บทที่ 162 นางฟ้าที่นั่งข้างๆในห้องสมุด

บทที่ 162 นางฟ้าที่นั่งข้างๆในห้องสมุด

หญิงสาวอ่อนวัยคนหนึ่งแทรกหน้าเฉินเกอกะทันหัน

ไม่มีแม้คำทักทาย ไร้มารยาทอะไรแบบนี้

วันนี้เฉินเกออารมณ์ไม่ดีอย่างมาก : “คุณ คุณกำลังแทรกแถวรู้ตัวบ้างไหม?”

เธอไม่สนใจใดๆ

“ใช่แล้วพี่สาว อาจารย์บอกว่าห้ามแทรกแถวนะ!”

เสี่ยวหยิงเอ่ยพลางขมวดคิ้ว

“ไอ้บ้าเอ้ย ฉันแทรกแล้วยังไง? แกจะทำอะไรได้? พวกแพศยาตอแหลจริงๆ !”

หญิงสาวคนนั้นหันขวับกลับมาด่าทออย่างเย็นชา

ดูออกอย่างชัดเจน เธอแค่ราวๆ21 ผิวขาวนวล หน้าตาสะสวยเลยทีเดียว

เธอแต่งตัวเซ็กซี่อย่างมาก

แต่ท่าทางชอบดูหมิ่นคนอื่นนั่น เฉินเกอก็ยังคงโมโห

“เธอนั่นแล่ะที่แพศยา!”

เฉินเกอรับความสมเพชมามากพอแล้ว เขาด่ากราดกลับไปอย่างไร้ความอดทน

“ไอ้บ้า แกกล้าด่าฉัน ฝากไว้ก่อน ฉันจะเอาแกให้ตายเลย!”

หญิงสาวคนนั้นด่าทออย่างบ้าคลั่ง จากนั้น เธอถูกผู้คนที่รุมล้อมลากออกไป

สุดท้ายเธอเดินออกไปด้วยความโมโห

เฉินเกอไม่คิดมาก พลางเช็คอินหาหมอโดยทันที

“พี่ชาย พี่ไม่น่าว่าเธอเลย เธอดูไม่ธรรมดาเลย!”

ขณะนี้เองพยาบาลสาวเอ่ยเสียงแผ่วกับเขา

“วันนี้ช่วงบ่ายเธอมาแล้ว เธอไปเยี่ยมผู้มีอำนาจคนหนึ่ง รถน้อยใหญ่ หรูหราทั้งนั้นเลย คาดว่าสถานะเธอต้องสูงส่งแน่ พวกคุณรีบไปหาหมอเถอะ อย่าก่อเรื่องเลย!”

พยาบาลสาวแนะนำ

เป็นเธอที่ไร้มารยาทก่อนแท้ๆ

เพียงแต่พยาบาลสาวเอ่ยด้วยความหวังดี เขาจึงไม่ตอบโต้ใดๆ

ซูเฉียงเวยเอ่ยเสริม “ช่างเถอะเฉินเกอ เรารีบตรวจแล้วรีบกลับกันเถอะ!”

เฉินเกอพาเด็กไปหาหมอ ไม่เป็นอะไรมาก เพียงแค่ไข้ขึ้นเท่านั้น กินยาประเดี๋ยวก็หาย

ซูเฉียงเวยสบายใจขึ้น

หลังเสร็จสิ้น เฉินเกอพาซูเฉียงเวยออกจากโรงพยาบาล

เพิ่งเดินก้าวออกจากประตู ขณะนั้นเอง รถหรูสีดำแล่นมุ่งมายังหน้าโรงพยาบาล

ราว10กว่าคัน

จากนั้นยรรดาผู้คนกลุ่มหนึ่งแต่งตัวไม่ธรรมดา มุ่งตรงไปสู่โรงพยาบาล

เมื่อสังเกตเห็นหญิงสาวที่เดินลงมาจากรถคันกลาง ซูเฉียงเวยสั่นเทาด้วยความตระหนก

เป็นหญิงสาวที่แทรกคิวเมื่อครู่ ที่ทะเลาะกับเฉินเกอนี่

หรือว่าเธอเอาพรรคพวกมาหาเรื่องเฉินเกออย่างนั้นหรือ ?

ดีที่ออกมาได้ทันท่วงที

“ฉันเพิ่งได้รับข่าว ประธานสวี่เป็นอย่างไรบ้าง? ออกจากห้องฉุกเฉินหรือยัง?”

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

หญิงสาวคนนั้นพยักหน้า “ยังเลย กระดูกแขกขาแตกหัก ยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน! แต่พ้นวิกฤตแล้ว!”

“ไอ้บ้าเอ้ย ใครมันลงมือหนักขนาดนี้ ฉันรู้แล้ว ต้องเป็นบริษัทจินหลิงแน่…..”

“เรื่องแบบนี้อย่าพูดที่นี่!”

ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยขึ้น แต่กลับหุบปากสนิทเมื่อถูกชายหนุ่มอีกคนเอ็ด

ส่วนเฉินเกอ อยู่ไม่ไกลกับพวกเขา แต่ยังไม่ไปไหน เพราะอะไรน่ะหรือ?

ชายหนุ่มวัยกลางคนที่ดูไม่ธรรมดานั้น เฉินเกอรู้จักดี

เขาคือคนที่ถูกหยามเมื่อครู่ที่ตี้หวางอย่างจูเจียงไม่ใช่หรือ!

และประธานสวี่อะไรนั่น เฉินเกอเข้าใจเป็นอย่างดี

บางทีอาจเป็นสวี่ต้าหยวนหัวโจกสวี่

ที่แท้ไอ้นี่ถูกนำส่งโรงพยาบาลนี่เอง

ดูท่าคนพวกนี้ กับหญิงสาวที่ไม่รู้กาลเทศะนั่น เป็นคนของบริษัทไห่ชานนี่เอง

“หึ่งหึ่งหึ่ง!”

ขณะนี้เอง เครื่องยนต์ส่งเสียงดังขึ้น รถหรูอีกหลายสิบคันแล่นเข้ามาอีกระลอก

พวกของจูเจียงเขารู้จักหมดนั่นแล่ะ

รถหรูไม่เพียงเท่านี้ ยังมีเสียงเครื่องยนต์แล่นเข้ามาจากที่ไกลๆ

เมื่อไตร่ตรองดูแล้ว บริษัทไห่ชานของตระกูลสวี่ ตั้งถิ่นฐานที่จินหลิงตั้งนานแล้ว กล่าวได้ว่าตั้งรกรากมาแต่โนมนาน

เป็นจงอางเจ้าถิ่นที่แท้จริง

นายสวี่ต้าหยวน ต้องมีเครือข่ายอย่างแน่นอน แถมเรื่องราวในวันนี้ต่อให้เขาปกปิดมิดชิดแค่ไหน ความเคลื่อนไหวยังเวอร์วังปานนี้

เรื่องราวที่สวี่ต้าหยวนถูกหักแขนขานั้น ต้องแพร่สะพัดแล้วแน่ๆ