ตอนที่ 543

The Novel’s Extra – ตอนที่ 543 บทที่ 543 เรื่องราวที่เชื่อมโยงกัน (5)

“อราฮา เกลียดเสื้อผ้าสีดำ แถมเธอยังเกลียดชังคนที่หยิ่งผยองและเกลียดการถูกทอดทิ้งมากๆ เธอมีปมด้อยเพราะเธอไม่ใช่ตัวเต็งที่จะได้เป็นราชาในตอนแรก

“เหตุผลที่อราฮาเรียกหานายน่าจะเพราะเรื่องมันเกี่ยวข้องกับเพรสทีจ นายเป็นเจ้าของเพรสทีจในตอนนี้”

“ฉันไม่รู้ว่า อราฮา คิดยังไงกับคำพยากรณ์ ฉันคิดว่ามันเป็นการผสมผสานที่น่าสนใจแต่ก็ไม่พอใจที่มันเป็นแบบนี้….”

หลังจากได้รับคำแนะนำจาก โทเมอร์ พวกเราก็ไปที่พระราชวังซึ่งใหญ่กว่าและใหญ่กว่าครั้งที่ผมเคยเห็น

“…นี้จินซาฮยอคฉันฆ่าเธอไป 1ครั้งหรือ 2 ครั้งกันแน่?” ก่อนที่จะเข้าไป ผมถามจินซาฮยอค

ความภาคภูมิใจของเธอดูเหมือนจะถูกทำลายเธอขมวดคิ้วโดยไม่ตอบอะไร

“ฉันไม่ได้ถามสนุกๆ ฉันจะถามเพื่อรู้ว่าเธอมีช่องใส่ทักษะกี่ช่อง”

“….5”

“5? 3 ทักษะพื้นฐานและ 2 ทักษะพิเศษสินะ เธอไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยงั้นเหรอ?”

จินซาฮยอค พยักหน้าของเธอ

“เธอรอบคอบมากกว่าที่คิด เธอจะต้องได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆแน่ในวันนี้”

พระราชวังน่าจะมีทักษะแบบติดตัว ผมจะแปลกใจมากของพระราชวังไม่ได้จัดเตรียมอะไรไว้ให้ผม

“ไม่ ฉันไม่ต้องการอะไร” แต่ผมก็ประหลาดใจ จินซาฮยอคส่ายหัวและบ่นออกมา “ฉันไม่สามารถเรียนรู้ทักษะขั้นสูงสุดและทักษะเฉพาะตัวได้ฉันเลยไม่อยากได้ทักษะขยะๆพวกนั้น”

“อะไรนะ? ไม่ใช่แล้ว เธอ”

ตอนนี้จินซาฮยอคเริ่มเปลี่ยนไปมากขึ้นเรื่อยๆเป็นสิ่งสำคัญสำหรับผมที่จะทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้น

“การสังเคราะห์ เป็นทักษะพื้นฐานและทักษะพิเศษก็ใช้ 2 ช่องนั้นมันคุ้มค่าถ้าจะเรียนรู้ พวกเราจะต้องตรวจสอบห้องเก็บสมบัติเพื่อดูว่ามีอะไรที่ใช้ได้บ้าง”

“…นั่นแปลว่า….ขโมยใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไร ถ้าเธอไม่เข้าใจ ไปกันเถอะ”

จินซาฮยอค และฉันเข้าไปในวัง เมื่อเราแสดงจดหมายเชิญของกษัตริย์ถึงผู้พิทักษ์อัศวินลงมาทักทายเรา

“ฉันชื่อวิลเฮล์มเทล ตามฉันมาท่านกำลังรออยู่”

วิลเฮล์มเทล เขาไม่ได้มีชื่อเสียงในโลกสมัยใหม่ แต่เรื่องราวของเขาก็ยังถือเป็นตำนานเล็กๆ พวกเราติดตามวิลเฮล์มผ่านสวนขนาดใหญ่ อัศวินนับไม่ถ้วนถูกเรียงรายขึ้นไปตามโถงทางเดินที่พวกเราเดินผ่านผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาอยู่ที่นั่นเพื่อทักทายพวกเราหรือคุกคามพวกเรา

“เข้าไป.”

