บทที่58 แม่ยายถูกทำร้าย

มองดูฟางเยว่กับหยางเวยที่เดินจากไป หญิงสาวแต่ละคนต่างก็นิ่งอึ้งกันไปหมด

ผ่านไปครู่ใหญ่ โจวยู่ชุ่ยถึงได้เปิดปากพูดว่า “คิดไม่ถึงเลย ว่าเสี่ยวหยางที่เป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลชนชั้นสูง จะเคารพผู้หลักผู้ใหญ่ขนาดนี้ เป็นเด็กหนุ่มที่ไม่เลวเลยจริงๆ”

“คุณแม่คะ คุณแม่ทำอะไรอยู่กันแน่ ?” ฉินยีจ้องโจวยู่ชุ่ยแล้วพูดอย่างโกรธเกรี้ยว

ขนาดเธอเองก็ยังทนดูต่อไปไม่ไหว ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ฟางเยว่กับหยางเวยก็เป็นแฟนกัน แต่แม่ตัวเองกลับแย่งซีนต่อหน้าแฟนสาวของคนอื่น

ประเด็นหลักก็คือ ผู้ชายคนนั้นช่างเป็นคนที่หน้าซื่อใจคดเป็นที่สุด มีแฟนอยู่แล้ว แต่สายตากลับเอาแต่จับจ้องไปที่ผู้หญิงคนอื่น

“ยัยลูกคนนี้ ทำไมพูดกับแม่แบบนี้ ? ที่ฉันทำแบบนี้ ก็เพื่อลูกไม่ใช่หรือไง ? นี่ลูกอายุเท่าไหร่แล้ว แฟนสักคนก็ยังไม่มี แม่ก็แค่หวังอยากให้ลูกได้แต่งงานกับเศรษฐีชีวิตจะได้สุขสบายไง !”

โจวยู่ชุ่ยพูดพึมพำ “ดูลูกสิ เจอคนที่เหมาะสมก็ไม่ยอมรุก ยังต้องให้คนเป็นแม่ต้องออกหน้าแทนอีก”

“คุณแม่คะ หนูพึ่งจะยี่สิบสาม ทำไมพอได้ยินจากที่แม่พูดแล้ว ถึงได้เหมือนว่าหนูอายุสี่ห้าสิบ จนขายไม่ออกแล้วเลย อีกอย่าง ใครให้แม่เป็นคนออกหน้ากัน ? ไอ้สารเลวเมื่อกี้นี้ แค่เห็นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ของดี” ฉินยีพูดอย่างอารมณ์เสีย

“ลูกอย่าพูดจาไปเรื่อย เสี่ยวหยางเคารพผู้หลักผู้ใหญ่ เป็นคุณธรรมอันดีงาม ทำไมพออยู่ในสายตาลูก กลับกลายเป็นของไม่ดีไปได้ ? หรือว่าลูกอยากจะหาพวกไร้ประโยชน์อย่างหยางเฉิน ถึงจะพอใจหรือไง ?” โจวยู่ชุ่ยตักเตือนฉินยี แล้วยังไม่ลืมที่จะเหยียบย่ำหยางเฉินไปด้วย

ฉินยีโต้กลับไปทันที “ไอ้สารเลวนั่นมีแฟนอยู่แล้วแท้ๆ แต่ตั้งแต่เดินเข้าประตูมา สายตาก็เอาแต่จ้องมาที่ตัวฉันกับพี่ไม่หยุด ไอ้สารเลวแบบนั้นพอเทียบกับพี่เขยแล้ว ก็เป็นแค่เศษสวะเท่านั้นแหละ”

“เพี้ย !”

โจวยู่ชุ่ยตบโต๊ะแล้วยืนขึ้น

“ยัยลูกคนนี้ คิดจะต่อต้านสวรรค์หรือไง ? คิดจะแข็งข้อกับฉันใช่ไหม ?”

