกไม่ถึงว่าทั้งตัวฝ่ายตรงข้ามจะเป็นของแบรนด์เนมทั้งหมด