ตอนที่ 304
บทที่ 670. เรื่องราวที่ไม่ควรมีอยู่จริง (11)
October 22, 2026
บทที่ 670. เรื่องราวที่ไม่ควรมีอยู่จริง (11)
[4 เมษายน – สถานีพอร์ทัล]
เรเชลมาถึงเกาหลีผ่านทางพอร์ทัลระหว่างประเทศ อีเวนเดลก็ตามมากับเธอด้วยเช่นกัน
เรเชลแต่งกายด้วยชุดธุรกิจธรรมดา แต่อีเวนเดลสวมหมวกและไม้เท้าของนักเวทย์ แฟชั่นของเธอประกาศอย่างชัดเจนว่า “ ฉันเป็นนักเวทย์!”
อาจเป็นเพราะเหตุนี้ ทุกคนถึงจ้องมองมาเมื่อพวกเขาออกจากช่องทางวีไอพี พลเมืองที่จำเรเชลได้เริ่มใช้สมาร์ทวอทชถ่ายรูป
แต่ก่อนที่พวกเขาจะถ่ายรูปได้มากกว่าหนึ่งหรือสองภาพ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของช่องแคบก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขานำเรเชลและอีเวนเดลไปยังรถลีมูซีนอย่างรวดเร็ว
“ เราหวังว่าคุณจะเดินทางอย่างปลอดภัยครับ”
“ขอบคุณ.”
เรเชลขึ้นรถลีมูซีนหลังจากได้รับคำทักทายอันอบอุ่นจากเจ้าหน้าที่ แต่เธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบกับใครบางคนในรถ
เรเชลถึงกับสะดุ้งเมื่อพบกับดวงตาของบุคคลนี้
จริงๆแล้วเธอคาดหวังว่ายูยอนฮาจะมาพบเธอ อย่างไรก็ตาม บุคคลนั้นคือ แชนายอน
“โย่ว”
แชนายอนพูดด้วยรอยยิ้ม เรเชลพยักหน้าโดยไม่ได้พูดอะไรมาก แต่อีเวนเดลสั่นเทาทันทีที่เธอเห็นแชนายอน
เธอเกือบจะมีอาการชัก
“ อีเวนเดล วันนี้เธอดูน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ”
แชนายอนมอบยิ้มอย่างน่าสะพรึงกลัวไปหาอีเวนเดล
“ ยังไงก็เถอะ มีสิ่งสำคัญที่ฉันต้องบอกเธอ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เรเชลหันไปมองอีเวนเดลและเห็นความลังเลของเธอ ขณะนั้นแชนายอนเอื้อมมือไปข้างหน้าและดึงข้อมือเล็ก ๆของอีเวนเดล
“ ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ทำอะไรไม่ดี”
“อื้อออ!”
การต่อต้านของอีเวนเดลไม่ได้มีผลกับแชนายอน เมื่อจับอีเวนเดลด้วยความแข็งแกร่งเหนือธรรมชาติของเธอเอาไว้ แชนายอนจึงหันกลับไปพูดกับเรเชล
“ เธอได้รับจดหมายเชิญไปงานเลี้ยงใช่ไหม?”
เรเชลพยักหน้า
“ อย่าพาอีเวนเดลไปด้วย”
“… ?”
เรเชลเงยศีรษะของเธอ เหตุผลที่เธอพาอีเวนเดลมาที่เกาหลีไม่ใช่เพื่อไปที่แกนช่องแคบใต้ดิน แต่เพื่อดึงดูดนักลงทุนต่างชาติ ท้ายที่สุด อีเวนเดลต้องการทรัพยากรทางการเงินในระดับที่สูงขึ้นเพื่อพัฒนาเวทมนตร์ของสัตว์วิเศษของเธอ
“ เราตัดสินใจลงทุนในฐานที่มั่นและค่าใช้จ่ายด้านการวิจัยของอีเวนเดล ดังนั้นไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้”
แชนายอนพูดราวกับว่าเธอรู้ว่าเรเชลกังวลอะไร
แต่ในเวลานั้น จู่ ๆ แชนายอนก็ชี้ไปที่เท้าของเรเชล
“ เดี๋ยวก่อน นกตัวนั้น มันมาจากที่ไหน?”
สายตาของเรเชลมองติดตามแชนายอนและลงมาบนเท้าของเธอ นกนอนตัวหนึ่งนอนหลับสนิทเหมือนงูกำลังขดตัว
‘เขาตามฉันมาตลอดทางเลยหรอ?’ เรเชลยิ้มอย่างแผ่วเบาและตอบ
“ นี่คือสปาร์ตัน”
“ …โอ้ สปาร์ตันใช่ไหม?”
“อื้ม”
“ เธอพบเขาที่ไหน เขาดูเหมือนนกอินทรี”
“ ฉันไม่แน่ใจ แต่ฉันก็อยากรู้ อีเวนเดลก็เช่นกัน”
“… ?”
เรเชลจ้องมองสปาร์ตันด้วยสายตาอ่อนโยน เมื่อมองดูเขาเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นลึกลับจากใจของเธอ เธอก็ไม่แน่ใจว่าทำไม แต่เธอก็ไม่ได้เกลียดมัน ในความเป็นจริงความรู้สึกนี้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและสบายใจเกือบเหมือนการพบของมีค่าที่หายไป
“ …คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร?”
แชนายอนขมวดคิ้วขณะที่เธอมองไปมาระหว่างสปาร์ตันกับเรเชล อย่างไรก็ตาม เรเชลไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม
อีเวนเดลคว้าสปาร์ตันขึ้นมาและกอดเขาไว้ในอ้อมแขนของเธอ