ตอนที่ 565

The Novel’s Extra – ตอนที่ 565 บทที่ 565 เส้นทางใหม่ (6)

“…คิมฮาจิน”

“…หา?”

ดวงตาผมเบิกกว้างผมมองไปที่ใต้เสื้อคลุมนักฆ่าผู้หญิงที่อยู่ใต้เสื้อคลุมซึ่งมีดวงตาที่เปล่งประกายราวกับอัญมณีเธอไม่ใช่ใครอื่นนอกจากบอส

“บอส?”

“ชะ-ใช่! ฉันเอง!”

เธอพยักหน้าอย่างเร่งรีบและ 1 ก้าว 2 ก้าว 3 ก้าว เธอเดิน…เข้าหาผมอย่างช้าๆ นักฆ่าคนอื่นๆดูสับสน แน่นอนพวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อบอสเข้ามาใกล้พอผมก็กระซิบข้างหูเธอ

– คุณมาทำอะไรที่นี่?

– …ฉันไม่รู้ ฉันอยู่กับพวกเขาเมื่อฉันตื่นขึ้นมา

– จริงเหรอ?

บอสอาจกลายเป็นนักฆ่าเหมือนที่ผมเป็นนักแม่นปืนระดับ F ผมมองไปที่มือสังหารผ่านไหล่ของบอส พวกเขายังคงรู้สึกสับสน

“เกิดอะไรขึ้น? นายทำงานกับพวกเขามาตลอดเลยงั้นเหรอ?” ฮารินตะโกนด้วยความตกใจ

“ฮะ? ไม่แน่นอนฉันอยู่เคียงข้างเธอ”

ผมส่ายหัวและดึงบอสเข้าหาผม การต่อสู้เริ่มขึ้นจาก 2-6 เป็น 3-5 ทำให้ตอนนี้ทุกอย่างรู้สึกสมดุลมากขึ้น

“… บอส?”

“อืม?”

ผมกระซิบ “คุณช่วยจัดการพวกเขาหน่อยได้ไหม”

บอสพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“ได้แน่นอน.”

“ความสามารถของคุณพื้นฟูมาได้มากแค่ไหนแล้ว?”

“ฉันยังมีหนทางอื่นอีกน่า แต่….”

ทันใดนั้นเงาดำก็ลุกขึ้นจากด้านหลังบอส เงาเปลี่ยนเป็นใบมีดที่มีลักษณะคล้ายกับขาของแมงมุม

“ฉันสามารถจัดการพวกเขาได้อย่างแน่นอน”

ดาบเงาพุ่งไปทางนักฆ่าคนอื่นๆพวกมันก้าวกลับมาด้วยความสับสน

มีเพียงหัวหน้าของมือสังหารเท่านั้นที่ออกมา

“…แก ไอเคน! แกกำลังทำอะไรอยู่”

“ฉันไม่ได้ชื่อไอเคน”

อย่างไรก็ตามบอสไม่มีความตั้งใจที่จะฟังเขา

ฉับ! เธอใช้เงาของเธอพุ่งทะลุนักฆ่าอย่างรวดเร็ว

ฉับ!… เลือดสีแดงสาดบนหิมะ

ฮาริน ลดดาบของเธอลงโดยไม่ได้ตั้งใจ

*************************************************************************

ที่ตั้งแคมป์บน โปลรีอุน ซึ่งสูงจากระดับน้ำทะเล 1300 เมตร พวกเราตัดสินใจหยุดพักก่อนที่จะไปยังภูเขาลูกที่ 2 ‘โลกิโอะ’ เต็นท์ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าอวกาศของ ฮาริน และผมต้องรับผิดชอบในการติดตั้ง

“…พวกนาย 2 คนรู้จักกันได้ยังไง นายเรียกเธอว่า ‘บอส’ นายเป็นสมาชิกของทีมเดียวกันงั้นเหรอ?”

ในเต็นท์ที่แสนสบาย ฮาริน มองมาที่ผมและบอสตามลำดับ ผมทำได้แค่ยักไหล่กับคำถามของเธอ

“เธอเป็นเพื่อนของฉันที่มาจากบ้าน ไม่ต้องกังวลเธอจะเป็นกำลังเสริมที่ยอดเยี่ยมให้กับทีมของพวกเรา”

แม้คำพูดของฉันดูดีแต่ ฮาริน ก็ยังดูไม่สบายใจ ผมเหลือบไปมองบอสและเธอวางมือบนไหล่ของ ฮาริน

“ไม่ต้องกังวล ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

“…”

ทำไมเธอพูดอย่างนั้น? ผมระงับเสียงหัวเราะของผมเอาไว้ ฮารินยังคงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ก็พยักหน้าด้วยการถอนหายใจ

“ฉันไม่มีทางเลือกนี้นะ….ฉันเหนื่อยมากแล้ว. มาพักผ่อนกันเถอะ”

ฮาริน พูดอย่างขมขื่นและนอนลงบนพื้นเต็นท์

บอสชี้ไปที่ฮารินและถามคำถามเงียบ ๆ

– ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร