ตอนที่ 417

The Novel’s Extra – ตอนที่ 417 บทที่ 417 จุดจบของหอคอย (5)

แม่มดหายไปจากประตูที่เปิดกว้าง แต่ทีมก็ไม่ได้เดินไปมาอย่างไร้จุดหมายพวกเขาแลกเปลี่ยนสายตาซึ่งกันและกัน พวกเขารู้ว่าแม่มด

ไม่ควรไว้ใจได้ง่ายๆ

“มีโอกาสที่จะเป็นกับดักไหม?”

จินเซยอน ถาม แต่ คิมซูโฮ และ อียองอา ไม่ตอบพวกเขาไม่ได้เลือกตัวอื่นในตอนนี้เนื่องจากพวกเขาเป็นเพียงผู้บุกรุก

– เธอไม่จำเป็นต้องกังวล

ในขณะนั้นเองแม่มดก็พูดอีกครั้ง

– ราชาของพวกเรารักการท้าทาย เขายินดีต้อนรับผู้ท้าชิงที่มีค่า เมื่อฉันยืนยันว่าพวกคุณผ่านการรับรองแล้วราชาจะแสดงความยินดีและเผชิญหน้ากับพวกคุณ

แม้ว่าแม่มดจะฟังดูพูดความจริง แต่ทีมก็ยังค่อนข้างสงสัยในตัวเธอ

จินเซยอน ก้าวไปข้างหน้าแล้วถาม

“พวกเราจะเชื่อปีศาจได้ยังไง”

– ฉันจะถามคำถามเดียวกันกับเธอ เธอจะเชื่อใจมนุษย์ได้ยังไง?

“…อะไรนะ?”

– พวกเราสามารถชอบธรรมได้เหมือนมนุษย์ ขี้ขลาดได้เหมือนมนุษย์และชั่วร้ายได้เท่ากับมนุษย์ มีเกียรติเหมือนมนุษย์ แน่นอนฉันเข้าใจว่าเธอมีอคติกับพวกเรา เธอเคยเจอกับความบ้าคลั่งของโคลอสเซียมมาก่อน

คำพูดของแม่มดไหลลื่นเหมือนสายน้ำจากภูเขา

– แต่โคลอสเซียมเป็นเพียงหนึ่งในความเจ็บปวดที่ออกแบบมาเพื่อวัดความสามารถของพวกเธอ เราเป็นกลางมากกว่าที่พวกเธอคิด

เรื่องนี้คัดค้านจิตใจของจินเซียนทันที ‘เธอไม่สามารถฆ่าคนแล้วอ้างว่ามันเป็นเพียงการทดสอบได้นะ นอกจากนี้มันยังยากที่จะเชื่อว่าปีศาจมีความหลากหลายเท่ากับมนุษย์…. ‘

ถึงกระนั้นจินเซยอนก็รู้ว่าพวกเขามีทางเลือกเพียงเล็กน้อย นั้นคือต้องทำตามแม่มด มิฉะนั้นพวกเธอจะไม่สามารถไปยังขั้นถัดไปได้

“พวกเราควรทำยังไงดี”

คิมซูโฮถาม ทั้ง 3 คนเหลือบมองและพยักหน้าอย่างลังเล

“ดอกบัวดำกลับมาได้โดยไม่ตาย เขาจะไม่พูดมาแบบนั้นถ้ามันเป็น

กับดักใช่มั้ย”

เหตุผลของ จินเซยอน น่าเชื่อถือ

“งั้น… .”

“ไปกันเถอะ.”

ทั้ง 3 คนเพิ่มพลังเวทย์มนตร์รอบๆร่างกายของพวกเขา พวกเขาล้อมรอบตัวเองด้วยบาเรียทุกชนิดเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดจากนั้นก็ค่อยๆเข้าไปในประตู

รอยเท้าอันหนักหน่วงสะท้อนออกมาจากผนัง

ขั้นตอนของพวกเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด

พวกเขาเดินไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญและเดินเข้าไปในห้องด้านหลังประตู ในขณะนั้นเสียงของแม่มดก็พัดผ่านพวกเขาเหมือนสายลมที่เยือกเย็น

“…ฉันยินดีต้อนรับพวกคุณผู้ท้าทายที่มาไกลขนาดนี้”

