ตอนที่ 404

The Novel’s Extra – ตอนที่ 404 บทที่ 404 ดอกบัวดำ (4)

“เฮ้ เธอจะไปไหน….”

เธอได้ยินเสียงของชินจงฮักจากด้านหลัง แต่เธอเลือกที่จะเพิกเฉย

ยูยอนฮาเดินต่อไปเรื่อยๆ เธอเดินผ่านทุกคนที่มารวมตัวกันเพื่อทำพิธีเธอเดินผ่านดอกไม้และใบไม้ร่วงในสวนและในที่สุดก็มาถึงหน้าห้องพักพ่อของเธอ

“อ๋อ พ่ออยู่ที่นี่เองเหรอ”

ยามที่ทางเข้ายอมรับและ ยูยอนฮา เธอเดินเข้าไปหายูจินวอนที่กำลังประสาทกลับอย่างเห็นได้ชัด

“พ่อ.”

“โอ้ โอ้ ~ น่ารักจังเลย!”

ยูจินวอง เดินมาหาเธอพร้อมรอยยิ้มและกอดเธอใหญ่ ยูยอนฮา ปิดประตูด้านหลังของเธอทันที

“ยอนฮา ขอบคุณมาก พ่อไม่อาจหยุดคิดได้เลยว่าลูกเป็นโชคดีของพ่อ”

ยูจินวอง กล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรักที่ไร้ขอบเขตสำหรับลูกสาวของเขา และเมื่อเธอรู้สึกถึงน้ำตาของเธอจิตใจเขาก็เดือดดานความโศกเศร้าที่เธอพยายามระงับไว้ไม่สามารถถูกเก็บไว้ได้อีกต่อไป

ยูยอนฮาหลั่งน้ำตาออกมา

“ยะ-ยอนฮา?”

ยูจินวอง ไม่สามารถอธิบายความสับสนที่เขารู้สึกได้ด้วยคำพูด ในฐานะพ่อของเธอ เขาสามารถบอกได้ว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่น้ำตาแห่งความสุข ยูยอนฮา ไม่ใช่คนประเภทที่จะแสดงน้ำตาออกมาแม้แต่ในสถานการณ์ที่ร้ายแรงที่สุด

“ยอนฮา เกิดอะไรขึ้น? ยอนฮา, ยอนฮา?”

ยูยอนฮา ร้องไห้และตัวสั่น ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอกลั้นเอาไว้จนกระทั่งตอนนี้ระเบิดออกมาทั้งหมด ความเครียดที่กัดกินร่างกายและจิตใจของเธอกลายเป็นน้ำตาที่ล้นออกมา ยูจินวอง น้ำตาไหลเมื่อเห็นน้ำตาที่ลูกสาว หลั่งออกมาในอ้อมแขนของเขา

“ยอนฮา, ยอนฮา ใจเย็นๆ ได้โปรด พ่อช่วยอะไรลูกไม่ได้ถ้าลูกไม่บอกพ่อว่ามันเกิดอะไรขึ้น….”

เสียงของ ยูจินวอง จางหายไปในหูของเธอ ยูยอนฮา ทุบหน้าอกของพ่อด้วยหมัดของเธอ

‘พ่อ พ่อรู้ไหมว่ามีใครบางคนที่พ่อเป็นหนี้เขา’ เธอกลืนคำพูดเหล่านั้นลงไปและต่อว่าพ่อของเธอเอง เธอไม่พอใจกับการกระทำผิดในอดีตของพ่อเธอ

แต่เมื่อคิมฮาจินตายไปแล้วทุกอย่างก็ไร้ความหมาย ความจริงนี้ทำให้ ยูยอนฮา ร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม

*************************************************************************

[ชั้น 27 โคลอสเซียม]

คิมซูโฮ ได้รับจดหมายจาก จินเซยอน เมื่อเขาลุกขึ้นจากการพักผ่อนเขาก็พบม้วนกระดาษบนเตียงของเขา พลังเวทมนต์ของ จินเซยอน ถูกสลักไว้บนกระดาษ

[หากพวกเธอเผชิญหน้ากับ ดอกบัวดำ พวกเธอจะสูญเสียความมั่นใจ ด้วยวิธีนี้พวกเราจะสามารถรวมตัวกันและหลบหนีจากโคลอสเซียมได้ หากพวกเธอมีข้อสงสัยส่งข้อความมาหาฉัน]

ข้อความนั้นยากที่จะเชื่อ แต่พลังเวทมนต์ของ จินเซยอน พิสูจน์ได้ว่าเป็นของจริง ไม่ว่ายังไงคิมซูโฮก็เขียนคำตอบกลับมา

[จริงเหรอ? ฉันได้ยินมาว่า รุ่นพี่ แพ้]

เธอตอบกลับอย่างรวดเร็ว

[ดอกบัวดำช่วยฉัน พวกเราเป็นพันธมิตรกันชั่วคราว…]

มันเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อว่าเธอร่วมมือกับดอกบัวดำ แต่เขาไม่ได้มีทางเลือก ไม่เพียงแต่พลังเวทย์มนตร์เท่านั้น แต่ยังมีการเขียนด้วยลายมือเหมือนของ จินเซยอน อีกด้วย

– ตอนนี้การต่อสู้จะเริ่มขึ้นในไม่ช้า! ผู้ท้าชิงในครั้งนี้คือ คนแคระ ไอลีน ซึ่งได้ชัยชนะติดต่อกันถึง 3 ครั้ง!

ในขณะนั้นเสียงประกาศการต่อสู้ครั้งต่อไป คิมซูโฮ รอฟังเสียงของ

ไอลีน ที่ตามมา

– เฮ้ แกเรียกใครว่าคนแคระ ฉันบอกให้แกเปลี่ยนชื่อเล่นนั้นซะไง!

ตามที่คิดไว้ตะโกนแหลมๆของ ไอลีน ดังกึกก้องจนเขย่าสวรรค์และโลก

ไอลีนยังคงเป็นไอลีน คิมซูโฮยิ้มอย่างอบอุ่น แต่ความคิดที่เป็นอันตรายทำให้เขานึกถึงเรื่องในวินาทีต่อมา

– คู่ต่อสู้ของไอลีนคือนักธนูทมิฬซึ่งเป็นผู้ชนะ จินเซยอน!

ไอลีน ได้รับม้วนกระดาษหรือยังนะ? ไม่สิ เขอสังเกตเห็นการเขียนของกระดาษที่ปรากฏขึ้นมาในทันที

..

“พระเจ้านี่มันไร้สาระ ฉันบอกให้แกเปลี่ยนชื่อเล่นนั้น! ทำไมแกไม่ฟังฉัน หืม? แกอยากตายใช่ไหม”

ไอลีน บ่นยามขณะที่พวกเขาเดินไปตามทางเดินไปยังที่ลานต่อสู้พร้อมกัน ยามปีศาจที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์หิมะได้แต่เกาหลังคอของเขา

“พวกเขาบังคับให้ฉันพูดมัน….”

“อย่ามาแก้ตัว”

“มันไม่ใช่ข้อแก้ตัวนะ….”

“ฉันบอกว่าไม่พูด ก็คือไม่”

วาจาสิทธิ์ของ ไอลีน ทำงาน

“เปลี่ยนมันซะในครั้งต่อไป ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม”

ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะกลับกัน แต่ก็ช่วยไม่ได้สุดท้าย

ไอลีน ก็กลายเป็นที่รู้จักกันดีว่าประสบความสำเร็จเพราะตั๋วของเธอขายหมดในทันทีที่วางขาย

“อย่างไรก็ตาม.”