ตอนที่ 305
บทที่ 671. เรื่องราวที่ไม่ควรมีอยู่จริง (12)
October 22, 2026
บทที่ 671. เรื่องราวที่ไม่ควรมีอยู่จริง (12)
ผมเปิดประตูออกไป ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดมิด ชายห้าคนสวมสูทยืนอยู่ตรงนั้น ผมตื่นตัวทันที แต่เมื่อผมเห็นหน้าคน ๆ ความงุนงงก็เข้ามาแทนที่
เขาเป็นคนคุ้นเคยกับผม เขาไม่รู้จักผม แต่ผมรู้จักเขา“สวัสดี”
“….”
ในขณะที่ผมยืนอยู่ในความงุนงง เขาก็โค้งคำนับด้วยความเคารพ
“ผมชื่อจินเซชาน เรามาจากบริษัทเภสัชกรรม คุณคือเภสัชกรบนหน้าผาแห่งจุดจบใช่ไหมครับ?”
**
[15 เมษายน – คฤหาสน์ของตระกูลยู]
“ฮึบบบ….”
ยูยอนฮาสูดหายใจลึก ๆ ที่ด้านหน้าประตูห้องหลัก หัวใจของเธอเริ่มเต้นดังขึ้น
ที่ผ่านมา ประตูนี้เป็นของพ่อเธอ เขากำลังคิดอะไรอยู่? เขากำลังกลัวเหมือนกันไหม? หรือว่าเขายอมรับชะตากรรมของเขาและไม่พอใจลูกสาวของตัวเอง?
ยูยอนฮากัดฟันแน่นและเปิดประตูอย่างช้า ๆ หลังจากเสียงเคาะจบลง
“… .”
จากช่องว่างที่เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ เธอเห็นด้านหลังของยูจินวอง ดูเหมือนว่าเขากำลังจัดเอกสารอยู่ เมื่อรู้สึกถึงการปรากฏตัวของยูยอนฮา, ยูจินวองก็หันกลับมาและยิ้มอย่างเจื่อนๆ“ คุณอยู่ที่นี่เอง”
ยูจินวองปฏิบัติต่อเธอเหมือนที่เคยทำมาตลอด อย่างไรก็ตาม ยูยอนฮาไม่สามารถยิ้มออกมาได้ เธอจะยิ้มได้ไง? หลังจากเรื่องทั้งหมดจบลง เวลาสำหรับการอำลาของพวกเขากำลังใกล้เข้ามา“… .”
“ …มันดีแล้ว ยอนฮา”
เมื่อยูยอนฮาจ้องมองเขาอยู่เรื่อย ๆ ยูจินวองก็เริ่มพูดก่อน เขายิ้มอย่างซุกซนเหมือนเด็กวัยรุ่น
“ แม้ว่าพ่อจะถูกขัง หนูก็ยังมีแม่อยู่ ตอนนี้เธอภูมิใจในตัวหนูมากกว่าที่พ่อเป็น พ่อแน่ใจว่าหนูจะไม่สังเกตเห็นแม้ว่าตัวปัญหาอย่างพ่อหายจะหายไป”
ยูยอนฮายังไม่ได้บอกแม่ของเธอเกี่ยวกับแผนการของเธอ มันจะดีกว่าที่คนน้อยๆจะรู้เกี่ยวกับแผนของเธอ
“ …คุณพ่อสบายดีไหมคะ?”
ยูยอนฮาถามอย่างระมัดระวังยูจินวองยิ้มและพยักหน้าเบา ๆ ราวกับว่าเธอไม่ควรถามคำถามเช่นนั้น“แน่นอน อันที่จริงพ่อมีความสุขที่ได้มีโอกาสทำเช่นนี้”
“… .”
ยูยอนฮาไม่ตอบ ในฐานะที่เป็นลูกสาวของยูจินวอง เธอรู้ว่าความฝันของเขาคืออะไร – กลายเป็นฮีโร่ระดับมาสเตอร์ที่ทุกคนในโลกให้ความเคารพนับถือ และกลายเป็นไอดอลสำหรับเด็ก ๆ ที่มีความฝันที่จะเป็นฮีโร่แต่หลังจากวันนี้ ความฝันของเขาจะถูกบดขยี้ลงทั้งหมด ชื่อของเขาจะถูกทำให้เสื่อมเสียชั่วนิรันดร์“… ยอนฮา.”
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของยูยอนฮานั้นไม่ดีขึ้น ยูจินวองทำใบหน้าให้จริงจรังมากขึ้น จากนั้นเขาก็พูดอย่างใจเย็น
“ พ่อใช้ชีวิตด้วยความเสียใจตลอดชีวิตเกี่ยวกับอุบัติการณ์ควังโอ และทุกสิ่งที่พ่อทำลงไป แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมทำสิ่งที่จิตสำนึกของตัวเองบอกให้ทำ”
ยูจินวองหลับตาช้า ๆ ราวกับว่าเขากำลังนึกถึงบางสิ่งจากอดีตอันไกลโพ้น“ เป็นเพราะหนู พ่อถึงได้ช่วยเด็กคนหนึ่งไว้ คนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ใช่พ่อ… แต่เป็นหนู ดังนั้นพ่อจะฟังหนูในครั้งนี้ด้วย มโนธรรมที่ยึดถือพ่อที่ทำให้พ่อเป็นตัวของตัวเอง…คือหนู ยอนฮา”ยูยอนฮาปิดปากเธอ เธอรู้สึกเหมือนน้ำตากำลังไหลลงมา แต่เธอกลั้นเอาไว้ถ้าเธอร้องไห้ มันจะแย่ลงไปอีกเธอไม่สามารถผสมผสานความรู้สึกส่วนตัวกับธุรกิจได้เธอเริ่มคิดอย่างอื่นยูจินวองพูดถึง ‘เด็ก’ใครคือ ‘เด็ก’ คนนั้น?ยูยอนฮาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