ตอนที่ 309
บทที่ 675 เรื่องราวที่ไม่ควรมีอยู่จริง (16)
October 22, 2026
บทที่ 675 เรื่องราวที่ไม่ควรมีอยู่จริง (16)
ถ้ามีจะบอกความรู้สึก บางทีอาจจะเป็นความรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ
ไม่ใช่เพราะว่าตระกูลแชเข้ามาเกี่ยวข้องกับการทุจริต เธอได้แก้ไขในชะตากรรมนี้เมื่อเธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆกับแชจินยุน
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองได้ลืมเรื่องบางอย่างที่สำคัญไป
และทุกครั้งที่เธอรู้สึกแบบนี้ เธอก็จะเล่นสร้อยคอของตัวเอง
อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกที่ขัดแย้งกันนี้ก็ชัดเจนขึ้นเมื่อเธอสัมผัสสร้อยคอ
มีใครบางคนมอบสร้อยคอนี้ให้กับเธอ เธอต้องคืนมัน แต่เธอจำไม่ได้ว่าต้องคืนใคร ทุกครั้งที่เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจำได้ การลืมเลือนที่ไม่ต้องการก็จะกลับมาภายในหัวของเธอ
-กรี๊ซซซซ!
“ อ๊ะ กรี๊ซซ!”
ในขณะนั้น เสียงกรีดร้องดังขึ้น ด้วยความตกใจ แชนายอนเงยหัวเธอขึ้นมาทันที เรเชลซึ่งกำลังนั่งอยู่ในห้องเดียวกันกับเธอในฐานะพยานยืนยันก็แสดงอาการตกใจเช่นกัน
เสียงกรีดร้องดังกล่าวมาจากสปาร์ตันซึ่งนอนอยู่บนตักของเธอ
-กรี๊ซซซซซ! กรี๊ซซซซ!
“ ส, สปาร์ตัน? ก- เกิดอะไรขึ้น…?”
-กรี๊ซซซ! กรี๊ซซซซ!
เขาเหมือนจะมีอาการชัก
“เ-เฮ้! ทำอะไรสักอย่างกับเขาที!”
ฮีโร่คนอื่น ๆซึ่งเคยดำรงตำแหน่งเป็นผู้ทดสอบได้แต่ขมวดคิ้ว ยูชีฮยอคซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับยูจินวอง ทำหน้าบึ้งอย่างหนักโดยเฉพาะ
“สปาร์ตัน – สปาร์ตัน -!”
-Kiee …
เมื่อเรเชลคว้าปีกของเขาและกระซิบเบาๆ สปาร์ตันก็หยุดลง แต่แล้วเขาก็เริ่มจ้องมองวอลล์เปเปอร์ของเรเชลบนสมาร์ทวอทช สิ่งแรกที่เริ่มต้นด้วย tk- tk- tk- เปลี่ยนเป็น tudududududu- อย่างรวดเร็ว!
มันเหมือนกับว่านกหัวขวานได้พัฒนาเป็นสว่านไฟฟ้า
“ ตอนนี้อะไรล่ะ?”
เรเชลเปิดสมาร์ทวอทช์ของเธอด้วยความประหลาดใจเมื่อเธอสงสัยว่าตัวเองพลาดบางอย่างไป
แต่เธอไม่พบสิ่งผิดปกติ – มีเพียงข้อความจากการเชื่อมต่อที่ถูกตั้งค่าเป็นเพื่อน VVIP
ใช่แล้ว ข้อความมาจากยูยอนฮา
แชนายอนที่กำลังดูอย่างสงสัยถามขึ้น
“…มันคืออะไร?”
“ ฉันไม่รู้”
“ ดูเหมือนว่านกหัวขวานต้องการให้เธอเช็คสมาร์ทวอทช เธอได้รับบางอย่างหรือเปล่า?”
“ ฉันได้รับข้อความจากยอนฮา แต่นั่นมัน….” [1]
“ …โย่คุณสามารถเลือกระหว่างการพูดที่สุภาพและการพูดที่ไม่เป็นทางการแทนที่จะผสมทั้งสองเข้าด้วยกันได้หรือไม่”
เรเชลกระพริบตาเธอบ่อย ๆ และจ้องมองแชนายอน จากนั้นเธอลดสายตาลงโดยไม่ตอบกลับและอ่านข้อความของยูยอนฮา
ในทันใดนั้น ใบหน้าของเธอแข็งทื่อ แต่มันไม่ใช่แค่ใบหน้าของเธอ ร่างกายของเธอแข็งเหมือนก้อนหินราวกับว่าเธอจมดิ่งอยู่ในความคิด
แชนายอนเงยหน้าขึ้นมามองแล้วถาม
“อะไร? มันคืออะไร? มีอะไรเกิดขึ้นหรอ?”
