ตอนที่ 12
ตอนที่ 377
October 22, 2026
บทที่ 377 การสลับปริศนา (3)
ทีม ‘ไอลีนและเด็กๆ’ ยังมีเวลาว่างให้กับตัวเองและตอนนี้ก็เพลิดเพลินไปกับเวลาส่วนตัวอย่างไร้กังวล ชินจงฮักฝึกหอกของเขาที่ห้องรับแขกขนาดใหญ่ในขณะที่ยียองฮาก็นอนหลับอยู่บนเตียง
“ฉันสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้น~”
แม้แต่หัวหน้าทีมอย่าง ไอลีน ก็แค่คิดว่ารถไฟเป็นเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นไม่ใช่สิ่งที่สามารถตัดสินชีวิตหรือความตายของพวกเขาได้ ดังนั้นคนเพียงคนเดียวที่คิดเกี่ยวกับสิ่งที่ร้ายแรงในอนาคตคือ จินเซยอน จินเซยอน ศึกษาแผ่นพับที่มาพร้อมกับตั๋ว A Class อย่างรอบคอบ“จากแผ่นพับนี้รถไฟจะหยุดในแต่ละชั้นทันที ผู้เล่นจะไม่สามารถนั่งและทำอะไรไม่ได้เลยในรถไฟดังนั้น พวกมันต้องมีจ่ายใช้จ่ายในราคาที่เหมาะสม….”
ดิ้งงงงงงงงงงงงงง – เสียงที่ดังขึ้นอย่างฉับพลันขัดจังหวะโดยจินเซยอนซึ่งขมวดคิ้วขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอเห็นไอลีนถือเค้กช็อคโกแลตในมือของเธอ ดูเหมือนว่าเธอจะซื้อของว่างมาจากในรถไฟ เมื่อ ไอลีน เห็น จินเซยอน จ้องมองมาที่เธอ เธอก็ไอแห้งๆอย่างช้าๆ“อะแฮ่ม ดูเหมือนว่าขนาดของรถไฟขบวนนี้มันใหญ่เลยนะ! แต่ฉันเพิ่งได้รับข้อความว่ารถไฟเต็มแล้ว”
“คุณหมายถึง…มี NPC คนอื่นที่นั่งบนรถไฟด้วยงั้นเหรอ?”
“อาจเป็นไปได้ นอกจากนี้ผู้เล่น 403 คนมาที่นี่และส่วนใหญ่เป็นผู้ติดอันดับที่แสดงความสามารถของตนเองใน Crevon เธอเคยได้ยินเรื่องที่ปีศาจบางคนร่วมมือกันในนี้บ้างไหม”
จินเซยอน รีบเข้าใจว่า ไอลีน กำลังทำอะไรอยู่
“บางสิ่งอาจเกิดขึ้นใน Crevon ในขณะที่ผู้ติดอันดับทั้งหมดหายไป….”
“ใช่แล้ว~ ดังนั้นคำถามคือมีผู้ติดอันดับกี่คนที่สละสิทธิ์ในรถไฟขบวนนี้ โอ้ เธอยังมี แกนกลางแห่งหายนะ ใช่ไหม?”
“ใช่.”
พรรคพวกของ ไอลีน ได้รับ แกนกลางแห่งหายนะ จากการฆ่า มิโนทอร์ จินเซยอน ใช้มันนี้เพื่อแยกแยะผู้เล่นจากด็อปเปิลแกงเกอร์ เนื่องจาก แกนกลางแห่งหายนะ เป็นสิ่งที่พวกมันจะกระโจนเข้าใส่ทันทีนั้นเองในหอคอยมันจึงมีประโยชน์ค่อนข้างมากที่ชั้นบน“งั้นมันก็โอเค พวกเราไม่ใช่คนประเภทที่จะถูกตัดสิทธิ์อย่างง่ายดายหรือติดกับ Crevon มากเกินไป”
“อืม… .”
จินเซยอน พยักหน้าแล้วก็สงสัยเมื่อเธอคิดเกี่ยวกับด็อปเปิลแกงเกอร์
“คุณ ไอลีนการต่อสู้กับ ด็อปเปิลแกงเกอร์ ของคุณเป็นยังไงบ้าง”
“…หา?”
“ฉันแค่สงสัย”
ไอลีนตกไปในความคิดพร้อมส้อมที่ห้อยลงมาจากปากของเธอ การต่อสู้กับด็อปเปิลแกงเกอร์ 3 สัปดาห์ที่ผ่านมา….– หอกพลังเวทมนต์นี้จะแทงทะลุร่างกายเธอ!
ไอลีน ตะโกนใส่ด็อปเปิลแกงเกอร์ อย่างไรก็ตามด็อปเปิลแกงเกอร์ต่อต้านเธอทันที
ไม่! มันจะไม่เกิดขึ้น! ตรงกันข้ามกันต่างหาก!
