ตอนที่ 425

The Novel’s Extra – ตอนที่ 425 บทที่ 425 การเริ่มต้นใหม่ (3)

[แอฟริกากลางอาณาจักรใต้ดินของ ออร์เดน]

อาณาจักรที่มืดมิดในแอฟริกาตอนกลางเหล่ามอนสเตอร์อาศัยอยู่ที่นี่ ราชามอนสเตอร์ ออร์เดน ได้รับรายงานของข้ารับใช้ของเขา

– …เป็นอย่างนั้นเหรอ?

– ผมไม่มีข้อแก้ตัวอะไร

ไม่เหมือนกับข้ารับใช้ของเขา ราชาดูสงบ เขาดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับสถานการณ์นี้

– พวกเราส่งมอนสเตอร์ไปเพื่อปกป้องยุนฮวา แต่พวกมันก็ยังไม่พอ

– นายไม่จำเป็นต้องกังวล ใครบ้างที่จะรู้ว่าดอกบัวดำนี้จะรบกวนการทำงานของเรา พวกเราต้องเตรียมบอดี้การ์ดให้แกร่งกว่านี้ในครั้งต่อไป

ราชาพูดและทำท่าทางด้วยมือของเขา ทันใดนั้นกระต่าย 2 เท้าก็โผล่ออกมาจากความมืดด้านหลังบัลลังก์ มอนสเตอร์มีร่างกายเป็นมนุษย์และหัวของกระต่าย

– อีกไม่นานก็จะถึงเวลาที่นายต้องแสดงฝีมือแล้วนะ

กระต่ายชื่อกาโต้พยักหน้าอย่างไร้คำพูด เขาเป็นผลงานชิ้นเอกชิ้นที่ 2 ของ ออร์เดน ช้ากว่า คุริคุริ แต่ก็แข็งแกร่ง

– ปกป้องพันธมิตรของพวกเราและบดขยี้ดอกบัวดำ

ดวงตาของกาโต้เปล่งประกายสีแดงตามคำสั่งของราชา ดวงตาของเขากระหายเลือดและเต็มไปด้วยความตาย กาโต้ก้มลงหนึ่งครั้งและหายไป เขาเร็วเหมือนสายลม

– …ข้าต้องขอโทษอีกครั้ง

ข้ารับใช้มอนสเตอร์ผู้เฝ้าดูฉากทั้งหมดจากด้านหลังโค้งคำนับที่ด้านหน้าของออร์เดน ออร์เดน มองข้ารับใช้และสั่งการของเขาต่อไป

– พวกเราต้องวางแครอทไว้ข้างๆแล้วเดินไปที่กิ่งไม้ นำมอนสเตอร์ของแอฟริกาไปทางเหนือ ฉันจะประกาศให้มนุษยชาติที่ไม่เชื่อฟังได้เห็นว่าภัยพิบัติครั้งแรกของพวกมันเป็นยังไง

– รับบัญชา พะยะค่ะฝ่าบาท!

– เจ้าไปได้แล้ว

ข้ารับใช้หายตัวไปโดยไม่ต้องให้เขาบอกอีกครั้ง ราชามอนสเตอร์

ออร์เดน หลับตาลงอย่างช้าๆ ความหายนะที่ผู้รับใช้ของเขาจะทำอยู่ในหัวของเขานี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ของ

ออร์เดน

*************************************************************************

– …….พวกเราต้องแน่วแน่ต่อไป

นี่เป็นความทรงจำจากอดีตอันไกลโพ้น ในโลกที่ 4 ฤดูไม่มีอยู่จริงเหลือ เพียงฤดูหนาวเท่านั้นที่ยังคงอยู่ ข้ารับใช้เก่าขอให้ฉันตัดสินใจท่ามกลางความหนาวเย็นที่คุ้นเคย ฉันมองดูเขาจากบัลลังก์

– …ท่านต้องลงโทษผู้ทำผิดและผู้ทรยศที่ชั่วร้าย

ข้ารับใช้เก่าใช้ประโยชน์จากความเงียบของฉันเพื่อพูดต่อ แน่นอนว่า

ข้ารับใช้คนอื่นๆเองก็เห็นด้วย น้ำเสียงของพวกเขาดังก้องในสภา

– …ไคด์สพริง เป็นคนไร้สาระไม่รู้สึกถึงความสำคัญอะไรก่อนอะไรหลังซึ่งตอนนี้พวกเราไม่สามารถสนใจเรื่องอื่นเนื่องจากความรู้สึกส่วนตัวได้

