ตอนที่ 312
บทที่ 678 บทส่งท้าย (1) เรื่องราวของผม
October 22, 2026
บทที่ 678 บทส่งท้าย (1) เรื่องราวของผม
“ลุกขึ้น ~ ลุกขึ้น ~ ลุกขึ้น ~”
เสียงน่ารักๆดังก้องอยู่ข้างหูของผม อาจเป็นเพราะผมยังง่วงอยู่ มันเลยฟังเหมือนเสียงนกร้อง
“ลุกขึ้น ~ เร็วเข้าาา~”
ไหล่ของผมสั่น ดูเหมือนว่ามือเล็กๆ นี้มีพลังผลักดันที่ดีเลยนะ
แม้ว่าอาการง่วงนอนจะหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ผมก็ยังคงตั้งใจใช้ความระมัดระวังเพื่อที่จะหยุดยั้งความหงุดหงิดจากปากของผม
“ฉันบอกให้ลุก….”
หลังจากเขย่าผมมาเป็นเวลานาน อีเวนเดลก็โอบแขนของเธอแล้วจ้องมองมาที่ผมพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมอง จากนั้นผมก็ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นใบหน้ามุ่ยของอีเวนเดลแล้ว ผมก็อดยิ้มไม่ได้
“อ่า เธอตื่นแล้วแหะ ~”
“ …ใช่ ฉันตื่นแล้ว”
เมื่อนอนหลับ ผมกอดอีเวนเดล และเธอก็มุดเข้าหน้าอกของผมเหมือนลูกสุนัข เธอหัวเราะคิกคักอย่างน่ารัก
ผมลูบผมของอีเวนเดล ผมหันหน้าเข้าหาหน้าต่าง เนินเขาสีเขียวเข้ามาในดวงตาของผม แสงสว่างจากแสงอาทิตย์ที่อบอุ่นทำให้ย่านที่พักอาศัยถูกวางไว้ตรงหน้า
สถานที่แห่งนี้คือ เมืองแห่งการรักษา ที่สร้างขึ้นโดยมูลนิธิการกุศลกระดาษสี
3 เดือนที่ผ่านมา ผมลงมาจากเทือกเขาแอลป์มาที่เมืองนี้และกลายเป็น ‘เภสัชกร’ อย่างเป็นทางการ
“ฮาจิน ฉันหิวแล้วอะ ฉันต้องกินอาหารเช้านะ”
เสียงที่นุ่มนวลของอีเวนเดลดังขึ้นจากหน้าอกของผม
“โอ้ หิวหรอ?”
“อื้อออ ~ ไปกันเถอะ ~”
อีเวนเดลตอนนี้โตพอที่จะใช้ในการใช้คำพูดสบายๆ แล้ว และผมก็ลุกขึ้นจากเตียง
เมื่อผมไปถึงโรงอาหารกับอีเวนเดล ราเชลและอีบยอลก็นั่งข้างกัน จ้องมองกัน การแสดงออกของพวกเธอแข็งทื่อราวกับว่าพวกเธอพูดคุยเรื่องที่เคร่งเครียด แต่พวกเธอเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นผมและอีเวนเดล
ราเชลทักทายก่อน
“ตื่นแล้วหรอ? ทำได้ดีมาก อีเวนเดล”
“อื้ออ ~”
อีเวนเดลรีบลุกขึ้นและนั่งระหว่างราเชลกับอีบยอล ผมนั่งลงบนฝั่งตรงข้าม หันหน้าไปทางอีเวนเดล จากนั้นผมก็ถามอีบยอลและเรเชล
“คุยเรื่องอะไรกันอยู่หรอ?”