ในที่สุดพวกเราก็มาถึงหน้าประตูที่ตกแต่งอย่างดี

“…ใช่.”

ผมหมุนลูกบิดประตูและผลักประตูช้าๆประตูเปิดออกอย่างราบรื่นและผมเห็นอราฮานั่งอยู่ที่หัวโต๊ะสี่เหลี่ยมยาวๆเมื่อประตูเปิดออกมาอย่างเต็มที่ อราฮา ยิ้มยืนถัดจากเธอคือแลนสล็อตและลิโป้

“ยินดีต้อนรับท่านเจ้าของเพรสทีจและอดีตผู้บัญชาการอัศวิน

ชินซาฮยอค (ชื่อปลอมจินซาฮยอค)” อราฮา กล่าว

“…พวกเรายินที่ที่ท่านเรียกหา”

ผมทักทายเธอแบบที่ผมเรียนรู้จากโทเมอร์ แต่จินซาฮยอคได้แค่ผงกหัวของเธอดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องของความภาคภูมิใจ อาจเป็นเพราะว่าเธอเคยเป็นกษัตริย์ในอดีต

“ฉันยังเห็นว่าเธอเป็นผู้บัญชาการอัศวินอยู่นะ แต่ก็โปรดนั่งลงเถอะ.”

ดูเหมือนว่าอราฮาจะไม่สนใจทัศนคติของจินซาฮยอคในขณะที่เธอนำทางพวกเราไปยังที่นั่งของเรา ผมเงยหัวของผมมองปฏิกิริยาของ อราฮา ความประทับใจที่ผมมีต่อเธอนั้นแตกต่างจากสิ่งที่ โทเมอร์ สอนผมมา

“ฮาจิน?”

จากนั้นผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้ๆกับอราฮาก็เรียกชื่อผมออมาเธอเป็น อัศวินที่มีผมสีบลอนด์และดวงตาเป็นประกาย เธอเป็นคนที่ผมรู้จักดี

“เรเชล?”

เรเชลกับผมสบตากันอย่างสงสัย

“หืม? พวกคุณ 2 คนรู้จักกันเหรอ” รอยยิ้มที่น่าสนใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ อราฮา

เรเชลมองกลับไปกลับมาระหว่างผมกับจินซาฮยอค ก่อนถามด้วยเสียงสะอึก “พวกเธอ 2 คนเป็นยังไงบ้างครับ…”

“อ้า จินซา เอ้อ ผู้บัญชาการอัศวินชินจาฮยอคมาเป็นเพื่อนของฉันเพราะว่า ราชินีเรียกวพวกเราน่ะ”

“ได้โปรดนั่งลงเถอะหรือพวกคุณจะให้ฉันรอเหรอ?” อราฮา ขัดจังหวะพวกเราและพูดด้วยแปลกใจ

“อ๊ะ นั้นสิ”

จินซาฮยอคและผมนั่งลงเรเชลยังคงดูสับสนและอราฮาปรบมือยังยิ้มอยู่ ทันใดนั้นข้ารับใช้หลายคนเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับอาหารหลายจาน

“คือฉันได้ยินว่ามีคำพูดในโลกของคุณว่าควรจะอิ่มท้องก่อนที่จะเพลิดเพลินไปกับวิวของธรรมชาติ”

เมื่อนั้นพวกเราก็เริ่มกินข้าวกัน ผมเคี้ยวขาของปูและจินซาฮยอค หั่นสเต็กระดับพรีเมี่ยม

อราฮา ถามว่า “พวกคุณเคยได้ยินคำพยากรณ์จาก มาร์คกราฟ