ตอนที่ 452

The Novel’s Extra – ตอนที่ 452 บทที่ 452 ลางบอกเหตุของการพบเจอ (6

ชอคจุนกยอง ขว้างทองคำแท่งให้พวกเขา เมื่อคิดว่าอาจจะไม่พอเขาก็ควานหากระเป๋าของเขาแล้วโยนอีก 2-3 ครั้งรวมเป็น 10 กิโลกรัมซึ่งมีมูลค่าประมาณ 500 ล้านวอน

“พวกเราจะให้เงินพวกคุณเท่าที่พวกคุณต้องการ พวกเรามีเพชรโลหิตสำหรับฝึกซ้อมด้วย มีปัญหาอะไรอีกไหม”

พ่อแม่ของยียูริมีความกังวลมากขึ้นเกี่ยวกับการถูกขังอยู่ใต้ดินเป็นเวลา 5 ปี แต่ ชอคจุนกยอง ไม่สนใจ

“นอกจากนี้การออกจากสถานที่แห่งนี้อันตรายเกินไป พวกคุณไม่เข้าใจเหรอ พวกเราจะให้เงินพวกคุณมากกว่าที่พวกคุณคิดได้ แค่พวกคุณพักที่นี่ 5 ปี? นั่นมันไม่มากเกินไปใช่ไหม?”

“… .”

‘พวกเราไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว’ พ่อแม่ของ ยียูริ ถอนหายใจและพยักหน้า ยียูริปลอบใจพ่อแม่ของเธอ จริงๆแล้วมันเหมือนกันสำหรับเธอไม่ว่าเธอจะถูกขังอยู่ที่นี่หรือใน หอคอยแห่งฮีโร่ ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือที่นี่เธอเจอเด็กชายอายุเท่ากับชื่อโดรน

ยียูริเขินอาย เมื่อเธอคิดถึงเขา และแล้ว…….

คลื่นนนนนนน…

แผ่นดินไหวขนาดเล็กเป็นระลอกๆ ชอคจุนกยอง รู้สึกว่ามันไม่เป็นธรรมชาติและเขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เขาใช้เวลาเพียง 3 วินาทีเพื่อไปที่สำนักงานของบอสบนชั้นใต้ดินที่ 3

“บอส! คุณรู้สึกอะไรตอนนี้ไหม”

ชอคจุนกยอง เรียกบอสทันทีที่เขามาถึง เขามองอย่างงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง บอส สวมหัวหมีอะไรสักอย่าง

“อืม นายมาแล้วเหรอ ชอคจุนกยอง”

“…บอสนั่นอะไรน่ะ?”

“โอ้นี่เหรอ? ฉันได้ไอเท็มดีๆมาน่ะมันใช้งานได้กับไอเท็ม Lv.4 และ

ต่ำกว่าเท่านั้นดังนั้นฉันจึงเลือกตัวนี้

มันเป็นของขวัญชิ้นแรกที่เธอได้รับจากคิมฮาจิน

บอสเล่นกับแก้มของหมีด้วยรอยยิ้มที่น่าพึงพอใจ

“มันแปลกมากมันมีความสัมพันธ์ทางเวทมนตร์สูง ฉันชอบมันมากเลยละ”

“เอ่อ…คุณรู้สึกถึงแผ่นดินไหวครั้งนี้ไหม”

“อ้อ นั่นเหรอ?”

บอสมองอย่างสบายๆไปนอกหน้าต่าง แสงสีทองกระพริบบนท้องฟ้า

“ดูเหมือนว่าหอคอยแห่งความปรารถนาจะสิ้นสุดลงแล้ว”

“หอคอยแห่งความปรารถนา…จบแล้วเหรอ”

“ใช่แล้วคิมซูโฮต้องทำแบบนี้”

คลื่นนนนน…ในขณะนั้นแสงสีทองอันสว่างไสวแผ่กระจายไปทั่วทั้งท้องฟ้า คลื่นแสงที่ส่งสัญญาณถึงจุดจบของหอคอยนั้นถูกมองเห็นโดยมนุษย์ทุกคน

[ผู้เล่น ปรมจารย์ดาบศักดิ์สิทธิ์ ได้เอาชนะ]

*************************************************************************

[อคทรีน่า]

เฟฮี เตรียมพร้อมสำหรับการทำสงครามกับ ชูเบิร์ท เธอมีทหารจำนวนมากในกองกำลังของเธอ หลังจากได้ยินว่า พัลซาร์ ได้รับการฟื้นฟูและศาลเตี้ยได้เข้าร่วมกับเธอแล้วมีคนกว่า 4,000 คนตัดสินใจที่จะมาที่เมืองหลวงจากทั่ว อคทรีน่า ตอนนี้ประชากรของ พัลซาร์ ถึง 13000

