ตอนที่ 306
บทที่ 672. เรื่องราวที่ไม่ควรมีอยู่จริง (13)
October 22, 2026
บทที่ 672. เรื่องราวที่ไม่ควรมีอยู่จริง (13)
คิมซูโฮที่อยู่ในชุดโค้ทปลายยาวมองดูสถานที่จัดงานเลี้ยง แขกที่มีชื่อเสียงส่วนใหญ่ยุ่งกับการพูดคุยกัน แต่เนื่องจากเขามาสายเกือบ 40 นาที เขาจึงไม่สามารถเข้าร่วมในการสนทนาใด ๆ ได้
คิมซูโฮเดินผ่านห้องโถงขนาดใหญ่และมองยูชีฮยอค, ยูจินวอง, นิโคลัส และฮีโร่ ที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ เขาพบว่ามันค่อนข้างน่าสนใจที่ฮีโร่ที่เขาเคยเห็นทางทีวีเมื่อตอนที่เขายังหนุ่มล้วนมารวมตัวกันที่นี่
“ ไอ้หยา นั่นไม่ใช่ฮีโร่แห่งอนาคตของเราหรือ ~!”
ในขณะนั้น มีคนเข้ามาหาเขา และแกล้งทำตัวเป็นมิตร คิมซูโฮสั่นเล็กน้อยขณะที่เขาหันไปทางด้านข้าง
นั่นคืออดีตประธานาธิบดีแห่งเกาหลีคิมซุกโฮ
“ …สวัสดีครับ ศาสตราจารย์คิมซุกโฮ”
เขาได้ยินจากยุนซึงอาว่า คิมซุกโฮสนุกกับการถูกพูดถึงในฐานะศาสตราจารย์ คิมซูโฮปฏิบัติตามคำแนะนำของเธอและดูเหมือนว่ามันจะทำงานได้ดี เมื่อเห็นรอยยิ้มบานบนใบหน้าของคิมซุกโฮ
“ ฮ่าฮ่าฮ่า ยินดีที่ได้พบคุณ ผมได้ยินมาว่าคุณมาช้าเพราะภารกิจ”
“ ใช่ ต้องขอโทษด้วยครับ”
“ไม่จำเป็น. ผมเองก็มาสายเล็กน้อยเช่นกัน”
เมื่อคิมซุกโฮปล่อยเสียงหัวเราะ แขกผู้มีเกียรติคนอื่น ๆก็มารวมตัวกันรอบตัวเขา คิมซูโฮ รู้จักและจดจำใบหน้าของพวกเขาได้ จากรายชื่อคนที่ยุนซึงอาส่งมาให้พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่เรียกว่า ‘พรรคิมซุกโฮ’
“ ไอหยา มารยาทของฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย? ซูโฮ ให้ผมแนะนำคุณกับพวกเขา นี่คือหัวหน้าแผนกประเมินของสมาคมคิมออน”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมคือคิมออน ผมได้ยินเรื่องของคุณมาจากหลายคน ฮีโร่ระดับสูง คิมซูโฮ-nim”
คิมออนยื่นมือออกมาพร้อมกับรอยยิ้มแปลก ๆ
สำหรับกการบันทึกนั้น แผนกประเมินผลเป็นส่วนหนึ่งของสมาคมที่จัดอันดับและประเมินผลวีรบุรุษ เนื่องจากชื่อเสียงและเงินเดือนของฮีโร่ขึ้นอยู่กับอันดับของพวกเขา แผนกประเมินผลจึงมีอำนาจค่อนข้างมาก
“…ยินดีที่ได้รู้จัก ผม คิมซูโฮครับ”
คิมซูโฮจับมือของเขาอย่างเชื่องช้า
ต่อไปเขาได้พบกับหัวหน้าแผนกธุรการฝ่ายกิจการต่างประเทศ กรมช่วยเหลือต่างประเทศ ฯลฯ …. หลังจากที่คิมซูโฮจับมือกับทุกคน คิมซุกโฮก็หัวเราะอย่างสนุกสนาน
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ โอเค หัวหน้าคิม ไม่มีช่องว่างสองสามอันสำหรับตำแหน่งฮีโร่ระดับมาสเตอร์เลยเหรอ?”
