ตอนที่ 555

The Novel’s Extra – ตอนที่ 555 บทที่ 555 ประตูแห่งอาณาจักรปีศาจ (2)

[15 นาทีก่อนออกจากระบบ]

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ผมกำลังนั่งบนเก้าอี้จ้องมองที่ บยอล ซึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง เธอไม่กินอะไรเลยนอกจากเกี๊ยวเมื่อสัปดาห์ที่แล้วและเริ่มส่งกลิ่นแปลกๆ

“…น่าละอายจริงๆ”

ผมอยู่กับ บยอล เป็นเวลา 1 สัปดาห์ ถึงแม้ ชอคจุนกยอง และ เกอิต้า จะแวะไปพบหน้าเธอ แต่ บยอล ใช้เวลาส่วนใหญ่กับฉัน แต่ 1 สัปดาห์นั้นสั้นเกินไปและเธอไม่เคยแสดงรอยยิ้มให้ผมเห็นอีกเลย

[เหลือเวลาอีก 10 นาทีจะออกจากระบบ ความเป็นจริงเสมือนจะปิดตัวลงใน 10 นาที]

นั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่ผมเสียใจ แต่เวลาของผมที่นี่ไม่ได้ไร้ความหมาย สุดท้ายผมก็ได้เรียนรู้อดีตของบอสและรู้ว่าเธอชอบอาหารอะไร

นั่นก็เพียงพอแล้ว

“… บยอล.”

ผมยิ้มและวางมือบนหน้าผากของ บยอล มันไม่เย็นและยังอบอุ่น

[7 นาทีจะออกจากระบบ … ]

ผมปิดการแจ้งเตือนของระบบสักครู่ จากนั้นเวลาที่เหลือผมก็จ้องที่ บยอล

1 นาที 2 นาที 3 นาที…เวลาไหลผ่านโดยไม่หยุด

4 นาที 5 นาที 6 นาที…ผมตัดความขมขื่นจากก้นบึ้งของจิตใจออกไป

จากนั้นในนาทีสุดท้าย …

“…เจอกันพรุ่งนี้นะ.”

ผมก็บอกลาเธอ

[ความจริงเสมือนจะหยุดลง]

[การออกจากระบบจะเริ่มขึ้น]

*************************************************************************

วิ้งงงงงงงงงงงง

แคปซูลเปิดออกและผมก็มองดูนาฬิกาทันที

[9:45 PM]

ประมาณ 3 ชั่วโมงผ่านไปในโลกแห่งความจริง

“อืม.”

มันเป็นประสบการณ์ที่ลึกลับอย่างแท้จริง บางคนใช้เวลา 3 หรือ 4 ปีในโลกเสมือน แต่ผ่านไปเพียง 3 ชั่วโมงในโลกแห่งความจริง

“…เฮ้ออออออ.”

ไม่ว่ายังไงผมก็โยนความรู้สึกสกปรกในจิตใจและออกมาที่ห้องโถงของห้องแคปซูล

วิ้งงงงงงงง— วิ้งงงงงงงง— วิ้งงงงงงงง—

ผมได้ยินเสียงแคปซูลเปิดออกพร้อมกัน ผมรีบเท้าของผมและไปยืนที่ทางออกของ แคปซูลเดอมาร์ส

“นายจะไปแล้วเหรอ”

ขณะที่ผมกำลังจะจับมือลูกบิดประตูแล้วเสียงของ ยูยอนฮา ก็ดังขึ้น ผมหันหน้าไปทางด้านข้างแล้วมองเธอ

“…เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”

“ฉันสงสัยทันทีที่เมื่อเห็นสมาชิก Chameleon Troupe ในโลกเสมือน”

“ฉันเข้าใจแล้ว.”

“ฉันรู้สึกดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น…มันเป็นทริปรักษาจิตใจที่ดีสำหรับพวกเรา”

ยูยอนฮา เหยียดตัวผมมองเธออย่างประหลาดใจ

“..รักษา?”

“อ๋อ สำหรับฉัน ฉันก็ไม่ต้องทำงานตั้ง 2 เดือน สำหรับนายอนก็….”

ยูยอนฮา หยุดและมองไปข้างหลังเธอยังไม่มีใครออกจากห้องแคปซูล

“เธอพบแม่และพี่ชายของเธอที่นั้น”

“… .”

“ทุกอย่างต้องขอบคุณนาย”

ยูยอนฮา พูดเบาๆและวางมือของเธอบนไหล่ของผม

“นายไปได้แล้ว ดูเหมือนว่าคนอื่นไจะออกมาแล้ว”

ยูยอนฮา เปิดประตูให้ผม ผมมองเธอซักพักแล้วจากมา

พลาซ่าในกรุงปารีสเต็มไปด้วยสายตาของผม เทศกาลในปารีสยังไม่จบ แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ผมอยากทำตอนนี้