ตอนที่ 114
ตอนที่ 479
October 22, 2026
The Novel’s Extra – ตอนที่ 479 บทที่ 479 เริ่มต้น (1)
ผมถอดที่ปิดตาของ จินซาฮยอค อย่างระมัดระวัง ผ้าปิดตาของเธอหายไปจินซาฮยอค ค่อยๆลืมตาขึ้นมา เธอขมวดคิ้วจากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นแล้วมองมาที่ผม
“…นายไม่ใช่เบลล์”
เธอเอียงศีรษะของเธออย่างงุนงง เธอนั่งนิ่งอยู่กับที่และจากนั้น 3 นาที
ผมเป็นคนที่พูดก่อนพร้อมถอนหายใจ ผมถามว่า
“เธอมาทำอะไรที่นี่?”
“…”
จินซาฮยอค ไม่ตอบและได้แต่ก้มลงมองที่พื้น แก้มของเธอแดงเล็กน้อยจากความอับอาย
“ถ้าเธอไม่พูดฉันก็จะไปละนะ”
เมื่อผมลุกขึ้นมาจินซาฮยอค ก็สะดุ้ง เธอกระเด้งกระดอนเหมือนปลาที่กระโดดลงจากน้ำ
“รอเดี๋ยวก่อน! อย่าไปนะ!”
ผมหยุดและมอง จินซาฮยอค
“ทำไม?”
“…ปล่อยฉันไป.”
ผมตรวจสอบ จินซาฮยอค อย่างระมัดระวัง เธอถูกผูกไว้กับ
‘อุปกรณ์ระงับพลังเวทย์มนตร์’ ซึ่งเป็นของดีจาก Tower of Wish ที่ระงับพลังเวทมนต์ได้ทั้งหมด
“เธอถูกจับได้ยังไง”
“ผม….”
จินซาฮยอค อ้าปากพูดราวกับว่าเธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่ช้าก็ส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจ
“…ฉันบอกนายไม่ได้”
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ปล่อยเธอไปไม่ได้”
“ทำไม?”
ความไม่พอใจของจินซาฮยอคส่งมาถึงผม การสนทนาที่ไร้สาระของพวกเราดำเนินต่อไปเรื่อยๆแต่จู่ๆก็….
“เธอบอกว่าอยากได้ตัวนาย”
ผมได้ยินเสียงจากด้านหลังของผม เป็น….บอส ผมหันไปรอบๆและสับสนเล็กน้อย
“ตัวผม?”
“ใช่.”
บอสตะโกนใส่หน้าจินซาฮยอค
“… .”
จินซาฮยอค หันกลับมามองเธอโดยไม่พูดอะไร
ไม่ยากเกินกว่าที่จะมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่าง 2 คนนี้
‘จินซาฮยอค คิดว่าเราคือ คิมชุนดง ดังนั้นเธออาจบอกบอสว่าเธอต้องการพาเราไปที่ Akatrina ซึ่งทำให้พวกเธอต้องต่อสู้กันเอง แต่ทำไมจินซาฮยอคถึงเลือกที่จะประกาศสงครามกับบอสตรงๆแบบนี้นะ….’
“ฮาจิน เธอเป็นตัวอันตราย เธอวางแผนที่จะลักพาตัวนาย” บอสกล่าวขณะที่เธอเหยียบเท้าของ จินซาฮยอค อย่างลับๆ
“อักกก” จินซาฮยอค กรีดร้อง แต่เธอไม่ลืมที่จะกัดรองเท้าของบอสในทันที
“อย่างที่นายเห็นเธอเป็นคนดุร้าย นายห้ามปล่อยเธอไปนะ”
บอสจ้องมองมาที่ผมด้วยแววตาที่ลึกลับ ครั้งนี้ผมเข้าใจความหมายที่อยู่เบื้องหลังแววตาของเธอแม้ว่าจะไม่ได้รับความช่วยเหลือจาก
แว่นขยาย เธอเป็นห่วงผมจากใจจริง
“…”
ผมเกาหลังคอของผมอย่างเชื่องช้า แน่นอนว่าผมไม่มีความตั้งใจที่จะกลับไปที่ Akatrina กับ จินซาฮยอค อย่างไรก็ตามผมถูกกำหนดให้ต้องลาจากบอสในสักวันหนึ่ง ในทางเทคนิคแล้วผมไม่มีตัวตนในโลกนี้
รสชาติหวานปนขมเต็มปากของผม
“ถึงแม้ว่าผมจะถูกลักพาตัวไป คนที่ทำแบบนั้นก็ไม่ใช่เธอแน่ ไม่ต้องกังวล-”
“นายห้ามปล่อยเธอเป็นอิสระ ฉันต้องไปแล้วเพราะฉันมีธุระที่ต้องไปทำแต่ถ้ายัยนี้หายไปตอนที่ฉันกลับมา” บอสมองมาที่ผมอย่างโหดเหี้ยม
“จำไว้ ฉันจะไม่ให้อภัยแม้ว่านายจะ….หึ”
บอสเตือนอย่างเย็นชาและออกไปทันที
‘ตอนนี้ เราทำอะไรไม่ได้เลยสินะ’
ผมยักไหล่และมองไปที่ จินซาฮยอค จินซาฮยอค ยกหัวของเธอและมองมาที่ผม
เธอกระซิบ “ปล่อยฉันไปสิ”
“เธอบ้าหรือเปล่า?”
จินซาฮยอค ขมวดคิ้ว
“…อย่างน้อยๆก็ให้ฉันกินข้าว”
“กิน?”
“ใช่. ฉันหิวมากแล้วนะ”
เนื่องจากพลังเวทย์ของเธอถูกผนึกจึงยากที่เธอจะทนต่อความหิวโหยและความกระหายได้
“ได้สิ รอสักครู่นะ.”
ผมขึ้นไปที่ห้องครัว การทำอาหารเป็นเรื่องง่ายต้องขอบคุณความชำนาญของคนแคระ แค่ 20 นาทีผมปรุงโจ๊กเนื้อเสร็จแล้วเตรียม
ชาจังกิมและกิมจิเป็นเครื่องเคียง
สูดดดดดดดดดดด
จินซาฮยอค เพลิดเพลินไปกับกลิ่นของจานก่อนที่ผมจะลงบันได
“เอานี่.”
ผมวางถาดไว้ที่ด้านหน้าของเธอ แต่จินซาฮยอค ได้แต่จ้องมองโดยที่ไม่ขยับ
“เป็นอะไรเหรอ?”
“แก้มัดให้ฉันสิ ฉันจะได้กินได้”
“เธอก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้”