บทที่ 666. เรื่องราวที่ไม่ควรมีอยู่จริง (7)

สามเดือนผ่านไปตั้งแต่สิ้นสุด ‘สงครามมหาอสูร’

สงครามครั้งนั้นได้เปลี่ยนแปลงความเชื่อ วัฒนธรรม ค่านิยมและวิถีชีวิตของผู้คนทั่วโลกไปตลอดกาล เนื่องจากมันมีอิทธิพลอย่างยิ่งเทียบเท่ากับ ‘การเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่’ โลกกำลังเคลื่อนตัวไปพร้อมกับความร่วมมือและการประนีประนอมเหนือพรมแดน เป็นเพราะพวกเขายังคงมีศัตรูคนเดียวกันทั่วโลกนั่นก็คือ ‘นิวอีวิลส์’ และปีศาจ ‘เลราจ’ และ ‘วาสโก้’

ในทางตรงกันข้าม ถ้าจะสะท้อนบรรยากาศระหว่างประเทศที่สงบสุขแห่งนี้ในจังหวัดกยองซังทางเหนือของเกาหลี อาคารอพาร์ทเมนท์หลายแห่งตั้งเรียงรายอยู่อย่างซับซ้อน พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของ ‘เมืองแห่งการเยียวยา’ ซึ่งสร้างขึ้นภายใต้การสนับสนุนของ [มูลนิธิการกุศลกระดาษหลากสี] ซึ่งอีบยอลเป็นผู้นำ

ในอาคารอพาร์ตเมนต์หลายร้อยแห่ง ผู้ประสบภัยสงครามหลายหมื่นคนยังคงอยู่ รอบตัวพวกเขามีโรงพยาบาล โรงเรียน ร้านสะดวกซื้อ สนามเด็กเล่นและอื่น ๆอีกมากมมาย

ผืนดินขนาด 10 ตารางกิโลเมตรนี้เคยเป็นป่าที่อาศัยของมอนสเตอร์เท่านั้น ตอนนี้มันกลายเป็นเมืองสวัสดิการที่มีเด็กมากกว่า 100,000 คนและผู้ใหญ่ 30,000 คนที่ได้เข้ารับการเยียวยา

ความร่ำรวยอันน่าตกตะลึงของอีบยอลนั้นเป็นเงินทุนของทั้งเมืองนี้ทั้งหมดอย่างแท้จริง

“ อ่า ฮ่าฮ่า…จะเป็นไปได้ไหมที่จะได้เห็นหัวหน้ามูลนิธิ?”

อย่างไรก็ตาม ฝูงไฮยีน่าจะรวมตัวกันตามกลิ่นเงินมาตามธรรมชาติ นักธุรกิจนับไม่ถ้วนมารวมตัวกันเพื่อขอพบบุคคลที่ครอบครองล้านล้านหนึ่งเดียวของเกาหลี พวกเขาเพิ่มคำว่า “ผู้ลงทุนที่มีศักยภาพ” ให้กับหัวหน้ามูลนิธิเพียงเพราะเธอร่ำรวย

“ไม่”

แน่นอนว่าหัวหน้ามูลนิธิปฏิเสธการพบปะกกับพวกเขาทั้งหมด แต่นักธุรกิจผู้โชคดี 2 ~ 3 คนประสบความสำเร็จในการพบหัวหน้ามูลนิธิโดยบังเอิญแน่นอน ถึงแม้ว่า หัวหน้ามูลนิธิจะเข้ามาพูดว่าเธอไม่สนใจที่จะลงทุน แต่การประชุมเพียงไม่กี่ครั้งนั้นทำให้ข่าวลือไม่สามารถควบคุมได้

ข่าวลือนี้เกี่ยวข้องกับการปรากฏตัวของหัวหน้ามูลนิธิ

“ เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอการลงทุน ที่จริงแล้วเราต้องการบริจาคด้วย -”

“ ถ้างั้น จ่ายมันมาตอนนี้”

“เอ่อ … .”