จินซาฮยอค ผู้ซึ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการคัดเลือกผู้มีความสามารถมากที่สุด 3,000 คนเพื่อก่อตั้งกองทัพของเธอ

โชคดีที่มีอาหารมากเกินพอที่จะไปไหนมาไหน เศษผลึกทั้ง 3 ที่พวกเขาเก็บรวบรวมมานั้นทำให้มีปศุสัตว์เพียงพอและพื้นที่เพาะปลูกที่

อุดมสมบูรณ์ของพวกเขาสามารถเก็บเกี่ยวได้ทุกๆ 2~3 สัปดาห์

เหมืองทางตะวันออกเฉียงเหนือของ พัลซาร์ กลับมาปฏิบัติการอีกครั้ง กษัตริย์รวบรวมคนงานด้วยอาหารเป็นค่าแรงกว่า 100 คนหรือมากกว่านั้นเป็นอาสาสมัครในนั้น ไอลีนเป็นคนหนึ่งที่กลายเป็นหัวหน้างานของพวกเขา คำพูดของเธอช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของพวกเขาอย่างมาก

เมื่อขุดแร่แล้วโรงตีเหล็กก็กลับเข้าสู่การทำงาน อียองฮา ใช้พลังของเขาเพื่อละลายแร่และผมใช้ความชำนาญของ คนแคระหนุ่ม เพื่อสร้างเกราะและอาวุธ

[ความคล่องแคล่วของ คนแคระหนุ่ม เพิ่มระดับเป็น 3!]

หลังจากผ่านไปประมาณ 1 เดือนในการสร้างชุดเกราะและดาบ 20 เล่มต่อวันความชำนาญของ คนแคระหนุ่ม ก็เพิ่มขึ้นเป็นระดับ 3

“…เมืองหลวงเปลี่ยนไปมาก ขอบคุณพวกคุณทุกคนนะ”

ขณะนี้พวกเราอยู่ในห้องนอนของกษัตริย์ เฟฮี ยิ้มอย่างมีความสุขขณะที่เธอนอนอยู่บนเตียง

“พวกเรายังคงมีอุปสรรคอีกหลายอย่างที่ต้องผ่านไป”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันต้องกลัวอะไร การสร้าง พัลซาร์ ใหม่เหลือแค่เวลาเท่านั้น”

“…เธอควรจะนอนได้แล้วนะ. มันสายแล้ว.”

“….”

อย่างไรก็ตาม เฟฮี ปฏิเสธที่จะเข้านอน เธอดูเหมือนจะหวังอะไรบางอย่าง ผมยิ้มและหยิบหนังสือที่ผมนำมา มันคือโรมิโอและจูเลียตซึ่งผมคัดลอกโดยการเข้าถึงแล็ปท็อปผ่านสายตาของผม ดวงตาของเฟฮีเปล่งประกาย

“เธออยากอ่านก่อนเข้านอนอีกแล้วใช่ไหม”

“ชะ-ใช่ คราวนี้เป็นแนวไหนกันเหรอ?”

เฟฮี หรับหนังสืออย่างรวดเร็ว

“มันเป็นเรื่องราวความรัก โศกนาฏกรรม”

“โศกนาฏกรรม….”

เฟฮี แสดงสีหน้าเศร้าๆเมื่อเธอเปิดหนังสือ ผมปล่อยให้เธออ่านและออกจากห้องอย่างช้าๆ

“…เฮ้อออออออออ”

ผมถอนหายใจแล้วเดินลงบันได ทันใดนั้นผมก็นึกถึงเศษคริสตัน ผมมี 3 อันอยู่ในความครอบครองของผมและผมรู้ว่าอีก 2 อันอยู่ที่ไหน อันหนึ่งถูกจับโดย เคานต์ ชูเบิร์ท ในขณะที่อีกอันถือโดย เรแลน อัศวินของเขา

สำหรับเศษผลึกที่ 6 …ผมไม่จำเป็นต้องมองหามัน มันซ่อนอยู่ในห้องนอนของเฟฮี เธอพยายามซ่อนมันไว้เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเรากลับไป

“นายถอนหายใจอะไร?”

ขณะที่ผมกำลังเดินลงบันไดเสียงแหลมๆของจินซาฮยอคก็ดังขึ้น

“… .”

เธอยืนอยู่อีกด้านหนึ่งของบันได ตัดสินจากผมที่เกรียมเล็กน้อยแล้วเธอคงต่อสู้กับชินจงฮัคเมื่อไม่นานมานี้