“ ใช่ มีคนเสียชีวิตเล็กน้อยในช่วงสงคราม และอีกไม่กี่คนที่ถูกขับไล่ออกจากการไม่ตอบรับหมายเรียกระหว่างสงคราม”
“ Tsk พวกทหารหนีเกณฑ์…. ช่างเป็นฮีโร่ฮีโร่ไร้ยางอาย มีหลายคนที่ตาบอดด้วยเงินและชื่อเสียง ตอนที่ผมอายุเท่าพวกเขา ผู้คนก็กลายเป็นวีรบุรุษเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไม่มีใครใส่ใจเรื่องเงินและชื่อเสียงสักคน”
คิมซุกโฮพึมพำอย่างไม่มีความสุขก่อนที่จะหันไปหาคิมซูโฮและยิ้มออก
“ เราต้องการฮีโร่มากๆเช่นซูโฮ”
“…ขอบคุณสำหรับคำชมครับ”
คิมซูโฮผงกหัวของเขาอย่างหงุดหงิด
หลังจากนั้น
เพียงคลิกเดียว ไฟก็ส่องสว่างห้องที่ปิดอยู่
มันเป็นเหตุการณ์หรือการโจมตีหรือไม่?
ในขณะที่ทุกคนยืนนิ่งระวังสปอตไลต์เล็ก ๆ ส่องไปทางทิศใต้ของห้องโถงปาร์ตี้
“…อะไร?”
คิมซุกโฮและแขกผู้มีเกียรติท่านอื่นก็หันมาสนใจในทิศทางนั้นทันที
ผ้าม่านยกขึ้น บนเวทีว่างเผยให้เห็นโฮสต์ของงานปาร์ตี้ – ยูยอนฮา เธอแสดงมารยาทที่เหมาะสมกับตำแหน่งของเธอและทักทายแขก
“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อยูยอนฮา ฉันอยากจะขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกคนที่มารวมตัวกันที่นี่ในวันนี้ แน่นอนว่าฉันจะจ่ายเงินให้แขกแต่ละคนที่มาเยี่ยมชมเพื่อขอบคุณพวกเขา”
เธอขอบคุณแขกที่มาก่อนจะตัดตรงไปที่การไล่ล่า ยูยอนฮาไม่ต้องการทำลายสถานการณ์ที่เธอเขียนไว้
“ คนแรก ประธานไอลีนของวิหารแห่งความยุติธรรม ความกล้าหาญของคุณกลายเป็นสัญญาณไฟทรงพลังต่อต้านสงครามของมนุษยชาติต่อบาอัล เราชื่นชมคุณจากก้นบึ้งของหัวใจของเรา”
ยูยอนฮาพูดด้วยเสียงอ่อนโยน ในขณะเดียวกันสปอตไลต์ก็ขยับและฉายแสงตรงไปที่ไอลีน ช็อคโกแลตที่พึ่งเคี้ยวไปได้แค่ครึ่งอัน ไอลีนโบกก่อนจะเช็ดปากอย่างรวดเร็วและยิ้มอย่างเขิน ๆ
แปะ แปะ แปะ –
ยูยอนฮาตบมือก่อนซึ่งในที่สุดก็แผ่ออกไปและเต็มไปด้วยเสียงปรบมือทั้งห้อง ไอลีนลืมสิ่งที่ต้องทำและก้มศีรษะที่เธอแดงก่ำซ้ำ ๆ
“ ต่อไปคือ เรเชลผู้ซึ่งพลังธาตุของเธอช่วยชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วนผ่านพลังที่ชัดเจนและบริสุทธิ์ จะต้องมีคนหลายแสนคนที่กำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเพราะช่วยชีวิตเอาไว้โดยคุณ”
แปะ แปะ แปะ –
ดูเหมือนว่าตอนนี้เป็นเวลาของความเพลิดเพลิน คิมซูโฮปรบมือในขณะที่เขากำลังมองยูยอนฮาพูดบทพูดของเธอ
“….ขอบคุณ.”
เรเชลยิ้มอย่างขวยเขินกับคำสรรเสริญของยูยอนฮา และผู้ชายหลายคนก็เขินอายเมื่อมองเธอ
ยูยอนฮายังคงชื่นชมแขกผู้มีเกียรติด้วยลิ้นเงินของเธออย่างต่อเนื่อง ยุนซึงอา,ยูชีฮยอค, แชนายอน, อียองฮาน, คิมซูโฮ และแม้แต่ ชินจงฮัก ที่ไม่ได้อยู่ด้วย …
คิมซูโฮรู้สึกว่าหัวใจของเขาอุ่นขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป
“ ช่างน่ารังเกียจจริงๆ”
อย่างไรก็ตาม จินซาฮยอคดูเหมือนจะคิดเป็นอย่างอื่น คิมซูโฮประหลาดใจกับการปรากฏตัวขึ้นฉับพลันของเธอ แต่เขาก็สงบลงและกระซิบข้างหูเธอ
“ เงียบน่า ”
“ นายเป็นใครที่จะบอกว่าฉันควรทำอะไร?”
“…อะไร?”
“ หุบปากน่า”
“… โธ่.”
มุมปากของคิมซูโฮบิดเบี้ยว ในขณะเดียวกันการถ่ายทอดการสรรเสริญที่บริสุทธ์กำลังสิ้นสุดลง
“ เหลืออีกสองคน”
สองคนสุดท้าย