และไอลีนตัวจริงก็กลับมา
ไม่! มันจะตรงกันข้ามกับสิ่งที่เธอพูดว่าตรงกันข้าม!
– นั่นอะไรอย่ามางี่เง่า งั้นค่าสถานะทางกายภาพของฉันเพิ่มขึ้น 100%
– ไม่นั่นไม่สมเหตุสมผล ฉันสั่งมันด้วย วาจาสิทธิ์ มันจะไม่เกิดขึ้น!
-…แก! จมลงไปในดินซะ!
– ไม่~ มันจะไม่เกิดขึ้น ~
“…มันเป็นการต่อสู้ที่สง่างามและภาคภูมิใจ”
ไอลีน อธิบายการต่อสู้ในวันนั้นด้วยประโยคเดียว จริงๆแล้วมันเป็นเหตุผลง่ายๆที่ผู้ใช้ วาจาสิทธิ์ จะไม่ค่อยต่อสู้กันเอง
“เอ๋…ฉันไม่เชื่อคุณหรอก”
“ ทำไมละ”
ในขณะที่พวกเขากำลังเสียเวลา เสียงร่าเริงก็ดังออกมาจากลำโพงบนเพดาน
– อุหว่าาาาา! โธ่เอ้ย! พวกเราเพิ่งตรวจสอบและมีผู้โดยสารทั้งหมด 403 คนบนเครื่อง! มีมากมายเหลือเกิด! ในฐานะกัปตันฉันมีความสุขมากจริงๆ!
*************************************************************************
– คุณถูกย้ายไปยังที่นั่งแบบสุ่ม!
ร่างกายของผมย้ายผ่านอากาศด้วยความรู้สึกแปลกๆแต่มันก็เพียงแค่ชั่วครู่แต่ผมไม่ได้กังวลอะไรกับมันมากนักเนื่องจากผมสามารถมองเห็นตัวตนของทุกคนได้นั้นเอง
“…โอ้โหหหหหหหหหห”
จากช่องทางพิเศษของ A Class ผมถูกย้ายไปยังห้องสุดท้ายของ เขต 8 เพียงเพราะผมมาจากช่องพิเศษไม่ได้หมายความว่าสถานที่นั้นแย่กว่าที่นี้ ความจริงมันมีขนาดใหญ่กว่าห้องพิเศษสมัยใหม่ที่อื่นๆซะอีก
“….”
ห้องถูกแยกครึ่งโดยโถงกลางฝั่งละครึ่งมีเตียงนอน 4 เตียงที่แต่ละข้างมีผู้เล่น 8 คนถูกเรียกตัวมายังสถานที่นี้ ตอนแรกผมไม่เห็นใบหน้าของพวกเขาหรือแม้แต่ร่างของพวกเขา แต่พวกเขาก็ถูกมาอย่างรวดเร็วเมื่อผมจดจ่อที่พวกเขาไม่นานด้วย ‘การสังเกตและการอ่าน’ พรสวรรค์ที่ผมมีในฐานะผู้สร้างโลกนี้แต่เมื่อสังเกตเห็นใบหน้าของพวกเขาในครึ่งห้องด้านซ้ายคือคิมฮัคพโย จินเซยอนและคนอื่นๆที่ผมไม่รู้จักในครึ่งห้องด้านขวามี 3 ผู้ติดอันดับที่ผมไม่รู้จักและ…“เกิดอะไรขึ้น?”
หญิงสาวผมบ๊อบมองไปรอบๆขณะดวงตาเบิกกว้าง ใช่เป็น แชนายอน ผมของเธอค่อนข้างแดงกว่าเดิมเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเธอจะไปย้อมมันเพิ่มตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ผมได้เห็นเธอ
“เหตุการณ์นี้จะให้หนังสือทักษะใช่ไหม? ฉันไม่ได้อยากได้ซะหน่อย”
“พวกเราควรจะฆ่าเหล่านักฆ่า…แต่พวกเราจะรู้ได้ยังไง?”
“พวกมันไม่ได้อยากต่อสู้เป็นตายกับพวกเรางั้นเหรอ”
ผู้เล่นแต่ละคนแสดงความคิดเห็นต่างๆออกมา หลังจากนั้นพวกเขาต่างก็เลี้ยวมองจินเซยอนผู้นั่งเงียบๆอย่างภาคภูมิใจ
“…อืม…..สวัสดีทุกคน ทำไมเราไม่แนะนำตัวเองละ?”
ผมพูดขึ้นมาทันที สายตาของทุกคนมองมาทที่ผมขณะที่ผมจับลูกบิดประตูที่จะพาออกไปข้างนอก
แกร็กๆ
แต่ก็ไม่แปลกใจที่ประตูเปิดไม่ได้
– คน 8 คนต้องมาตกลงกันก่อนจึงจะเปิดประตูได้