พวกเธอสองคนแลกเปลี่ยนสายตาก่อนที่จะยักไหล่และพูดประโยคหนึ่ง
“เรากำลังพูดถึงอีเวนเดล”
“…สามเดือนแล้วที่ฉันเริ่มพักที่นี่กับอีเวนเดล และเรเชล”
“อา ~”
เรเชลและอีบยอลแลกเปลี่ยนสายตาก่อนที่จะปล่อยไอเล็กๆ ออกมา อากาศแปลกๆ ไหลไปมาระหว่างพวกเธอ ผมไม่ได้ขุดมันลึกเกินไปและเอื้อมมือหยิบขนมปังจากโต๊ะ
นิบเบิลบนขนมปัง ผมมองไปรอบๆ คนที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่ทุกวัน
พวกเธออยู่เคียงข้างผมตลอด 3เดือนที่ผ่านมาโดยไม่สูญเสียความทรงจำในตัวผม ใช่ 3เดือนผ่านไปแล้วตั้งแต่ผมเริ่มอยู่กับพวกเธอ
หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ ไม่น่าแปลกใจที่ยูยอนฮา ผู้ซึ่งเป็นผู้กระทำผิดที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ส่วนใหญ่ หลังจากได้ยินว่าผมถูก ‘ลบ’ จากโลกนี้ เธอก็เข้าใจผิดเหมือนอย่างเคย
มันคืออะไรอีกนะหรอ? ‘นั่นคือการเสียสละของนาย’ ไม่ว่าในกรณีใด เธอก็โพล่งสิ่งที่เข้าใจยากและค้นคว้าวิธีนำการดำรงอยู่ของผมกลับคืนมา
ตอนแรกเธอน่ารักตอนที่เธอเริ่มจากการรวบรวมทุกคนที่จำผมได้ รวมถึงยูยอนฮาด้วยตัวเอง มีเก้าคน
: แชนายอน, เรเชล, อีเวนเดล, ชอคจุนกยอง, เจน, ดรูน, จินเซยอน และ อีบยอล
น่าเสียดายที่คิมซูโฮและชินจงฮักที่ไม่รู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ควังโอ และขาดการเชื่อมโยงที่สำคัญเช่น อีเวนเดลไม่สามารถจำผมได้
หลังจากนั้น ยูยอนฮาก็เริ่มทำการทดลอง ก่อนที่ผมจะคิดหยุดเธอ เธอใช้เงินหมื่นล้านวอน
แต่ก็ไม่ได้ผลตามที่คาดหวัง และยูยอนฮาลงเอยด้วยการเสนอตำแหน่งซีอีโอของ Essential Pharmacy
แต่เนื่องจากผมไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นคนที่คู่ควรกับตำแหน่งนั้น ผมจึงตัดสินใจเข้ามาเป็นนักวิจัย ท้ายที่สุดเป้าหมายของผมคือการช่วยเหลือผู้คนให้มากที่สุด
“มันเป็นยังไง? ดีไหม?”
ในขณะนั้น อีบยอลก็ถามขึ้น ตัดสินจากสายตาของเธอแล้วมันเต็มไปด้วยความคาดหวัง ดูเหมือนว่าเธอเป็นคนที่อบขนมปังนี้
ผมพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
“อื้ม อร่อยเลย”
“ดีใจจัง….”
อีบยอลถอนหายใจอย่างโล่งอก นั่นเป็นสิ่งที่น่ารัก ผมจ้องที่อีบยอลสักพักก่อนจับมือเธอจากใต้โต๊ะ
“อา”
เสียงที่น่าอายหลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ
“แค่กๆ”
แน่นอน ราเชลปล่อยให้เสียงไอแห้งๆ ออกมา
อีบยอลสั่นไหวและปล่อยผมไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ผมเกาหัวอย่างไม่เกรงใจ
“โอ้แล้วคุณราเชลเป็นยังไงบ้างครับ?”
“…ฉันยังคงค้นหาสิ่งที่ฉันแสวงหาอยู่เสมอ การคืนชีพของอังกฤษและสมาคมราชสำนักอังกฤษ นั่นคือเหตุผลที่ฉันไป Cube เมื่อหลายปีก่อน”
ราเชลยิ้มอย่างอ่อนหวาน เช่นเดียวกับที่เธอพูด ราเชลใช้ชีวิตของเธอเพื่อการฟื้นฟูประเทศอังกฤษและสมาคมศาลอังกฤษ และเมื่อเธอได้มีส่วนร่วมอย่างมากในช่วงสงครามปีศาจครั้งใหญ่ ตอนนี้ควรเป็นเวลาที่เหมาะสม ท้ายที่สุดแล้วการพูดถึงการฟื้นฟูกำลังได้รับแรงฉุดในอังกฤษ
“แน่นอนว่ายังคงมีอุปสรรคหลายอย่างที่ต้องผ่านพ้นไป แลนแคสเตอร์ก็ยังมีชีวิตอยู่เช่นกัน”
“…เขา?”