บทที่ 680 บทส่งท้าย (1) เรื่องราวของผม (3)

บทที่ 680 บทส่งท้าย (1) เรื่องราวของผม (3)

“คุณนายอนมาหรอคะ?”

ราเชลผู้ซึ่งนั่งถัดจากยูยอนฮาเปิดตาเบิกกว้าง

“เธอควรถามเขานะ เขาน่าจะรู้ดีกว่าฉัน”

ยูยอนฮาชี้มาที่ผม

“ใช่ แชนายอนมาและจากไป เธอพูดเกี่ยวกับการพิชิตหอคอยที่กำลังจะถึงและไม่ได้พูดอะไรมาก”

“ใช่แล้ว การพิชิตหอคอยแห่งปาฏิหาริย์กำลังจะมาถึง….คุณนายอนต้องยุ่งจริงๆแล้วสิ”

ราเชลรู้สึกเสียใจเล็กน้อย

สำหรับบันทึก ไอลีนได้รับเลือกให้เป็นประธานคนใหม่ของสมาคมฮีโร่ และแชนายอนกลายเป็นฮีโร่ระดับมาสเตอร์ที่อายุน้อยที่สุด

เนื่องจากฮีโร่ระดับสูงหลายคนได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นตำแหน่งมาสเตอร์พร้อมกันนั้น ตำแหน่งที่มีเกียรติได้ไปหาแชนายอน ซึ่งอายุน้อยกว่าคิมซูโฮ 4 วัน

เหตุผลที่ราเชลเริ่มพูดกับเธออย่างเคารพนับถือก็เพราะตำแหน่งของเธอ ในฐานะเรเชลที่ยังเป็นฮีโร่เกรด 1 (อันดับที่ 79 ของโลก) เธอค่อนข้างจริงจังกับพิธีการ

“เธอไปที่นั่นอีกครั้งกับนายอนสิ….แค่พูดกับเธอแบบสบายๆ”

ยูยอนฮาส่ายหัวก่อนที่จะหันศีรษะมาหาผมอย่างรวดเร็ว

“นี่ เอานี่สิ”

ทันใดนั้นเธอก็หยิบกระดาษออกมา

“นี่อะไรน่ะ?”

“นายพักมาเยอะแล้ว ถึงเวลาเริ่มทำงานแล้วละ”

ยูยอนฮายิ้มอย่างซุกซน รอยยิ้มของเธอทำให้ผมกังวลอยู่เสมอ

คราวนี้เธอจะทำอะไร?

ผมกลืนน้ำลายลงดังเอื้อก และตรวจสอบเนื้อหาของกระดาษ

[แบบฟอร์มการร้องขอการแถลงข่าว]

“…อะไร? งานแถลงข่าว?”

“ใช่ สิทธิบัตรสำหรับการรักษาศีรษะล้านที่นายสร้างไว้ไง มีเหตุผลที่คุณเรียกว่า ‘เภสัชกรปาฏิหาริย์’ ในตอนนี้ ทุกคนกำลังพูดถึงนาย และนายเป็นฮีโร่ของผู้ชายทุกคนที่มีอายุระหว่าง 20 ถึง 90 เลยนะ”

“แต่งานแถลงข่าวมีไว้ทำอะไรละ?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีการดำรงอยู่ของนายอาจจะฟื้นขึ้นมาในโลกนี้ด้วยการแถลงข่าวครั้งนี้ก็ได้”

ผมหัวเราะเบาๆ ออกมาทันที

แค่สำหรับการรักษาศีรษะล้านเนี่ยนะ?

อย่างไรก็ตาม

ยูยอนฮาเลิกคิ้วอย่างแหลมคม

“ไม่ ฉันกำลังซีเรียสนะ การรักษาศีรษะล้านเป็นเรื่องใหญ่ มันเป็นสิ่งที่แม้แต่เวทมนต์ก็ล้มเหลวในการแก้ไขปัญหานี่ หากนายจัดการแถลงข่าว คนหลายหมื่นคนจะรุมล้อม นายรู้ไหมว่ามีกี่คนในโลกที่กำลังทุกข์ทรมานจากศีรษะล้านหรือบางส่วน? ในตะวันตกมากกว่าครึ่ง -”

“อ๊ะ จิ๊ หยุดเลย กับอีแค่วิธีแก้ศีรษะล้าน มันก็ไม่ได้ -”

“แค่?”

“…อ่อใช่ เธอไม่ได้บอกว่าเธอเป็นคนหัวล้านจากความเครียดหรอ?”

“อะไร? ไม่ ฉันไม่ย่ะ! เมื่อไหร่ที่ฉันพูดอย่างนั้นหะ!?”

“งั้นเอากลับไปเถอะ”

ผมส่งเอกสารคืนให้ยูยอนฮา เธอบุ้ยปากและนำแบบฟอร์มการร้องขอออกไป

ในขณะนั้น อีบยอลก็ถาม

“ยังไงก็เถอะ เธอไม่ได้มากับชอคจุนกยองหรอ?”

ดูเหมือนว่าอีบยอลมีความอยากรู้อยากเห็นสำหรับบางคนที่คุ้นเคย

“อืมมมม พวกเขาจะกลายเป็นเป้าหมายที่ต้องการอีกครั้งแล้วนะ”

“…เป้าหมายอีกครั้งหรอ?”

อีบยอลขมวดคิ้ว

“ใช่”

ยูยอนฮามองออกไปนอกหน้าต่างแล้วจ้องมองท้องฟ้าที่ห่างไกลจากนั้นก็พึมพำ