บทที่ 642 Final Name (13)

[ปราการของบาอัล – เรื่องราวของแชจูชึลและเฮย์เนค]

แชจูชึลและเฮย์เนคกำลังเดินไปด้วยกัน ทุกครั้งที่มีการเคลื่อนไหว เกราะของเฮย์เนคจะกระจัดกระจายและอ้อยของ แชจูชึล ก็ดังขึ้น สิ่งเดียวที่ขาดหายไปจากซิมโฟนีที่บรรเลงอยู่นี้คือเสียงของพวกเขา เฮย์เนคและแชจูชึลไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องอ้าปาก พวกเขามีชีวิตอยู่นานพอที่จะไม่ถูกรบกวนด้วยความเงียบงันเช่นนี้

“ …ปราการนี้ดูเหมือนจะเป็นเขาวงกต”

หลังจากเงียบไปนาน เฮย์เนคก็พูดขึ้นในที่สุด พวกเขาทั้งสองคนเดินมาระยะหนึ่งแล้ว แต่กลับไม่ได้เข้าใกล้บาอัลมากขึ้น แชจูชึลหยุดเดินและพยักหน้า

“ คุณรู้เรื่องนี้มาแล้วไม่ได้บอกฉันใช่มั้ย? “

เฮย์เนคยกยิ้มอย่างซุกซน แต่ความคิดเห็นของเขาไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อแชจูชึล เนื่องจากเขายังคงเดินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย เฮย์เนคยักไหล่และเดินตามเพื่อนของเขาไป

“ …การอยู่กับนายสองคนไม่ใช่เรื่องสนุกเลยสักนิด”

ทั้งสองถูกพัดพาไปตามปราการของบาอัลเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ เมื่อพวกเขาลืมตาขึ้นก็พบว่าพวกเขาอยู่กันตามลำพัง และไม่มีวี่แววของคนอื่นที่อยู่ใกล้เคียงยกเว้นกันและกัน

“อืมมม สถานการณ์นี้ทำให้ฉันนึกถึงวันเก่า ๆ นายจำคุกลีโอแค็ดได้ไหม?”

เฮย์เนคถามพร้อมถอนหายใจ ข้อดีและข้อเสียของการอยู่ตามลำพังกับแชจูชึลก็คือเขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงอดีต ย้อนกลับไปตอนนั้น แชจูชึลดูน่ารำคาญยิ่งกว่าตอนนี้ มันเป็นมากกว่าความยุ่งยากในการจัดการกับความหงุดหงิดของโรคจิตที่กำลังค่อยๆสูญเสียความสามารถในการรู้สึกถึงอารมณ์ไป นึกถึงเรื่องนั้น เฮย์เนครู้สึกสบายใจมากขึ้นในตอนนี้ แชจูชึลที่สูญเสียอารมณ์ไปกว่า 90% แล้ว

“…”

แชจูชึลหยุดชะงัก ทันทีที่เขาคิดหาวิธีหนีจากเขาวงกตแห่งนี้ เขาหลับตาและยกระดับพลังเวทย์ของเขาขึ้น แต่ที่มาของพลังของแชจูชึลก็คือธรรมชาติ ความพิเศษของเขาไม่สามารถใช้งานได้ในกรณีที่ไม่มีธรรมชาติ

“ อ่าห้า พลังของนายไม่เป็นผลกับที่นี่ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ?”

เฮย์เนคยิ้มเยาะ แชจูชึลปล่อยพลังเวทย์ออกมาอีกครั้งโดยไม่ได้สนใจเฮย์เนค และจากนั้น – ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น ‘ธรรมชาติ’ เกิดขึ้นจากพลังเวทย์มนตร์ของแชจูชึล

“… ว้าว.”

พลังเวทย์มนตร์ของแชจูชึลกลายเป็นดินทองคำที่ปกคลุมพื้นของปราการ ในเวลาเพียง 3 นาทีทิวทัศน์ทั้งหมดกลายเป็นทุ่งหญ้าและสายน้ำเริ่มไหล ผิวน้ำ ทุ่งหญ้าสีเขียวและแม่น้ำยังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่องหลังจากได้รับพลังเวทมนต์จากแชจูชึล

เฮย์เนคเข้าใจความตั้งใจของแชจูชึลอย่างรวดเร็ว กระแสพลังจะแบ่งออกเป็นหลายแขนงและวิเคราะห์เขาวงกตแห่งนี้ กิ่งไม้จะทำหน้าที่เป็นไกด์นำทางไม่ใช่แค่เพียงให้กับแชจูชึลและเฮย์เนค แต่ยังรวมไปถึงฮีโรที่เหลือที่ยังอยู่ในปราการแห่งนี้

“ นาย…มีพลังที่สวยงามที่สุดในโลก” เฮย์เนคพูดพึมพำด้วยความตื่นตะลึง แต่แชจูชึลยังคงนิ่งเฉยอยู่ เขายังคงเดินไปข้างหน้าพร้อมแผ่ขยายธรรมชาติในทุกก้าวเดิน

มันทำให้ทุกคนเศร้าใจที่แชจูชึลได้สูญเสียจุดประสงค์และจุดหมายปลายทางในชีวิต เมื่อนานมาแล้ว เพื่อเป็นการตอบแทนในการรับพลังที่สวยงามที่สุดในโลก แชจูชึลสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเขา เขากลายเป็นอมตะโดยไม่สามารถมีความรัก

“ … จูชึลรอฉันด้วย”

ต้องขอบคุณชายผู้ที่ไร้อารมณ์และยังขาดเป้าหมายและจุดหมายปลายทางในชีวิต นอกจากนี้ มันเป็นเพราะเขาขาดอารมณ์ที่ไม่สามารถรู้สึกเหงาและไม่สามารถรักได้ ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์ที่จะสงสารเขา

“ มาเถอะ ไปกัน”

เฮย์เนคเดินตามหลังแชจูชึลไป ธรรมชาติยังคงปรากฏขึ้นทุกที่ที่แชจูชึลเดินไป ตอนนี้ฮีโร่คนอื่น ๆ จะสามารถใช้สิ่งนี้เป็นแนวทางในการค้นหาเส้นทางที่ถูกต้องได้หญ้าสีเขียวและต้นไม้สูงเพลิดเพลินกับสายตาของธรรมชาติที่ถูกสร้างขึ้นในปราการ เฮย์เนคเดินต่อไปเรื่อยๆ ครู่หนึ่งเขารู้สึกราวกับสายลมอ่อน ๆ พัดผ่านแก้มของเขาไป

**

ในขณะเดียวกัน คิมซูโฮและคนอื่น ๆ ก็ติดตามการนำทางของชิมูริน นักเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่เป็นไกด์ที่ยอดเยี่ยมและพวกเขาก็รึกสึกได้ว่าตัวเองกำลังเข้าใกล้บาอัลมากขึ้นในทุกย่างก้าว

—!บาอัลคำรามอีกครั้ง คิมซูโฮเหวี่ยงดาบของเขาเกือบจะในทันที มวลเสี้ยวของพลังจากมิสเทลทีนลบพลังงานปีศาจอีกครั้ง

“… อั๊กก”

บางทีเป็นเพราะการโจมตีครั้งสุดท้ายอาจทำให้ร่างกายเขาเครียดมากเกินไป ทันใดนั้นคิมซูโฮก็รู้สึกวิงเวียน เขาคุกเข่าลงและนวดขมับของตัวเอง

“คุณโอเคมั้ย?”