ตอนที่ 222
บทที่ 588 ก้าวเดียว (1)
October 22, 2026
บทที่ 588 ก้าวเดียว (1)
“เลือดของฉันตอบสนองเมื่อสัมผัสกับพลังงานอสูร ฉันคิดว่าคุณสามารถพูดได้ว่ามันกำลังเดือดน่ะ”
ในห้องอบรมของสถาบันลับที่ชิมูรินสร้างขึ้นด้วยความช่วยเหลือของเงินทุนของเซอรีน ผมกำลังฟังคำอธิบายของฮาริน
“เมื่อเลือดของฉันผสมกับพลังเวทย์มนตร์ มันจะเปลี่ยนเป็นพลังงานใหม่ ตระกูลของฉันเรียกมันว่า การขับไล่ แม้ว่ามันจะมีประสิทธิภาพอย่างเหลือเชื่อต่อปีศาจ แต่ก็ไม่สามารถใช้กับผู้ที่ไม่ใช่ปีศาจได้”
“อื้ม”
ขณะฟังคำอธิบายของเธอ ผมก็ดูของขวัญที่ฉันได้รับจากโชค
=== [หมอผีที่แท้จริง] – เลือดของหมอผี * เพิ่มสถิติตัวแปรทั้งหมด 1 ~ 100% เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตปีศาจ สถิติเพิ่มขึ้นเป็นสัดส่วนกับพลังของสิ่งมีชีวิตปีศาจ -อเวจี * แข็งแรงบางส่วน Devilization -การขับไล่ * เชื่อมต่อกับผู้มีอำนาจของ ‘นักล่าปีศาจ’ และยิ่งละเว้นพลังงานปีศาจของปีศาจ ===ตึ้ง-!
ขณะที่ผมกำลังอ่านคำอธิบายอย่างช้าๆ ประตูห้องฝึกก็เปิดออกและยุนซึงอากับอิลลีนก็ทะเลาะกันจนควันจากรูจมูกของพวกเธอด้วยเหตุผลบางอย่าง ฮารินและผมจ้องมองพวกเธออย่างสับสน“อาาา น่ารำคาญอะ ซึงอา เราได้รับอนุญาตให้เพิกเฉยแบบนี้หรอ?”
“…ผู้คนไม่เป็นมิตรกับใบหน้าใหม่หรอก”
อิลลีนกระทืบพื้นทันทีที่เธอเดินเข้ามาและยุนซึงอาก็ถอนหายใจ
“พวกงี่เง่าอ่อนแอ…อ๊าาา—!”
อิลลีนกำลังจะระเบิด และแสดงออกอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ ผมก็ถามเบาๆ
“…เกิดอะไรขึ้นหรอร?”
“…ฮะ? อ่า พวกคุณยังอยู่ที่นี่นี้เนอะ”
อิลลีนรีบเย็นลงอย่างรวดเร็ว เธอเกาหลังศีรษะของเธอด้วยความอับอายก่อนที่จะวางมือบนสะโพกและจ้องมองที่เรา เห็นได้ชัดว่าเธอพร้อมที่จะระบายความหงุดหงิด
“ฟังน่ะ เราไปหาผบ.เพราะมีสิ่งที่เราต้องทำ แต่พนักงานที่นั่นไม่ตอบคำถามของเราเลยและไม่สนใจเรา พอเรายอมแพ้และหันหลังกลับไป พวกเขาก็พูดคุยอย่างเปิดเผยเกี่ยวกับวิธีการที่เรามาติดต่อและอะไร เออ ช่างมันเถอะ….”
อิลลีนหยุดสักครู่แล้วคว้าคอของเธอ อะไรกันที่ทำให้พวกเธอเป็นแบบนี้? พวกเธอเทียบเท่ากับเจ้าหน้าที่ระดับ 5 ของเกาหลีและเป็นที่ชัดเจนอย่างสมบูรณ์แบบว่าเราสามารถติดต่อได้“อ่า ความดันเลือดฉัน…. ฉันแก่เกินไปสำหรับสิ่งนี้แหะ”
“อุ๊ฟ”
ผมหัวเราะเบาๆและปิดปาก ผมรู้สึกแปลกๆที่เห็นอิลลีนพูดว่าเธอ ขณะที่เธอมีรูปร่างหน้าตาเหมือนเด็กนักเรียนหญิง
“นายเพิ่งหัวเราะเหรอ?”
อิลลีนจ้องมองมาที่ผมด้วยจิตสังหารทันที
“ไม่ ฉันเปล่า….”
ก๊อก ก๊อก-แต่แล้วก็มีเสียงเคาะช่วยผมจากสถานการณ์ที่ยากลำบาก เราหันไปที่ประตูพร้อมกันและอิลลีนก็เปิดมันก่อนที่ผมจะพูดถึงมัน“สวัสดี! … โอ้? คุณอิลลีน?!”
“…อะ?! พวกคุณเป็นใคร?”
นอกจากประตูแล้ว ก็มีคิมยองจิน, โยเฮย์, เซินหยวน, อีจินอา, และคนอื่นๆ ที่เข้ามาในประตูอาณาจักรปีศาจ
“โอ้โห ใบหน้าที่คุ้นเคย!”
ดูเหมือนว่าพวกเขาเข้าสู่หน่วยสืบราชการลับในฐานะสมาชิกใหม่ดูเหมือนว่าอิลลีนจะพบของเล่นใหม่เล่นด้วยขณะที่เธอทักทายพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใส“ยินดีต้อนรับศิษย์น้องของฉัน ~!”
**
1.00 น. เป็นเวลาที่ดวงดาวส่องสว่างในความมืดทึบของท้องฟ้า
คิมฮาจินออกมาที่ป่านิรนามของสาธารณรัฐอย่างโดดเดี่ยว จินซาฮยอคได้เลือกสถานที่ที่เงียบสงบ แต่จริงๆ แล้วมันดูเหมือนจะเป็นเส้นทางสำหรับการเดิน เนื่องจากม้านั่งยาวถูกวางไว้รอบป่าที่นี่
คิมฮาจินนั่งลงบนม้านั่งแล้วมองขึ้นไปบนฟ้า พระจันทร์เต็มดวงเปล่งแสงเย็นและดวงดาวล้อมรอบราวกับว่าจะปกป้องมัน เขาอดไม่ได้ที่จะจ้องมองที่ฉากอันสวยงามนี้
“… .”
เช่นเดียวกับที่เขามองทิวทัศน์อันเงียบสงบในความงุนงง หลังจากนั้นประมาณ 10 นาที…
“ฉันคิดว่านายมาช้าน่ะ”
เสียงของผู้หญิงดังออกมาจากความมืดคิมฮาจินหันหัวไปทางด้านข้างที่ซึ่งจินซาฮยอคออกมาจากความมืดผมยาวของเธอถูกมัดเป็นหางม้าและเธอก็เต็มไปด้วยความมั่นใจเช่นเคยคิมฮาจินถามโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยในการแสดงออกของเขา
“…ทำไมเธอขอให้ฉันมา?”
จินซาฮยอคหยุดอยู่ตรงหน้าของคิมฮาจิน ตามธรรมชาติแล้วเธอก็ดูถูกเขา