ตอนที่ 257
บทที่ 623 ชิ้น (2)
October 22, 2026
บทที่ 623 ชิ้น (2)
ออร์เดนส่ายกำปั้นแล้วหันไปรอบๆ เขาไม่ได้เป็นราชาอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องสอนใครที่ไม่ต้องการเรียนรู้
ออร์เดนถอนหายใจและเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ล้อมรอบด้วยความเงียบสงบของป่า จ้องมองลงไป ผนังประดิษฐ์ที่ยืนสูงท่ามกลางสีเขียวของธรรมชาติ ออร์เดนจ้องมองที่ด้านบนสุดของกำแพง
“ผู้พิทักษ์….”
“ผู้พิทักษ์ที่ยิ่งใหญ่!”
“เขาเป็นผู้พิทักษ์แห่งวลาดิวอสต็อก!”
มนุษย์ ผู้ที่รู้สึกถึงการจ้องมองของออร์เดนเริ่มตะโกน ออร์เดนอึดอัดเล็กน้อยและมองออกไปทางอื่น
“ผู้พิทักษ์ -!”
“ช่างเป็นเกียรตินัก! เราสรรเสริญท่าน!”
แสงสรรเสริญอันแรงกล้าดังอย่างต่อเนื่อง ซึ่งน่าแปลกใจนักที่เขาพอใจ ออร์เดนยืนเคียงข้างคุรุคุรุ จากนั้นสัตว์ประหลาดก็มุ่งหน้ากลับไปยังที่อยู่อาศัยของพวกมัน
**
[แกนช่องแคบใต้ดิน]
ด้วยชุดของ [ชุดดอกบัวดำ] ฉันมาถึงที่โรงงานใต้ดินที่ [มิติเอนโทรปี] ถูกเก็บไว้ เมื่อมาถึงฉันได้ยินยูยอนฮาพูดว่า “ฉันพบวิธีที่จะย้อนกลับไปสถานการณ์ปัจจุบัน” ฉันตัดสินใจที่จะซ่อนตัวในขณะนั้นและฟังการสนทนาของพวกเขา“เราจำเป็นต้องส่งพลังงานให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้สำหรับ หอคอยแห่งความปรารถนา พอมีทางไหม?”
“…ฉันไม่แน่ใจมิติเอนโทรปีเต็มไปด้วยพลัง แต่ก็ไม่ง่าย แม้กระทั่งตอนนี้เราก็แทบจะควบคุมมันไม่ได้ด้วยความช่วยเหลือของเครื่องมือสร้างความเสถียรที่ล้ำสมัย มันเสี่ยงเกินไปที่จะปล่อยพลังงานชนิดนี้เป็นจำนวนมาก”
นักวิจัยแต่ละคนแสดงความคิดเห็น นักวิจัยทั้งเก้าคนรวมตัวกันที่นี่ น่าจะเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในโลกนี้ ฉลาดพอที่จะจัดการมิติเอนโทรปีได้“คุณหาทางไม่ได้เหรอคะ? เราควรจะสามารถดึงออกมาได้อย่างน้อยหนึ่งครั้งสิ่ถ้าเราเพิ่มระดับเอาท์พุทให้สูงสุด “
“จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเครื่องแตกในระหว่างกระบวนการล่ะ? โลกทั้งใบจะถูกทำลาย…”
ฉันเข้าหาพวกเขาในช่วงที่มีการถกเถียงกันอย่างดุเดือด
“โย่ว”
“เฮ้ยยยย!”
ทันทีที่ฉันพูด นักวิจัยก็กรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง ฉันเห็นเส้นผมของพวกเขาชี้ตรง แม้แต่ยูยอนฮาก็รู้สึกประหลาดใจและกลืนน้ำลาย
ฉันจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อย่ากังวลเรื่องความเสถียรเลย ฉันจะช่วยเอง”
ฉันมีพรสวรรค์หลายอย่างที่สามารถใช้เพื่อเพิ่มผลผลิตของเครื่องจักรได้ : [การตีตรา], [ระบบการรวมแบบสุ่ม] และ [แรงกดดันและการขยาย]แต่อย่างไรก็ตาม…“ผู้ชายคนนี้คือใคร? พะ-พิสูจน์ตัวเองสิ่!”
“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?!”
นักวิจัยพูดติดกันและหนึ่งในนั้น มียักษ์ใจกล้าคนหนึ่งชี้นิ้วมาที่ฉัน วิธีที่นักวิจัยวัยกลางคนกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกก็ดูน่ารักอย่างน่าประหลาดใจ
“หะ-หัวหน้าเจ้าหน้าที่! โปรดทำอะไรสักอย่างสิ่! ชายคนนี้คือใคร?”
“…อ่าา”
ยูยอนฮาเหลือบมองเสื้อผ้าของฉันแล้วถอนหายใจ
“ไม่เป็นไรค่ะ เขาอยู่ข้างเรา”
“…ข้างเรา?”
“ใช่ค่ะ ฉันแน่ใจว่าคุณทุกคนเคยได้ยินชื่อเขานะคะ นี่คือดอกบัวดำ”
“…”
ดอกบัวดำในขณะที่ยูยอนฮาประกาศชื่อของฉัน ริมฝีปากและนิ้วของพวกเขาที่เคลื่อนไหวไม่หยุดก็นิ่ง และในไม่นานมันก็หยุดเช่นกันในความเงียบสนิทนี่ ยูยอนฮาพูดอีกครั้ง“ไม่เป็นไร ฉันบอกแล้ว เขาเป็นพันธมิตรของเรา”
“…”
แม้เธอจะให้กำลังใจ แต่นักวิจัยก็ยังไม่เชื่อ ซึ่งไว้โดยไม่มีทางเลือก ฉันจึงก้าวไปข้างหน้า
“แผนจะดำเนินการต่อไปตามที่กล่าวไว้ ฉันสามารถดูแลปัญหาความเสถีนรได้”
โดยบอกแบบนั้น ฉันเข้าหาเครื่องจักรที่มีรูปร่างคล้ายท้องฟ้า และเอื้อมมือไปที่หัวใจของเครื่องจักร ซึ่งวาง [มิติเอนโทรปี]
“เอ่อ ระวังด้วยนะ”
นักวิจัยตั้งข้อสังเกตอย่างเป็นกังวล ฉันยิ้มเล็กน้อยและเปิดใช้งาน [ระบบการรวมแบบสุ่ม]