บทที่78 เสี้ยวเสี้ยวอยู่ไหน

เสียงของหยางเฉินเผด็จการอย่างยิ่ง หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้ออกมา ทั้งห้องส่วนตัว อุณหภูมิลดลงไปหลายระดับในชั่วขณะนั้น

“แกแม่งเป็นใครกันแน่?” กวนเสว่เฟิงหน้าตาโกรธแค้นเคือง ไม่สนใจภาพลักษณ์ของคุณชายผู้อ่อนน้อมถ่อมตนก่อนหน้านี้เลย เอ่ยปากพูดจาหยาบคาย

“คุณชายเฟิง เขาคือหยางเฉิน คือเขาที่ทำให้ฉันสูญเสียทุกอย่างไป ฉันไม่ต้องการชีวิตของเขา แต่อยากให้เขามีชีวิตอยู่กับความเสียใจไปตลอดกาล ทำแขนขาของเขาให้พิการ ทำให้เขาเป็นขอทานอยู่ที่หน้าประตูหอเหล้าแสงพระจันทร์ไปตลอดกาล” ใบหน้าฟางเยว่เต็มไปด้วยความดุร้าย

หลังจากวันนั้นที่หยางเวยทอดทิ้งไปจากเมืองที่ไม่เคยหลับใหลต่อหน้าสาธารณชน หล่อนก็ไม่เหลืออะไรเลย ทุกอย่างนี้ล้วนเป็นผู้ชายตรงหน้าเป็นผู้มอบให้

“ที่แท้แกคือหยางเฉิน!” กวนเสว่เฟิงหรี่ดวงตาขึ้นมาเล็กน้อย

เขาพึ่งพูดจบ ชั่วพริบตาเดียวก็มีภาพวืดเข้ามา

“ป้าบ!”

แขนข้างหนึ่งคว้าบนคอของเขาเอาไว้ ตามมาด้วยเขาที่ถูกยกทั้งตัวจนลอยขึ้นมาด้วยกำลังอันมหาศาล

ในดวงตาของหยางเฉินยิงแรงอาฆาตที่รุนแรงออกมาทั้งสองข้าง “ลูกสาวฉันอยู่ที่ไหน?”

“ปล่อยคุณชายเฟิงนะ!”

หลังจากที่ตื่นตกใจในช่วงสั้นๆ คนอื่นในห้องส่วนตัวมองเห็นกวนเสว่เฟิงถูกล็อกคอยกขึ้นมา แต่ละคนล้วนสีหน้าเปลี่ยนไปมาก ตะคอกใส่หยางเฉินขึ้นมาทันที

“ทำให้ตาบอดทั้งหมด!” หยางเฉินเพียงพูดประโยคเดียว

“ปัง!”

หม่าชาวถือโอกาสคว้าขวดเหล้าอันหนึ่งขึ้นมาจากบนโต๊ะ ชั่วขณะหนึ่งขวดเหล้าเหลือเพียงครึ่งเดียว

วินาทีต่อมา เขาหายไปจากที่เดิมในชั่วพริบตาเดียว

“เฮือก!”

ตอนที่เขาปรากฏตัวออกมา ขวดเหล้าครึ่งหนึ่งในมือได้เสียบเข้าไปในดวงตาของอันธพาลคนหนึ่ง

ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนที่เจ็บปวดดังขึ้นมาทั้งห้องส่วนตัว

คนอื่นที่มองเห็นเหตุการณ์ฉากนี้ หัวใจเต้นแรงแบบบ้าคลั่งขึ้นมา หม่าชาวลงมือโหดที่สุด ไม่มีสะเพร่าแม้แต่น้อย

ฟางเยว่ตกใจค้างไปตั้งนานแล้ว หล่อนมองหม่าชาวหายไปจากที่เดิมอีกครั้งต่อหน้าต่อตา ตอนที่เขาปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าคนหนึ่งแต่ละครั้ง ล้วนใช้ขวดเหล้าครึ่งหนึ่งเสียบเข้าในดวงตาทั้งสองของอีกฝ่ายอย่างคล่องแคล่วว่องไว

ในช่วงเวลาไม่กี่วินาทีสั้นๆ ลูกน้องของกวนเสว่เฟิงสี่คนที่เมื่อสักครู่มองฉินยีถอดเสื้อผ้าอยู่ในห้องส่วนตัว ในเบ้าตาเหลือเพียงรูเลือดสองอันเท่านั้น

ไม่นานเสียงโหยหวนทั้งหมดก็หายไป และไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เจ็บ แต่เจ็บจนสลบลงไปแล้ว

ฉินยีตกใจค้างเช่นกัน แต่นึกถึงฉากเมื่อสักครู่ที่ตนเองได้รับความอัปยศอดสู จิตใจของเธอค่อยๆ เย็นลงมาแล้ว

ถึงแม้ว่ากวนเสว่เฟิงจะโดนบีบคอยกขึ้นมา แต่ภาพที่หม่าชาวทำลูกน้องสี่คนของเขาตาบอด กลับสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนมาก

ในลูกตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตกใจและหวาดกลัว ใครแม่งเป็นคนบอกตนเองว่าหยางเฉินไม่มีเบื้องหลังแต่อย่างใด เป็นเพียงลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิงของตระกูลฉินคนหนึ่ง?

ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ เขากับลูกน้องของเขาจะแข็งแกร่งถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?

“ตึง!”

หลังจากมองเห็นว่ากวนเสว่เฟิงใกล้จะหายใจไม่ออก หยางเฉินจึงถือโอกาสทิ้งร่างกายของเขาจนลอยออกไป ก่อนจะกระแทกบนโต๊ะกระจกระดับสูงที่ราคาแสนแพงเขาอย่างแรง

“ฉันเป็นคนของตระกูลกวน แกกล้าแตะต้องฉัน ไม่กลัวตระกูลกวนมาแก้แค้น?”

กวนเสว่เฟิงเคยได้รับบาดเจ็บหนักแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน? ถึงแม้รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามแกร่งมาก แต่ก็ไม่กลัว หน้าตาดุร้ายเต็มที่ “อย่าลืมสิ ลูกสาวของแกยังอยู่ในมือของฉัน แกทำฉันยังไง ฉันก็จะทำลูกสาวแกแบบนั้น”

สีหน้าของหยางเฉินอึมครึมลงมาถึงขั้นสุด “แกข่มขู่ฉัน?”

กวนเสว่เฟิงหัวเราะเสียงดังแบบบ้าคลั่งขึ้นมา “ตอนนี้แกรู้จักกลัวแล้วเหรอ? ฉันจะบอกแก ทุกอย่างสายไปแล้ว ถ้าแกไม่คุกเข่าลงมาอ้อนวอนฉันตอนนี้ แกเก็บศพลูกสาวแกได้เลยแล้วกัน! ฮ่าๆๆๆ......”

“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาเสียจริง แกไม่บอก งั้นฉันหาเอง” เสียงของหยางเฉินหนาวเย็นดุจน้ำค้างแข็ง

ช่วงที่เขาพูดจบ ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอกันดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยมองเห็นชายสูงใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องส่วนตัว

มาที่ด้านหน้าของหยางเฉินโดยตรง เขายืนตัวตรงดิ่งทันที ในดวงตาเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและเคารพ “พี่เฉิน พาคนมาพร้อมแล้วครับ เชิญสั่งการมาได้เลย!”