“…”
เรเชลไม่ตอบ
“สวัสดี? เธอได้ยินฉันไหม?”
เธอไม่สนใจแชนายอน ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่แชนายอนถาม
แชนายอนโกรธมากเล็กน้อยจนต้องขมวดคิ้วและเปิดสมาร์ตวอทช์ของตัวเอง
เธอมีข้อความใหม่นับไม่ถ้วน
ในจำนวนข้อความเหล่านั้น กลับมาปรากฏของยูยอนฮาโดดเด่นออกมา
แชนายอนคลิกมันโดยไม่ได้คิดอะไรมาก
หลังจากนั้นทันที แชนายอนก็แสดงอาการตกใจเหมือนที่เรเชลกำลังเป็น
ความคิดของเธอหยุดลงและร่างกายของเธอก็เช่นกัน
มีเพียงดวงตาของเธอที่ค่อย ๆ ขยับขึ้นและลงอ่าน ‘คำบางคำ’
“… .”
‘คำบางคำ’ เป็นชื่อสามัญ
แต่ในขณะเดียวกันมันก็ไม่ธรรมดา
ข้อความที่ยูยอนฮาส่งมานั้นมีชื่อของใครบางคนอยู่
แชนายอนจำชื่อนี้ไม่ได้
อย่างไรก็ตามเธอรู้สึกคุ้นเคยกับดวงตาของเธอ
แชนายอนจับสร้อยของเธอโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเธอค่อย ๆ เงยหัวขึ้น เรเชลที่ดูเหมือนได้รับข้อความเดียวกับเธอกำลังจ้องมองกลับมา
เมื่อดวงตาของพวกเขาประสานกัน เรเชลก็ถามขึ้น
“ …คิมฮาจินคนนี้…เขาคือใคร?”
แชนายอนไม่สามารถตอบได้
พวกเขาทั้งสองต้องการเวลาสำหรับการไตร่ตรองอย่างลึกซึ้ง
**
—หนึ่งเดือนผ่านไป แต่การพิจารณายังคงดำเนินอยู่ คิมซุกโฮและอียุกโฮยังคงอ้างว่าเป็นผู้บริสุทธิ์กำลังรับคำวิพากษ์วิจารณ์จากประชาชน ในทางกลับกันยูจินวองได้ยอมรับความผิดของเขาและถูกตัดสินลงโทษในหลายข้อหา แชจูชึลยืนอยู่ในตำแหน่งที่ไม่เหมือนใคร โดยคำนึงถึงว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้ให้ข้อมูลในคดีนี้ ผลงานที่เขาทำในช่วงสงครามต่อต้านออร์เดนและสุขภาพร่างกายที่แย่ลงของเขาเนื่องจากอายุที่มากขึ้นและการมีส่วนร่วมในสงครามปีศาจครั้งใหญ่….
“ …สิ่งต่าง ๆ กำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว”
ผมยังคงอยู่ในกระท่อมบนหน้าผาของเทือกเขาแอลป์ กำลังดูทีวีขณะที่เคี้ยวซีเรียลไปด้วย
[การเปิดโปงสมาคมฮฺีโร่] อายุหนึ่งเดือนยังไม่หายไปในรอบข่าว
“เฮ้อ”
ไม่ว่าในกรณีใดๆ มันไม่ได้รู้สึกแย่นักเมื่อมองไปที่โลกที่มุ่งไปสู่ ’เรื่องราวที่ไม่ควรมีอยู่จริง’
จริงๆแล้วผมมีความสุขมาก ไม่เพียงแต่โลกนี้จะรอดพ้นจากความทุกข์ยากที่รู้จักกันในชื่อว่าBaalแล้ว แต่มันยังอยู่ในขั้นตอนการกำจัดเนื้องอกมะเร็งที่ยังคงอยู่ในสมาคมฮีโร่
แต่การตั้งค่าให้ผู้บริหารของสมาคมสมรู้ร่วมกับปีศาจเพื่อรักษาอำนาจของพวกเขา….
ไม่สิ
ผมควรหยุดพูดถึงสิ่งต่าง ๆ ว่า “การตั้งค่า” ผมไม่ควรใช้คำนั้น
ท้ายที่สุดแล้วมันทำให้ผมรู้สึกเศร้า
ก๊อก ก๊อก—
ในขณะนั้น มีใครบางคนมาเคาะประตู
แขก?
ผมปิดสมาร์ทวอทและลุกขึ้นจากเก้าอี้
แม้ว่าโลกจะหมุนค่อนข้างเร็ว แต่ผมก็ยังใช้ชีวิตยามว่างไปเรื่อยๆ
ก๊อก ก๊อก—