เมื่อนึกย้อนกลับไปตอนนี้ ไคด์สพริง เป็นคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ เขาซื่อสัตย์และมีคุณธรรมแม้อนาคตของทวีปจะแขวนอยู่บนเส้นด้ายเขาก็ต้องการลงโทษอัศวินผู้สูงศักดิ์เพื่อปกป้องประชาชนของเขา

แต่อัศวินคนนี้คือ ‘ปรมจารย์ดาบ’ ซึ่งกำหนดให้เป็นสมบัติสำคัญในการทำสงครามในขณะที่ ไคด์สพริง ไม่ใช่

– …เรแลน ไม่เพียงแต่ต้องการลงโทษ ไคด์สพริง เท่านั้น เขายังเป็นอัศวินจงรักภักดีต่อราชวงศ์

ตอนนั้นฉันอายุ 13 แม้อายุของฉันจะอ่อนเยาว์แต่ฉันเป็น ‘ราชินี’ ไม่ใช่

เจ้าหญิงน้อยและฉันก็มีความรับผิดชอบในการปกครองอาณาจักรและการควบคุมทัพนำสงคราม

ฉันจำใบหน้าของคนรับใช้คนแรกของฉันได้ คำมั่นสัญญาของเขาในเรื่องความภักดีชั่วนิรันดร์และการยอมรับต่อคำมั่นสัญญาของเขากระแทกจิตใจของฉัน

– …ฝ่าพระบาท ได้โปรดลงโทษเขา ผู้ทรยศที่ชั่วร้าย

ในเวลานั้นฉันคิดว่าฉันไม่มีทางเลือกอื่น แต่นั่นเป็นเรื่องจริงเหรอ?

ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆเหรอ นอกจากเสียสละผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดแล้วฉันทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ

ไม่นั่นไม่ใช่ความจริง

ในฐานะราชินี ฉันไม่อยากทิ้งเขาไป? ฉันไม่ได้สนใจเขาเพียงเพราะเขาไม่สามารถแข็งแกร่งได้งั้นเหรอ?

-…ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะลงโทษ ไคด์สพริง ณ วันนี้ จับกุมเขาทันที

“… !”

จินซาฮยอค ที่ไม่ได้เป็นราชินีแห่ง พัลซาร์ อีกต่อไปตื่นขึ้นมาบนเตียง

จินซาฮยอค อ้าปากค้างและพยายามหายใจขณะที่เธอจับหน้าอกของเธอ หัวใจของเธอเต้นแรง เธอพักอยู่บนเตียงพยายามที่จะกลั้นหายใจก่อนที่จะยกตัวส่วนบนขึ้นมา

“…แฮ่กๆๆ.”

ฝันเห็นอดีตอีกแล้ว ผนึกความทรงจำของเธออ่อนแอลงงั้นเหรอ?

หรือบางทีเธออาจจะถูกสั่นคลอนโดยคิมฮาจินที่สมควรตายมากเกินไป ความทรงจำที่เธอฝังไว้ใต้จิตสำนึกของเธอกำลังรั่วไหลราวกับทราย

“ บ้าไปแล้ว”

เธอถอนหายใจอีกครั้ง เธอรู้ว่าร่างกายของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ เธอโยนชุดนอนที่น่ารำคาญของเธอออกมาแล้วฉีดพลังเวทมนต์บางส่วนของเธอเข้าไปในหัว แต่หลังจากที่เธอปิดผนึกหน่วยความจำไม่ได้เธอก็คลานออกมาจากเตียงของเธอ

“… .”

มันเป็นตอนเช้า จินซาฮยอค กำลังเปลี่ยนเป็นชุดของเธอและเมื่อเธอมองตัวเองในกระจก

ในกระจกมีผู้หญิงบางคนที่คล้ายกับเจ้าหญิง แต่ในเวลาเดียวกันเธอดูไม่เหมือนเธอ ความรู้สึกแปลกแยกของจินซาฮยอค เริ่มครอบงำจิตใจ