ตอนที่ 445

The Novel’s Extra – ตอนที่ 445 บทที่ 445 ตอนใหม่ (7)

จินซาฮยอค จ้องมองภาพคนรับใช้ของเธออย่างว่างเปล่า หัวใจของเธอเริ่มเต้นเสียงดัง มือของเธอที่ถือหน้านั้นสั่น เธอเริ่มหน้ามืดและเหงื่อเย็นไหลลงเธอกลับ

“………………………”

แม้ว่าเธอเคยพิจารณาความเป็นไปได้นี้มาก่อน แต่ความตกใจก็ยังเกินจินตนาการของเธอ ตอนนี้จินซาฮยอค คิดไม่ถูก เธอสั่นเทาเท่านั้น คลื่นความสั่นสะเทือนปกคลุมทั่วร่างกายของเธอจากด้านใน

[ไคด์สปริง วินเทอร์]

รูปข้ารับใช้ของเธอมีความคล้ายคลึงกับคิมฮาจินจนน่ากลัว ยกเว้นสีผมและเคราเป็นพวกเขาที่ไม่เหมือนกันเช่นเดียวกับตัวเธอและเด็กน้อย

ดังนั้นในที่สุดมันก็เป็นจริง

คิมฮาจินเป็นคนใจดีและดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้อง

แค้นเธอ เพราะทุกอย่างเป็นความผิดของเธอตั้งแต่เริ่ม….

“…เอ่อ” เธอมึนงง เธอได้แต่ก้มหัวลงบนโต๊ะพร้อมคลื่นไส้เต็มลำคอของเธอ ตราประทับความทรงจำของเธอถูกกัดกร่อนตอนนี้เธอกำลังทุกข์ทรมานจากความทรงจำเก่าๆและสำนึกเสียใจ

ในขณะนั้นเอง ต๊อก ต๊อก — มีคนแตะไหล่ จินซาฮยอค แต่เธอไม่ตอบ

ต๊อก ต๊อก—

คราวนี้อีกฝ่ายเขย่าไหล่ของเธอจากด้านหนึ่งไปอีกด้าน ท่าทางเล็กๆ ของเธอนั้นทำให้เธอรู้สึกเวียนหัวจนเธอเงยหน้าขึ้นมาข้างๆ

“…เธอมาทำอะไรที่นี่?”

ตรงหน้าเธอคือจินซาฮยอคตอนเด็ก

“แม้แต่นักบวชก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ห้องสมุดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉันหรอกนะ”

จินซาฮยอค จ้องมองใบหน้าของราชาอย่างเงียบๆ เด็กคนนี้เป็นตัวตนในอดีตของเธอ จินซาฮยอค เคยเป็นผู้ปกครอง พัลซาร์ ที่โง่เขลาและ

น่าสงสาร แม้จะมีทุกอย่างแล้ว จินซาฮยอค ก็ยังรู้สึกไม่พอใจต่อราชาน้อยคนนี้

จินซาฮยอค ปัดผมที่มีเหงื่อไหลจากหน้าผากของเธอ จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่รูปบุคคลที่อยู่ในสมุดบันทึก

“ราชา เธอรู้จักคนนี้ไหม”

“….” สีหน้าของเด็กน้อยหยุดลงทันที

จินซาฮยอค จ้องมอง เด็กน้อย ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยพลังเวทมนต์ เธอเร่งรีบให้ เด็กน้อย ตอบเธอด้วยความเย็นชา

“ถ้าเธอรู้จักเขา จงตอบฉัน”

ถึงกระนั้น เด็กน้อย ก็ยังคงนิ่งเงียบ เธอจ้องมองไปที่รูปของ ‘ไคด์สปริง’ โดยไม่พูดอะไร เธอไม่ตอบแต่ดวงตาของเธอตอบ พวกมันเต็มไปด้วยความเสียใจที่สิ้นหวังและถูกกลืนหายไปอย่างช้าๆด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้เหมือนไฟที่กลายเป็นเถ้าถ่าน

ความโศกเศร้าภายใน จินซาฮยอค

ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงตะโกนดังออกมาข้างนอก

– ทหารม้ามาถึงแล้ว! พวกเขาเจอนักบวชคนอื่นๆด้วย!

*************************************************************************

เช้าตรู่ทหารม้าก็กลับมาพร้อมข่าวดี

“…พวกเราเกือบตายแล้วจริงๆ”

พวกเขาเอา ซอยอนจี กับ อียองอา กลับมาที่วัง 2 คนนั้นตัวสกปรกมาก เหมือนว่าตายไปหนึ่งครึ่งแล้ว พวกเขาอยู่รอดได้ด้วยการกินหญ้าและดื่มน้ำฝน

“ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณ ยองจี ที่ฉันรอดชีวิตมาได้” เมื่อนั่งอยู่ท่ามกลางหญ้าและดอกไม้ในสวนที่เหี่ยวเฉาอียองอาพูดกับซอยองจิ

“เหมือนกันที่ฉันรอดชีวิตมาได้เพราะยองอา ฉันได้เรียนรู้เป็นครั้งแรกว่าหญ้าก็รสชาติดีเหมือนกัน”

หลังจากอยู่ด้วยกันเป็นเวลาเกือบ 1 สัปดาห์พวกเขาก็สนิทกันมากขึ้น ทั้ง 2 มองหน้ากันอย่างสนิทสนม จากนั้นด้วยท่าทางไม่พอใจ ไอลีน ก็ดึงหูของ อียองอา

“อาา, อาาา! อะไรกัน?”

“พวกนายมีความสัมพันธ์ไหม”

“…ไม่มีทาง. เธอก็รู้ว่าภรรยาของฉัน เป็นคนที่สำคัญที่สุด”

ตอนนี้ทุกคนยกเว้น ชินจงฮัก ได้รวบรวมกันผมตัดสินใจที่จะถาม

พวกเขาตาม ‘ลำดับความสำคัญ’

“ขอโทษนะ แต่พวกคุณเห็นคริสตัลที่มีลักษณะแบบนี้ไหม”

“คริสตัล?”

“ใช่.”

ผมหยิบชิ้นส่วนของ Tower Crystal ออกจากภาชนะทรงกระบอก

“ไม่ เราไม่เจอ”

“พวกเรายุ่งเกินกว่าที่จะสนใจอะไรนอกจากหาของกิน….”