อีกด้านหนึ่งของประตูนั้นมีพื้นที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน สิ่งที่ต้อนรับพวกเขาคือล็อบบี้ทรงกลมที่กว้างและปีศาจจำนวนมากยืนอยู่แถวหนึ่ง ปีศาจแต่ละตัวแสดงตนอย่างล้นหลามขณะที่พวกเขาจ้องมองทั้ง 3 คน

จินเซยอน กัดริมฝีปากของเธอ

“นี่คือกับดักหรือเปล่า”

“ไม่ พวกเขาอยู่ที่นี่เพื่อทดสอบพวกเธอ เดิมมี 5 ไม่นับฉัน แต่หนึ่งในนั้นฉันไม่สามารถควบคุมได้เลยดังนั้นตอนนี้มีเพียง 4 ก็ง่ายดีเหมือนกัน”

มีปีศาจอยู่ 4 ตัวยกเว้นแม่มด 10 ถ้ารวมถึงมอนสเตอร์ที่นำโดย 1 ในปีศาจ เว้นแต่ว่าแม่มดจะนับเลขไม่เป็นละนะ

แววตาของ จินเซยอน รุนแรงขึ้น

“จะทำอะไรกัน….”

“อ่าอีกคนมาที่นี่แล้ว”

ทันใดนั้นแม่มดก็จ้องมองเขาผ่านพวกเธอและยิ้มเล็กน้อย คิมซูโฮและคนอื่นๆก็หันกลับมาหลังจากที่เธอจ้องมอง

“…?”

ที่นั่นมีชายคนหนึ่งซึ่งไม่มีใครคาดว่าจะเห็นที่นี่ยืนอยู่ เขามีร่างกายที่ใหญ่โตประกอบไปด้วยกล้ามเนื้อที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีซึ่งทำให้เขาเหมือนสัตว์ประหลาดมากกว่ามนุษย์ แม้แต่ย่างก้าวของเขาก็ยังถูกโอบล้อมด้วยรัศมีแห่งความเย่อหยิ่ง

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ.”

นักรบที่สามารใช้ทุกส่วนของร่างกายเป็นอาวุธร้ายแรง ชอกจูกยอง มองมาที่พวกเธอและยิ้มเบาๆ

“นายทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่”

จินเซยอน ถาม อย่างไรก็ตามถ้าต้องตอบคำถามของเธอ ชอคจุนกยอง จะต้องเปิดเผยว่าเขาทำตามคำสั่งของ คิมฮาจิน ดังนั้นเขาเลือกที่จะไม่ตอบ

“…มันไม่ใช่ธุระของเธอ นักธนู”

เขารู้สึกเขินอาย ทุกวันนี้เขาไม่เคยค้านการตัดสินใจของ คิมฮาจิน และทำตามคำขอของ คิมฮาจิน เสมอ [ระเบิดพลัง], [พลังลับกล้ามเนื้อ] และอุปกรณ์ที่อยู่รอบตัวเขา…ล้วน มาจากการเชื่อฟังของคิมฮาจิน

“อะแฮ่ม.”

ชอคจุนกยอง ปล่อยเสียงไอแห้งๆด้วยความเขินอายและก้าวไปข้างหน้าสู่สนามรบ

***********************************************************************

ในขณะเดียวกันผมก็ดูแลไอลีนเมื่อผมดูฉากทั้งหมดจากระยะไกล

“คุณ ไอลีน คุณรู้สึกยังไง?”

12 ชั่วโมงผ่านไปนับตั้งแต่ไอลีนเริ่มพักฟื้น ไอลีน ดูเหมือนจะดีขึ้นมาก

“อืม ฉันดีขึ้นมากแล้ว แต่…ฉันคิดว่าฉันยังมีไข้อยู่บ้าง~?”

นั่นเป็นคำถามหรือการยืนยัน? เธอมีวิธีการพูดคุยที่ไม่เหมือนใคร

ผมได้แต่จ้องมอง ไอลีน ไอลีนไม่สามารถต้านทานความเงียบเลยพูดออกมาก่อน

“ … อะ- ก็ฉันว่า…คือฉันจะสบายกว่านี้ถ้าฉันมีอะไรกิน”

“อ้อ กินอะไรดีละ?”