ในกรณีนี้ ดรูนปฏิบัติต่อลูกชายของแชโบลอย่างเย็นชา ชายที่สวมสูทธุรกิจหรูหราคือ ‘ซิมฮาวอน’ ในฐานะผู้สืบทอดของบิงจุงคอร์ออปเปอร์เรชั่น เขาจะได้รับการต้องรับอย่างเหมาะสมในสถานที่ส่วนใหญ่ แต่ในสถานที่นี้ไม่มีใครพิเศษไปกว่ากัน

แน่นอนว่าด้วยสถานะของเขา ดรูนไม่ใช่คนเดียวที่ออกมาต้อนรับเขา อียูริซึ่งเป็นคู่หมั้นของเขายืนอยู่ถัดออกไป

“ …อ่า ฉันคาดหวังมาก ผู้อำนวยการคิม?”

ผู้อำนวยการคิมได้ให้เช็คมากับซิมฮาวอน และซิมฮาวอนก็แสดงมันให้ดรูนเห็น แม้ว่าเช็คนั้นจะค่ามากถึงเลข0ถึงเก้าหลัก แต่ดรูนก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมาทางสีหน้า

“เป็นไงบ้างครับ? ผมได้ยินมาว่ามูลนิธิกระดาษหลากสีเต็มไปด้วยความคึกคักเมื่อเร็ว ๆ นี้ ดังนั้นเราจึงเตรียมสิ่งนี้มา ผมคิดว่า-“

“ ขอบคุณ ~”

ในขณะนั้นอียูริผู้ซึ่งเงียบอยู่จนกระทั่งบัดนี้ก็ได้ก้าวขึ้นมาอย่างกระทันหัน เธอยิ้มอย่างสดใสแล้วคว้าเช็คออกจากมือของซิมฮาวอน

“…?”

ซิมฮาวอนกะพริบตาและจ้องมองที่อียูริ ในขณะเดียวกัน ดรูนชื่มชมเธอผ่านสายตาของเขา

อียูริพูดขณะที่เธอเก็บเช็คเข้าไปในกระเป๋าของตัวเอง

“ เราจะใช้มันให้เป็นประโยชน์ เราคิดว่าจะซื้อยาได้มากขึ้น”

ดรูนและอียูริเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย ครูและแพทย์ไปพร้อมๆกัน พวกเขาอยู่ในวัยผู้ใหญ่และกลายเป็นคนที่สามารถช่วยเหลือผู้อื่นได้ในขณะที่พึ่งพาซึ่งกันและกัน

“ เอ่อ…เอ่อ อะแฮ่ม”

ซิมฮาวอนปล่อยอาการไอแห้ง เขาต่อสู้กับตัวเองอย่างแรงกล้าเพื่อที่จะไม่ให้หลุดคำพูดออกมา“ ไอ้เด็กน้อยหยิ่งผยอง”

“ แล้วผมจะเจอเธอได้ไหม? หัวหน้ามูลนิธิ ที่ผมหมายถึง”

ดรูนหัวเราะกับคำถามนี้ก่อนตอบ

“ …เราจะเก็บมันไปคิดนะ”

เสียงของเขาเจือไปด้วยความขี้เล่นและความซุกซนเล็กน้อย

หลังจากนั้นก็หันกลับมาตรวจสอบเลข0เก้าหลักบนเช็คนั้น

* * * *

หลังจากหลุดออกจากซิมฮาวอนแล้ว ดรูนก็ปีนขึ้นเนินเขาเล็ก ๆ ด้านหลังที่พัก

ผืนนภาสีฟ้าที่ดูเหมือนว่ามันถูกทาสีและหญ้าสีเขียวที่แกว่งไปมาตามสายลมโชย เขามองเห็นผู้หญิงที่มีผมยาวสลวยท่ามกลางทิวทัศน์ที่สวยงามของธรรมชาติ

เธอคุกเข่าต่อหน้าหลุมศพแล้วจ้องมองอย่างมั่นคง ผมสีเข้มของเธอสั่นไหวไปในอากาศเหมือนเมฆ

ขากรรไกรผอมเพรียว จมูกสูง ดวงตาคู่หนึ่งที่ส่องแสงสีดำและขนตาที่หนาและสวยงามของเธอ ่งทั้งหมดนี้ทำให้เธอดูเหมือนหลุดออกมาจากภาะวาด

ดรูนเดินขึ้นไปแล้วนั่งลงข้างๆเธอ

“ ทำไมคุณถึงจ้องมองหินหลุมฝังศพนี้ทุกวัน?”

เธอเงยหัวขึ้นเล็กน้อย เธอยังคงนิ่งเงียบราวกับว่าเธอกำลังคิดถึงบางสิ่งอยู่ก่อนที่จะส่ายหัว

ความคิดเห็น