เธอชี้นิ้วไปทางหยางเฉิน มองฉินยีแล้วพูด “ไอ้คนไร้ประโยชน์นี่ มีส่วนไหนที่เทียบเสี่ยวหยางได้กัน ?”

“นอกจากชาติตระกูลที่ดีกว่าพี่เขยแล้ว ยังมีอะไรที่ดีกว่าพี่เขยอีก ?” ฉินยีโต้แย้งอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ

หยางเฉินหน้าตาใสซื่อ พวกเธอสองแม่ลูกจะทะเลาะกัน ก็อย่าลากตัวเองเข้าไปเกี่ยวด้วยได้ไหม ?

“แก แก แกยัยลูกตัวดี ฉันไม่พูดกับแกแล้ว !” โจวยู่ชุ่ยแกอยู่ครู่ใหญ่ แต่ก็พูดไม่ออกแล้วว่ายังมีจุดไหนอีก ที่หยางเวยจะดีไปกว่าหยางเฉิน

พอเห็นโจวยู่ชุ่ยยอมประนีประนอมแล้ว ฉินยีก็ทำสีหน้าภูมิอกภูมิใจ จงใจหันไปมองหยางเฉินแล้วพูดว่า “พี่เขยคะ ฉันพูดเรื่องดีๆของพี่ไปตั้งมากมายขนาดนี้ ถือว่าพี่ติดค้างบุญคุณฉันครั้งหนึ่งแล้วนะ !”

หยางเฉินตีหน้าซื่อ พวกเธอทะเลาะกัน แล้วทำไมจนถึงที่สุดแล้ว กลับกลายเป็นว่าตัวเองติดค้างบุญคุณอีกล่ะ ?

“เสี่ยวยี เธอก็รู้นิสัยของแม่ดี ทำไมถึงยังไปเถียงกับแม่อีก ?” จนตอนที่โจวยู่ชุ่ยออกไปเข้าห้องน้ำแล้ว ฉินซีถึงได้พูดตักเตือนขึ้นมา

ฉินยีกลอกตามองบน “พี่คะ ฉันทำไปก็เพื่อเปลี่ยนแปลกภาพลักษณ์ของสามีพี่ในสายตาของคุณแม่ไม่ใช่หรือไง ?”

พอได้ยินคำว่า “สามีพี่” จากปากฉินยีแล้ว ฉินซีก็หน้าแดงขึ้นมาทันที แล้วพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “เธอเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ของเขาก็จริง แต่ว่า ทำให้คุณแม่ยิ่งไม่พอใจเขาเข้าไปใหญ่น่ะสิ”

มีสีหน้าตื่นตกใจ

อีกด้าน หลังจากที่หยางเวยออกไปจากห้องส่วนตัวแล้ว ฟางเยว่ก็รีบตามออกไปทันที

“พี่หยาง ฉันสำนึกผิดแล้ว พี่ให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะนะ ได้ไหมคะ ?” ฟางเยว่ยังไม่ยอมรามือ

ดวงตาของหยางเวยมีประกายแสงวาบผ่าน แล้วจู่ๆก็เปิดปากพูดขึ้น “ให้ฉันให้โอกาสเธออีกครั้ง ก็ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะ แต่ว่า ต่อจากนี้ไปเธอจะต้องเชื่อฟังฉัน ไม่อย่างนั้น ก็ไสหัวไปได้เลย !”

“ได้ ฉันจะเชื่อฟังพี่ พี่จะให้ฉันทำอะไรฉันจะรับปากทั้งหมด” ฟางเยว่ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ตอบตกลงไปทันที เธอเพียงแค่อยากแต่งเข้าตระกูลหยางเท่านั้น

“ถ้าหากเธอมีวิธีลากหนึ่งในผู้หญิงสองคนนั้น มาขึ้นเตียงฉันได้ ฉันจะรับปากให้เธอแต่งเข้าตระกูลหยาง” สายตาทั้งคู่ของหยางเวยหรี่ลงเล็กน้อย