ตอนที่ 408

The Novel’s Extra – ตอนที่ 408 บทที่ 408 การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน (2)

[ชั้น 28 – ดินแดนปีศาจ]

ไอลีน และพรรคพวกของเธอกำลังเดินบนพื้นโคลน ทิวทัศน์ของอาณาจักรปีศาจไม่เหมาะสำหรับที่อยู่อาศัยของมนุษย์ ดินสีดำของมันติดอยู่กับรองเท้าเหมือนเจลเหนียวๆและอากาศก็มีพลังปีศาจหนาแน่นซึ่งจะกระแทกคอของพวกเขาเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาหายใจ

ไอลีนและคนอื่นๆเดินกันเป็นเวลานานในสถานที่แห่งนี้ เมื่อพวกเขาไม่ได้รับความช่วยเหลือจากระบบพวกเขาก็ไม่สามารถกลับไปสู่โลกได้และหากพวกเขาจะกลับไปพวกเขาต้องต้องผ่านโคลอสเซียม ดังนั้นเมื่อพวกเขาเข้ามาแล้วจะไม่มีทางกลับไปได้อีก

“…คิดว่าเป็นที่นี่ละ”

หลังจากเดินมานานดูเหมือนว่าพวกเขาพบบางสิ่งที่คล้ายคลึงกับปราสาทยักษ์ ในอดีตปราสาทมันเป็นสถานที่ที่กษัตริย์อาศัยอยู่เนื่องจากราชาแห่งอาณาจักรปีศาจก็ต้องเป็นราชาปีศาจ

‘ราชาปีศาจที่ต้องการความท้าทาย’ ที่ดอกบัวดำพูดถึงคงอยู่ในปราสาทแห่งนี้

“ฉันเชื่ออย่างนั้น”

จินเซยอน ตอบ

“เขาบอกว่าพวกเราต้องจัดการมันใช่มั้ย เขาไปไหนละนั้น?”

ไอลีน บ่นอย่างไม่มีความสุข เธอคิดว่าดอกบัวดำจะเป็นผู้เบิกทางของพวกเขาต่อไป แต่เขาก็หายไปในขณะที่เธอกำลังฟุ้งซ่าน

วิธีที่เขาหายไปนั้นน่าตกใจมาก ไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหนหรือได้ยังไง พวกเธอไม่รู้สึกถึงพลังเวทมนต์เลยแม้แต่น้อย ดอกบัวดำหายตัวไปอย่างเรียบง่ายราวกับเขาไม่เคยอยู่ตั้งแต่แรก

“พวกเราควรขอบคุณเขาที่ช่วยพวกเราให้รอดจากโคลอสเซียม”

จินเซยอนกล่าวขณะที่เธอจ้องมองไปที่ปราสาทอันไกลโพ้น จินเซยอน เองก็ได้ทักษะใหม่จากความช่วยเหลือจากดอกบัวดำ เธอจะปล่อยเขาไปและไม่ถือสากระทำที่ผ่านมาของ Chameleon Troupe เพราะยังไงสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่น่าจัเป็นสมาชิกเมื่อตอนเกิดเหตุการณ์กวางโอ้

คิมซูโฮ พยักหน้าและเห็นด้วยกับ จินเซยอน

“…ใช่สิ ฉันมันเป็นคนเลว”

“นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะพูด ตอนนี้พวกเราเริ่มกันเลย เราไม่มีเวลาพักผ่อนแล้ว”

ไอลีน กัดฟันแต่ก็ยังฟัง จินเซยอน อยู่ดี พรรคพวกเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

“เดินต่อไปอย่างช้าๆและให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้”

เป็นธรรมดาที่ จินเซยอน จะทำหน้าที่ผู้นำทาง ขณะที่พวกเขาอยู่ใน

‘เมือง’ มีถนนสายหลักที่นำไปสู่จุดหมายปลายทาง แต่พวกเขาไม่สามารถเลือกเส้นทางที่เปิดเผยแบบนั้นได้ จินเซยอน เลือกที่จะใช้วงเวียนผ่านป่า

“…โอ๊ะ ฉันประทับใจจังเลยแฮะ”

ป่านั้นเต็มไปด้วยเถาวัลย์ที่มีหนามที่สั่นคลอนเหมือนมีชีวิตอยู่และต้นไม้ปีศาจที่มีตาเปร่งพลังเวทมนต์ออกมาอย่างต่อเนื่อง ไอลีนปล่อยพลังเวทมนต์ของเธอออกมาเพื่อใช้ วาจาสิทธิ์

“พยายามอย่าใช้ วาจาสิทธิ์ พลังเวทมนต์มันเห็นได้ชัดเจนเกินไป”

“…อะไรนะ?”

