บทที่ 658. Decision (3)

บทที่ 658. Decision (3)

“อ่า คุณคงสงสัยว่าผมเป็นใคร ผมเป็นคนที่มีอาชีพที่คล้ายกันกับคุณ ผมเดาว่าคุณสามารถเรียกผมว่าเป็นนักเขียนบทภาพยนตร์ก็ได้ ชื่อทางการคือ ‘ผู้สร้างมิติ’ อ่า มันไม่ใช่งานที่มีอยู่เพื่อความพึงพอใจของใคร อย่างที่ผมพูดไว้ก่อนหน้านี้ มันเป็นงานที่ “ตัวเองพอใจ” ซึ่งแตกต่างจากคุณฮาจิน ผมไม่ได้มาจาก “มิติระดับของพินนาเคิล” ดังนั้น งานของผมจึงถูกกำหนดตั้งแต่แรกเกิด ดังนั้น มันเรียกว่าอาชีพได้ในโลกของคุณ อย่างไรก็ตาม ผมไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นการดำรงอยู่ที่เป็นสากล”

ผมไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด ชายคนนั้นโยนข้อมูลมากเกินไปมาให้เขา

เมื่อเห็นว่าผมกำลังจ้องมองเขาอยู่อย่างว่างเปล่า ชายคนนั้นก็หัวเราะเบา ๆ และโบกมือไปทางด้านข้าง

“ แน่นอนว่าเราไม่มีอะไรเทียบกับพวกคุณได้เลย ‘การดำรงอยู่อย่างสากล’ อาจฟังดูยิ่งใหญ่ แต่เราเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ได้มาจากนวนิยายของ ‘มิติระดับของพินนาเคิล’ อ่า เราอยู่ในจุดที่ดีกว่าเมื่อเปรียบเทียบกันเพราะอย่างน้อยเราก็สามารถสร้างมิติขนาดเล็กๆได้ … อย่างไรก็ตาม ผมแน่ใจว่านี่ไม่เพียงพอที่จะตอบคำถามของคุณ ดังนั้นผมจะพยายามอธิบายอย่างง่ายและชัดเจนที่สุดเท่าที่จะทำได้ “

อะแฮ่ม ชายคนนั้นล้างคอของเขาและหลั่งไหลออกมาเป็นคำพูด

“ นานมาแล้ว ผมเกิดมาเพื่อสร้างมิติ ดังนั้นผมจึงตระเวนหามิติที่ผมสามารถสร้างได้ แต่ด้วยพลังของผมมันเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างมิติ ผมต้องได้อำนาจของผู้แต่งขึ้นมาก่อน – สิ่งที่ครอบครองโดยผู้สร้างมิติที่ที่อยู่ในมิติระดับพินาเคิลผู้สร้างโลกของเขาเอง แต่ในเวลานั้นฉันไม่มีความสำคัญเกินไปและสามารถสังเกตได้เฉพาะ ‘มิติระดับของพินนาเคิล’ ฉันทำงานหนักมาหลายพันปีและในที่สุดท้ายที่สุด ‘มิติที่ติดอันดับยอดเยี่ยม’ ก็ประสบความสำเร็จในการเข้าถึงโลกดิจิตอล นั่นคือจังหวะแห่งโชคลาภจากสวรรค์อย่างแท้จริง

ชายคนนั้นแสร้งทำเป็นเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเขา

“ จริงๆแล้วมันช่วยบรรเทาได้ ฉันโชคดีอย่างคุณฮาจิน”

ในขณะนั้น หลอดไฟพุ่งเขึ้นมาในหัวของฉัน

“น- นั่นมัน[email protected]?”

“ ใช่ แน่นอน นั่นผมเอง!”

ชายคนนั้นปรบมือ ผมร้องออกมาด้วยความงุนงงและโพล่งคำถามแรกออกมา

“ อ่า ถ้างั้น…คุณเป็นสิ่งมีชีวิตสากลที่สามารถสร้างมิติได้ คุณกำลังมองหานวนิยายที่คุณต้องการให้เป็นจริงและเลือกผม?”

“ใช่! ถูกต้อง!”

“ท-ทำไม? ทำไมต้องเป็นนิยายของผม”

“อา! ไม่ใช่เพราะผมต้องการ ถ้าผมมีตัวเลือกผมก็อยากที่จะสร้างผลงานชิ้นเอกเช่น ตำนานแห่งซิลมาริล มีเหตุผลหลายประการ แต่ที่สำคัญที่สุดมีผู้เขียนหลายคนที่ไม่อนุญาตให้เผยแพร่งานโดยเฉพาะอย่างยิ่งชิ้นงานที่มีภาคต่อ อย่างที่ผมพูดไว้ก่อนหน้านี้ เราไม่สามารถสร้างโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียน และความจริงแล้ว ผมไม่สามารถสร้างผลงานชิ้นเอกอย่างตำนานซิลมาริลได้แม้ว่าผู้เขียนจะอนุญาต ผมไม่มีความสามารถในการทำแบบนั้น ผมต้องการนวนิยายที่เขียนได้ไม่ค่อยดี แต่มีโครงสร้างและองค์ประกอบเพียงพอที่ผมจะไม่รู้สึกอายด้วย…. อ่า อย่าไปสนใจมันเลยครับ อะแฮ่ม”

ชายคนนั้นพูดอย่างยืดยาวอีกครั้ง

แต่มีคำหนึ่งคำที่รบกวนผมระหว่างประโยคของเขา และนั่นคือ ‘การขอสิทธิ์’

“ เดี๋ยวก่อนนะ การขอสิทธิ์?”

“ใช่ มีนักเขียนมากมายในหลายมิติแม้กระทั่งในโลกที่ผมจากมา แต่ก็มีหลายคนที่ไม่เหมือนผมที่มีจุดมุ่งหมายเพียงแค่ ’มิติระดับของพินนาเคิล’เท่านั้น จากการบันทึก 1 วันของ”มิติระดับของพินนาเคิล” เทียบเท่ากับหนึ่งปีสำหรับเรา อีกหกเดือนที่คุณเพิกเฉยต่ออีเมลของผมคือ 180 ปีสำหรับผม อ่า ผมไม่ได้ไม่พอใจคุณนะครับ ผมสามารถส่งอีเมล์ได้ทุกๆ 90 ปี ซึ่งจะใช้เวลาประมาณ 3 เดือนใน “มิติระดับของพินนาเคิล”

“ ม-ไม่สิ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมกำลังพูดถึง”

ผมรู้สึกตะลึงงันอย่างแท้จริง

เขาไม่สามารถทำอะไรได้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผม

“ขอสิทธิ์? ได้รับอนุญาตอะไร? สิ่งที่เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดที่คุณทำ? คุณเปลี่ยนมันตามใจชอบ!”

“เอ๊ะ ~? คุณหมายถึงอะไร คุณเป็นคนอนุญาตให้ผม จำได้ไหม?”

“…อะไรนะ? ได้รับอนุญาติแล้ว?”

“ใช่! มันเขียนไว้อย่างชัดเจนในอีเมล! คุณไม่รู้ว่าผมมีความสุขแค่ไหนเมื่อคุณอนุมัติทั้งสามประโยคนี้!”

ในไม่ช้า หัวสมองของผมก็รู้สึกว่างเปล่า