บทที่7 ความอ่อนโยนของชายหนุ่มเลือดเย็น

บทที่7 ความอ่อนโยนของชายหนุ่มเลือดเย็น

หยางเฉินกำลังจะอธิบาย ฉินซีก็ดุว่า “นายหุบปากเดี๋ยวนี้!”

“แม่จ๋า หนูหิวแล้ว!”

เสียงของฉินเสี้ยวเสี้ยวดังขึ้นถูกจังหวะพอดี

ได้ยินว่าลูกสาวหิวแล้ว ฉินซีก็มองไปยังคุณพ่อฉิน “พ่อคะ กินข้าวกันเถอะ!”

คุณพ่อฉินชื่อว่า ฉินต้าหย่ง เนื่องจากไม่มีความสามารถอะไร จึงมีตำแหน่งที่ต่ำต้อยในตระกูลฉิน แต่ว่าฉินซีมีความสามารถโดดเด่น จึงได้รับความสำคัญจากผู้นำตระกูลฉิน

พูดได้ว่าสภาพฐานะทางบ้านตอนนี้มีได้ก็เพราะพึ่งพาฉินซี ดังนั้น ในบ้านนี้ ตำแหน่งในบ้านของฉินซีสูงมาก มีเพียงแค่เรื่องแต่งงานเท่านั้นที่คุณพ่อคุณแม่ฉินแข็งกร้าว

เพราะรถของซูเฉิงอู่ที่รวยอันดับหนึ่งของเจียงโจวมาปรากฏ แล้วยังให้ของขวัญเยอะแยะ หวังเจี้ยนก็ไม่กล้าอวดเบ่งอีก จึงหาเรื่องขอตัวกลับทั้งที่ยังไม่ได้กินข้าวด้วยซ้ำ

ห้าโมงเย็น ญาติพี่น้องกลับหมดแล้ว คุณแม่ฉินโจวยู่ชุ่ย มองไปที่ฉินยีแล้วพูดว่า “ยียี แกพาเสี้ยวเสี้ยวกลับห้องก่อน”

ฉินยีรู้ว่าโจวยู่ชุ่ยจะพูดคุยกับพี่เขยไร้ประโยชน์ของตัวเองแล้ว มองไปที่หยางเฉินอย่างสมน้ำหน้า จากนั้นก็พาฉินเสี้ยวเสี้ยวออกมา “เสี้ยวเสี้ยว ไปเล่นซ่อนแอบกับน้ากัน”

ถึงแม้ว่าฉินเสี้ยวเสี้ยวจะอยากอยู่กับพ่อ แต่เมื่อได้ยินน้าบอกว่าจะเล่นกับตัวเอง ก็จับมือน้าแล้วเดินออกไป

ในห้องนั่งเล่นเหลือแค่ ฉินต้าหย่ง โจวยู่ชุ่ย ฉินซีและหยางเฉิน

“หยางเฉิน ในเมื่อนายกลับมาแล้ว เรื่องบางเรื่อง พวกเราก็ควรจะต้องคุยกันให้เข้าใจ”โจวยู่ชุ่ยพูดขึ้น และไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงจิกกัดเหมือนตอนที่เพิ่งเจอหยางเฉินแล้ว

หยางเฉินพยักหน้า พูดอย่างเคารพว่า “แม่ครับ มีเรื่องอะไรก็พูดได้เลยครับ”

โจวยู่ชุ่ยถึงได้พูดต่อว่า “นายก็รู้ ห้าปีก่อน นายและเสี่ยวซีถูกลอบทำร้าย ถึงได้มีเรื่องแต่งงานขึ้น ระหว่างพวกนายไม่ได้มีความรู้สึกต่อกันมาก่อน เพิ่งแต่งงาน นายก็ไปไม่ลา หลายปีมานี้ เสี่ยวซีเป็นทั้งพ่อและแม่ ลำบากมากแค่ไหนและต้องแบกรับคำนินทามากมายแค่ไหน นายก็ไม่รู้ รวมทั้งซานเหอกรุ๊ปที่เธอก่อตั้งมาเองกับมือ ก็ถูกตระกูลมาแย่งชิงไป และทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะนายทั้งนั้น”

ในใจหยางเฉินเจ็บปวด เขารู้ ว่าเรื่องพวกนี้ ไม่ใช่เรื่องที่โจวยู่ชุ่ยแต่งขึ้น แต่มันคือความจริง

เขาจากไปห้าปี โดยเฉพาะในระหว่างที่ฉินซีตั้งท้อง ก็รับรู้ได้ว่ามีคำแย่ๆพูดลือเกี่ยวกับเธอเยอะมากแค่ไหน

ดวงตาฉินซีแดงก่ำ ฟันที่ขาวสะอาดกัดริมฝีปากแน่น

“แม่ครับ สิ่งที่แม่พูดมาทั้งหมด ผมเข้าใจทั้งนั้น แต่ว่าแม่สบายใจได้ กลับมาครั้งนี้ ก็เพื่อมาชดเชยให้กับเสี่ยวซีและเสี้ยวเสี้ยว หลังจากวันนี้ผมจะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังอีก”

หยางเฉินใบหน้าจริงจัง คำพูดเต็มไปด้วยความจริงใจ เขาไม่รู้ว่าสามารถพูดอะไรได้ ทำได้แค่แสดงออกถึงความจริงใจของเขา

“นายยังกล้าพูดถึงอนาคตกับพวกฉันอีก?”

ในตอนนี้ฉินต้าหย่งเด้งตัวลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโมโห “แกคิดว่าลูกสาวฉันเป็นสินค้าหรอ? อยากได้ก็เอา ไม่อยากได้ก็ทิ้ง?”

ฉินต้าหย่งพูดแล้วก็ชี้ไปที่ทรัพย์สินที่วางอยู่บนโต๊ะ “นายดูสิ เพื่อที่จะได้แต่งงานกับลูกสาวฉัน ให้อะไรมาบ้าง? นายก็แค่ขยะที่ไม่มีอะไรเลย คิดว่าตัวเองไปเป็นทหารมาห้าปีก็จะทำให้ลูกสาวฉันมีความสุขได้? ลูกสาวฉันถูกนายทำให้เสียเวลามาห้าปีแล้ว พรุ่งนี้เช้า พวกนายไปทำเรื่องหย่าซะ”

ใบหน้าหยางเฉินมีแต่ความเศร้า ไม่ว่าพ่อตาแม่ยายจะด่าว่าเขายังไง ก็สมควรทั้งนั้น คิดถึงสิ่งที่ฉินซีต้องแบกรับไว้เองมาหลายปี ในใจก็ยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิม

ห้าปีก่อนที่เขาต้องจากไป ก็เพราะว่าไม่เหมาะสมกับฉินซี มีเพียงแค่เกณฑ์ทหารเท่านั้น เขาถึงจะสามารถพุ่งออกไปเจอสิ่งที่เหมาะสมกับเขา และเขาจะได้เหมาะสมกับฉินซี แต่เขากลับไม่รู้ว่าเพียงแค่ครั้งเดียว ฉินซีก็ตั้งท้องแล้ว

ใบหน้าฉินซีเต็มไปด้วยน้ำตา หลายปีมานี้ที่แบกรับไว้เอง ทำให้เธอกลายเป็นคนที่เข้มแข็งมาก ถึงแม้น้ำตาจะไหลอาบแก้ม แต่ก็ไม่ยอมให้ตัวเองมีเสียงเล็ดลอดออกไป