เมื่อ จินเซยอน หยุด ไอลีน ก็ขมวดคิ้ว

“เธอคิดว่าฉันเป็นใคร”

เธอล้างคอและกำลังเตรียมที่จะใช้วาจาสิทธิ์ออกมา

“พลังเวทมนต์ของฉันจะไม่ทิ้งร่องรอยใดๆเอาไว้”

เธอใช้ วาจาสิทธิ์ และพลังเวทมนต์ของไอลีนก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“โอ้…น่าตกใจมาด คุณ ไอลีน”

“ฮุฮู นี่มันง่ายมาก ฉันไม่เหมือนเธอนะ โอใช่เธอคงไม่ได้แพ้ดอกบัวดำในการต่อสู้แบบยิงธนูใช่ไหม”

คราวนี้แม้แต่จินเซยอนก็ไม่อาจไม่สนใจคำเยาะเย้ยของไอลีนได้อีกแล้ว จินเซยอน ขมวดคิ้ว

“วาจาสิทธิ์ ของคุณก็ไม่ทำงานกับ ดอกบัวดำ เหมือนกันนี่น่า”

“อะไรนะ? เธอได้ยินมาจากใคร”

“ฉันเห็นมัน นอกจากนี้ฉันแพ้เพราะข้อเสียของพลังธาตุ ดอกบัวดำบอกว่าเป็นของตัวเองจะดีที่สุด พวกเราจะเท่าเทียมกันถ้าฉันใช้ พลังไร้ธาตุ แทน ธาตุแสงจันทร์”

“หืม ถ้าฉันต่อสู้จริงๆละก็แค่มือเปล่าฉันก็จะบดขยี้เขาได้อยู่แล้ว แค่ฉันพยายามทำให้เขาถอดฮูดนั่นออกมันก็เท่านั้น….”

…ในขณะที่จินเซยอนและไอลีนกำลังทะเลาะกัน คิมซูโฮมีความคิดที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงเกี่ยวกับตัวตนของดอกบัวดำ

‘แปลกมาก ไม่ว่าเราจะคิดยังไงมันก็แปลกมากอยู่ดี’ คิมซูโฮคิด

ตอนที่เขาอยู่กับดอกบัวดำเขารู้สึกถึงความไม่ลงรอยกัน หากเขาต้องอธิบายความรู้สึกนี้มันจะต้องเป็น … ‘ความคุ้นเคย’

เขารู้สึกว่าคุ้นเคยกับ ดอกบัวดำ ความรู้สึกมันชัดเจนขึ้นเมื่อพวกเขาใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น

‘ถ้าเราไม่บ้าไปเอง เราต้องเคยเจอกับดอกบัวดำที่ไหนซักแห่ง….’

“…อา!”

ประกายอันเย็นยะเยือกของคิมซูโฮปรากฏออกมา

‘มันอาจจะเป็น?’

แม้ว่าความเป็นไปได้นั้นจะน้อยมาก แต่ถ้า ดอกบัวดำ นั้นมาจาก

ต่างโลกเหมือนกันละ? ในตอนนั้นเองคิมซูโฮยังจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาได้เจอกับ จินซาฮยอค ย้อนกลับไปตอนนั้นเธอทำท่าเหมือนเธอรู้จักดอกบัวดำ ถ้าเขาจำไม่ผิดเธอพูดว่า ‘มีคนที่ฉันอยากฆ่ามากกว่านาย’ เธอพูดจาแปลกๆออกมา

ใช่นั่นคือสิ่งที่เธอพูดออกมาเอง

ถ้าทฤษฎีของเราถูกต้อง ชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ก็เข้ากันพอดี มันอธิบายว่าทำไมถึงแม้จะมีความแข็งแกร่งขนาดนั้น แต่เขาพึ่งเปิดเผยตัวตนของเขาหลังจากเข้าสู่หอคอยแห่งความปรารถนาและทำไมเขาช่วยเราที่เป็นคนฆ่าเพื่อนของเขาใน ‘Chameleon Troupe’ เกอิต้า หลายครั้ง…’

จินซาฮยอค, คิมซูโฮ และ ดอกบัวดำ

เมื่อความคิดนี้แผ่ขยายออกไปจิตใจของเขาก็เต็มไปด้วยความคิดนับไม่ถ้วนมากขึ้นเรื่อยๆ

“ซูโฮ? เฮ้ คิมซูโฮ?”

จินเซยอน จับไหล่ของ คิมซูโฮ

“…อะ-ครับ?”

“นายคิดเรื่องอะไรอยู่?”

“มะ ไม่มีอะไร.”

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโกหกจินเซยอนมองมาที่เขาอย่างแน่วแน่

ด้วยเหตุผลบางอย่างเธอรู้สึกเหมือนรู้ว่าสิ่งเขาน่าเป็นห่วง

“นายกำลังนึกถึงบางสิ่งเกี่ยวกับดอกบัวดำงั้นเหรอ”

จินเซยอน ถามเธอเป็นคนที่มีความขุ่นเคืองต่อ Chameleon Troupe ดังนั้น คิมซูโฮ ในตอนนี้จึงไม่สามารถผ่านสายตาของเธอไปได้

“… .”

คิมซูโฮจ้องตาของเธอ ดวงตาของ นักธนูผู้ศักดิ์สิทธิ์ นั้นเปล่งประกายสวยงามเช่นเคย แต่เขาไม่สามารถเปิดเผยความลับของเขาได้อย่างง่ายดายแม้แต่กับคนที่น่าเชื่อถือที่สุด

“มันไม่มีอะไรจริงๆ…. อย่างไรก็ตามตอนนี้….”